അഗ്നിമുഖി

കാറ്റായി വന്ന്…

2012-01-01T04:06:00.001-08:00

ഒരു വര്‍ഷം കൂടി കടന്നു പോകുന്നു…. മണിക്കൂറുകളുടെ ആയുസ്സുമായി രാത്രി കാത്തിരിക്കുന്നു, നാളെ പുലരുന്നത് ഒരുപക്ഷേ മനം മയക്കുന്ന ഒരു മഞ്ഞിന്‍കണത്തിന്‍റെ പുഞ്ചിരിയിലൂടെയാണെങ്കിലോ…. പ്രതീക്ഷകള്‍ അല്ലേ ലോകത്തേയും എന്നെയും നിന്നെയും ജീവിപ്പിക്കുന്നത്… നമ്മള്‍ പ്രണയത്തിലായിട്ട് എത്ര വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു, നീയറിയുന്നുണ്ടോ? അല്ല എത്ര ജന്‍മങ്ങള്‍ കഴിയുന്നു എന്നല്ലേ ചോദിക്കേണ്ടത്?
നമ്മുടെ ആയുസ്സിന്‍റെ പുസ്തകത്തില്‍ നിന്ന് ഒരില കൂടി കൊഴിഞ്ഞു വീഴുമ്പോള്‍ സത്യത്തില്‍ ആത്മാവിന്‍റെ തുടിപ്പ് കൂടുകയാണ്, നിന്നിലേയ്ക്കടുക്കാനുള്ള ഒരിതള്‍ കൂടി പൊഴിഞ്ഞു പോയ പോലെ…. എല്ലാ ഇതളുകളും പൊഴിയുമ്പോഴല്ലേ നീ കാറ്റായി വന്ന് എന്‍റെ തിരുശേഷിപ്പുകളില്‍ ചുണ്ടുകളമര്‍ത്തൂ…. അന്ത്യ ചുംബനം എന്ന് ലോകം വാഴ്ത്തും പക്ഷേ അതിന്‍റെ മധുരത്തില്‍ ആദ്യ ചുംബനമേറ്റ പോലെ ഞാന്‍ ആനന്ദത്തിലാകും, അത് ശരീരത്തിന്‍റേതല്ല, ആത്മാവിന്‍റെ മോക്ഷവേള… പിന്നെ നിന്‍റെ വരവും കാത്ത് മഞ്ഞിന്‍കണങ്ങളുടെ പ്രകാശം വഴിയുന്ന മിഴികളില്‍ ജീവിച്ച്, സൂര്യപ്രകാശത്തില്‍ സ്വയം ജ്വലിച്ച്, മഴയില്‍ തണുത്ത് വിറച്ച് കാത്തിരിപ്പ്………
ഇപ്പോള്‍ ഈ പുതു ദിനത്തില്‍ നിന്നിലേല്‍പ്പിക്കനുള്ള എന്‍റെ വിശുദ്ധ വസ്ത്രം ഞാന്‍ നെയ്തു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു, നിറയെ ചിത്രത്തുന്നലുള്ള എന്‍റെയീ പ്രണയ സമ്മാനം നിനക്കു തീര്‍ച്ചയായും ഇഷ്റ്റപ്പെടും…. കാരണം അതിലെന്‍റെ ഹൃദയം കൊണ്ടാണ്, ഞാന്‍ ചായം കൂട്ടിയത്… എന്‍റെ മൌനമാണ്, നൂലിഴകളായത്….. എന്‍റെ പ്രണയമേ… നീയിത് സ്വീകരിക്കുക…. എനിക്കായി ഒരു മൃദു പുഞ്ചിരി നല്‍കുക…. കാലം കാത്തു വയ്ക്കുന്ന ആ തിരു ചുംബനത്തിനായി ഇനിയും കാത്തിരിക്കാം….
നീ എന്നിലൂടെ ഓരോ നിമിഷവും കടന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ കാറ്റു പോലെ, മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ തുളഞ്ഞു കയറുന്ന തണുപ്പു പോലെ…
പക്ഷേ നീ എപ്പോഴും എന്നെ മുറിവേല്‍പ്പിച്ചാണ്, യാത്രയാവുക…..
ഇപ്പോള്‍ നിനക്കെന്നെ കേള്‍ക്കാന്‍ കൊതി, പക്ഷേ നീയറിയുന്നുണ്ടോ എന്‍റെ വാക്കുകള്‍ ഒരുപക്ഷേ നിന്നെ മുറിവേല്‍പ്പിച്ചേക്കാം, എന്‍റെ ആത്മാവിനെ എരിയുന്ന തീയില്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ടാണ്, ഞാനത് പറയുന്നതെന്ന് നീ ധരിക്കുക.
ഇനിയുമിങ്ങനെ എരിഞ്ഞു തീരാന്‍ എന്നിലൊന്നും ബാക്കിയില്ല. എന്‍റെ പ്രണയമേ…….. നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുകയെന്നാല്‍ എനിക്ക് സ്വയം ഉരുകുന്നതിനു സമം ആണെന്നറിയുക…… എന്‍റെ ഓരോ നിശ്വാസവും നിന്‍റേതുമായി ചേര്‍ന്നു പോകുന്നു, ഞാനറിയുന്നുണ്ട് നിന്‍റെ നിശ്വാസത്തിന്‍റെ ചൂട്… നീയെവിടെ ഇരുന്നാലും എന്നെയോര്‍ക്കുന്നത് എനിക്കറിയാം… അപ്പോള്‍ എന്‍റെ നെഞ്ച് പിടയും കാരണമില്ലാത്ത ഒരു വിരഹം എന്നില്‍ ആളും, ഏകാന്തതയില്‍ ഇരുന്ന് ഉറക്കെ കരയാന്‍ തോന്നും….
എനിക്കു വയ്യ…….. എനിക്ക് നിന്നോട് പറയണം നീയെന്നാല്‍ ഞാനെന്ന്…….. പക്ഷേ ഇനി നിന്നെ ഞാന്‍ തേടുകയില്ലെന്ന്….

മൌനം പറയുന്നതും കേള്‍ക്കുന്നതും..

2012-01-01T04:05:00.001-08:00

“എന്‍റെ മണ്‍ വീണയില്‍ കൂടണയാനൊരു മൌനം പറന്നു പറന്നു വന്നു…” മൌനത്തെ പറ്റി പാടാന്‍ എത്ര വരികളാണ്, നമുക്ക്. മൌനത്തിന്‍റെ ഭംഗിയേപ്പറ്റി പല കവികളും വാചാലരായിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് പ്രനയത്തിന്‍റെ ഭാഷ മൌനമായിരിക്കേ എത്ര കവിതകള്‍.. എത്ര കവികള്‍..
നിശബ്ദത സംഗീതമാകുന്ന അപൂര്‍വ്വ അവസരങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ്, പ്രണയിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ ഉള്ളത്. അവിടെ നാവില്‍ നിന്നുതിരുന്ന വാക്കുകള്‍ വെറും വാക്കുകളായി തന്നെ അവശേഷിക്കും. എത്ര ഭംഗിയായി ആണെങ്കിലും ആ അവസ്ഥയെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ വാക്കുകള്‍ക്ക് പ്രയാസമുണ്ട്. പക്ഷേ മൌനത്തിന്‍റെ വ്യാപ്തി വളരെ വലുതാണ്. എനിക്കു നിന്നോട് പ്രണയമാണെന്ന് പരയാതെ തന്നെ പരസ്പരം തിരിച്ചറിയാം. അലുകികമായി ഒരു ഭാഷയിലൂടെയാണത് പറയപ്പെടുന്നത്. "നിന്‍റെ മൌനം അതെന്നോടു പറയുന്നു.." എന്ന് കവികള്‍ പറയും. ആ മൌനം കാലത്തിന്, അതീതമാണ്, എന്തിന്, വേഷത്തിനും ഭാഷയ്ക്കും ലിംഗ ഭേദങ്ങള്‍ക്കും വരെ അതീതം.
വളരെ വലിയൊരു ഗുരു-ശിഷ്യ പരമ്പര നമുക്കുണ്ട്, മൌനത്തിന്‍റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണങ്ങളായി നമുക്ക് ഈ ബന്ധത്തെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടാം. ഒരു ഗുരു തന്‍റെ ശിഷ്യനെ പാഠങ്ങള്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, അറിവ്, പകര്‍ന്നു കൊടുക്കുന്നത് വാചകങ്ങള്‍ നിരത്തി വച്ചോ, ഉരുള പോലെ വാക്കുകളാല്‍ കസറത്തു കാണിച്ചോ അല്ല. അറിവിനായി ദാഹിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന തന്‍റെ ശിഷ്യന്, ധ്യാനത്തിലിരിക്കുന്ന ഗുരു അത് പകര്‍ന്നു കൊടുക്കുന്നത് വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു മാനസിക തലത്തിലൂടെയാണ്. ഒരു വാക്കു കൊണ്ടു പോലുംസംശയങ്ങളുന്നയിക്കാതെ ഗുരുവില്‍ നിന്ന് വരുന്ന തരംഗങ്ങള്‍ ശിഷ്യന്, എളുപ്പത്തില്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ സാധിക്കും. മൌനത്തിന്‍റെ ഉദാത്തമായ ഉദാഹരണങ്ങളില്‍ ഒന്നാണിത്.

പലരും അതിശയത്തോടെ പരയുന്നതു കേട്ടിട്ടുണ്ട്, സംസാര ശേഷിയില്ലാത്തവര്‍ പ്രണയിച്ചു വിവാഹം കഴിച്ച വാര്‍ത്ത കാണുമ്പോള്‍ കത്തുകള്‍ക്കപ്പുറം അവര്‍ കൈമാറുന്ന ഹൃദയ രഹസ്യം എങ്ങനെ മറ്റേ ആള്‍ക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു എന്ന്. ടെലിപ്പതി എന്ന ശാസ്ത്ര പദത്തിനേക്കാലധികം ആത്മന്വേഷണം എന്ന പദമാവും അതിനു യോജിക്കുക എന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. മൌനത്തെ തിരിച്ചറിയുക എന്നത് ഒരു അന്വേഷണം തന്നെയാണ്, തന്നില്‍ തന്നെയുള്ള ഒന്നിനെ തേടല്‍... മറുവശത്ത് മൌനത്തിലൂടെ സംവദിക്കുന്ന ആളുമായി ഉള്ള ആത്മബന്ധത്തിലൂടെ അത് നമ്മിലേയ്ക്ക് ഒഴുകി എത്തിക്കോളും. അതിന്, അയാളെ അറിയനമെന്നില്ല, കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കണമെന്നു പോലുമില്ല, എത്രയോ അകലങ്ങളിരുന്ന്, തന്‍റെ ശിഷ്യനെ അപകടത്തില്‍ നിന്ന് രക്ഷിച്ച് ഗുരുക്കന്‍മാരുള്ള നാടാണ്, നമ്മുടേത്, അകലങ്ങളിരുന്ന്, കാണാതെ പ്രണയിക്കുന്നവരുടെ ലോകമാണിത്. അപ്പോള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരു സംശയമുണ്ടായിരിക്കും, പ്രണയവും ആത്മീയതയും തമ്മിലെന്തെന്ന്..
ഉത്തരം ലളിതം അത് രണ്ടും ഒന്നു തന്നെ. പരസ്പരമുള്ള തേടലാണ്, പ്രണയത്തിനെ വളര്‍ത്തുന്നതെങ്കില്‍ പ്രണയത്തിന്‍റെ ഔന്നത്യത്തിലുള്ള അവനവനെ തേടലാണ്, ആത്മീയത കൊണ്ട് അര്‍ത്ഥമാക്കുന്നത്. പലപ്പോഴും അത് രണ്ടും തമ്മില്‍ വലരെ നേര്‍ത്ത ഒരു അതിര്‍വരമ്പ് മാത്രമേ ഉള്ളൂ, നശ്വരമായ ഉടലിനോടുള്ള ആസ്ക്തിയെ അല്ല പ്രനയം എന്നു വിവക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നതു കേട്ടൊ, " പ്രണയം പ്രാര്‍ത്ഥനയെന്ന് കാറ്റ് മൊഴിയുന്നു...
നീ പ്രാര്‍ത്ഥനയെങ്കില്‍ ഞാനോ... സംശയമെന്ത്... നിന്നിലുരുകിത്തീരുന്ന മന്ത്രങ്ങള്‍....
നീയും ഞാനും പരസ്പരം ഉരുകി ഒന്നായവര്‍...
നീ എരിഞ്ഞടങ്ങുന്ന സൂര്യനെങ്കില്‍ ഞാന്‍, ചുവന്ന ചക്രവാളം.
നമ്മിലിരുന്നല്ലേ ചക്രവാകപ്പക്ഷി പാടുന്നത്... അവളില്‍ വിരഹമുണ്ട്, അതല്ലേ ഇത്ര മനോഹരമായി പാടാന്‍ അവള്‍ക്കു കഴിയുന്നത്. എന്നില്‍ വല്ലാത്ത ശാന്തി നിറയുന്നുണ്ട് , നീ തന്ന ഊര്‍ജ്ജം എന്നെ നിറഞ്ഞ് കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നു...
മുന്നില്‍ ഒരു നിശബ്ദത മാത്രം ബാക്കി, ആ മഹാമൌനത്തില്‍ നീയുണ്ട്...
നിന്‍റെ ധ്യാനം എന്നില്‍ വന്നലയ്ക്കുന്നുണ്ട്, അതിന്‍റെ ഒഴുക്കാവാം എന്നില്‍ ശാന്തി നിറയ്ക്കുന്നത്...
മൌനത്തിലുറഞ്ഞ നമ്മുടെ പ്രണയം ഈ നശ്വരമായ ഉടല്‍ കഴിഞ്ഞ് പറന്നു തുടങ്ങുന്നു, അനന്തതയിലേയ്ക്ക്... ഒടുവില്‍ പ്രപഞ്ചത്തിലെങ്ങോ മറഞ്ഞിരുന്ന് നാം ഒന്നായിത്തീരുകയും. ആത്മാവ് ആത്മാവിനോടു ചേരുക എന്നാല്‍ നാം പുനര്‍ജ്ജനിയില്ലാത്ത ലോകങ്ങള്‍ തേടിയെന്നര്‍ത്ഥം. പിന്നെ ഒരേ ദീപത്തില്‍ ജ്വലിയ്ക്കുന്ന നാലങ്ങളായി നമുക്ക് ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലാകെ വിലയം കൊള്ളാം. ലോകത്തെ നമ്മിലേയ്ക്കൊതുക്കാം, നമുക്കു തന്നെ ലോകമാകാം..."

പ്രണയത്തിന്‍റെ ഏറ്റവും ഉദാത്ത ഭാവമാണിത്, മൌനത്തിലൂടെ മാത്രം പ്രകാശിതമാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു തലം. " നിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ എന്നെ തേടിയപ്പോഴൊക്കെ ഞാന്‍ മൌനത്തിലിരുന്നു, ധ്യാനത്തിലൂടെ നിന്‍റെ ഹൃദയത്തെ കാണുകയായിരുന്നു.
എന്നെ കാണുമ്പൊഴൊക്കെ നിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ വിടരുന്നതെന്തിനെന്ന് ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ പറയാതെ നീ പറഞ്ഞു നിന്‍റെ അനുരാഗം, മൌനം കൊണ്ട് ഞാന്‍ മൂളികേള്‍ക്കുകയും.
പണ്ട് ഒരു പ്രണയ ഗായകന്‍ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചത്രേ….”ഒരു നാള്‍ എന്റെ ഹ്യദയത്തിന്റെ
ചുവപ്പു നീ തിരിച്ചറിയും
അന്നെന്റെ രക്തം കൊണ്ടു മേഘങ്ങള്‍ ചുവക്കും.
എന്റെ നിശ്വാസത്തിന്‍റ കാറ്റില്‍
ചുവന്ന മഴയായി അതു പെയ്തു വീഴും.
അന്നു ഭൂമിയിലെ മുഴുവന്‍ പൂക്കളും
ചുവന്നു പൂക്കും അപ്പോള്‍…
ഒരു പക്ഷേ ഞാന്‍ മരിച്ചിരിക്കും”
നിന്‍റെ മൌനങ്ങളില്‍ എന്നെ ഒളിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ നീ ഈ വരികള്‍ ഒപ്പം ചേര്‍ക്കുക, എന്‍റെ നനുത്ത പ്രണയത്തെ മഴയായ് ഏറ്റു വാങ്ങാന്‍ നീയുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാന്‍ സ്വപ്നം കാണുന്നു…..
ആരുമറിയാതെ അത് നീ നിന്‍റെ ആത്മാവില്‍ ചേര്‍ത്തു വയ്ക്കുമെന്നും ഞാനറിയുന്നു.. അതാണെന്‍റെ നിര്‍വൃതി… സുഖവും…"
മൌനത്തിന്‍റെ സുഖം വരികളില്‍ ഒതുക്കാനാവുന്നതല്ലെന്ന് നിശ്ചയമുണ്ട്, അത് അനുഭവിച്ചു തന്നെ അറിയേണ്ടതാണ്. പ്രണയത്തിലാഴ്ന്നുള്ള ഒരു ഹൃദയത്തിനു മാത്രമേ അതിന്‍റെ ആത്മീയതയും ഔന്നത്യവും അറിയാനും സാധിക്കൂ.

ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് സുഗന്ധം വയ്ക്കുമ്പോള്‍

2012-01-01T04:04:00.003-08:00

"ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കെന്തു സുഗന്ധം......." ഓര്‍മ്മകളെ താലോലിയ്ക്കുവാന്‍ എത്ര പാട്ടുകളാണ്, നമുക്ക്. വീട്ടുമുറ്റത്തെ ചെറിയ അരിമുല്ലയിലെ നനുത്ത ഗന്ധം ഇറ്റനാഴികള്‍ കറ്റന്ന് മെല്ലെ ഗൃഹാതുരതയിലേയ്ക്ക് ചേക്കേറുമ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍ എവിടെയാണ്, നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത്? പിച്ചിയും അരളിയും മരവിയില്‍ ലയിക്കുമ്പോള്‍ മുകുറ്റിയും തുമ്പയും ഓണത്തിന്‍റെ കൌതുകം മാത്രമാകുമ്പോള്‍ എന്താണ്, നമുക്ക് ഇല്ലാതാകുന്നത്... സുഖകരമായ നമ്മുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ തന്നെയല്ലേ...
ഓര്‍മ്മകള്‍ നഷ്ടപ്പെടുത്തലുകളൂടേതു മാത്രമോ....?
ഒരിക്കലുമല്ല...
കടന്നു വന്ന വഴികളില്‍ നമ്മള്‍ ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാത്ത എത്ര കാര്യങ്ങളുണ്ട്. നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളെ ആദ്യമായി കണ്ടത്, മനസ്സിനെ പിടിച്ചുലച്ച ഒരു പാട്ട്, ഒരു സിനിമ, ആദ്യ ചുംബനം, ആദ്യ പ്രണയം അങ്ങനെ എന്തൊക്കെ...
ഓര്‍മ്മകളില്‍ വലരെ വ്യത്യസ്തമായത് തിരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍, ഞാനെടുക്കുക ആ ദിനമാണ്. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെ വിജയദശമി ദിനം. അന്നാണ്, ആദ്യമായി എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരന്‍റെ മണ്ണില്‍ കാലുകുത്തുന്നത്.
വര്‍ഷങ്ങളായി ഉള്ളില്‍ കൊണ്ടു നടന്ന ഒരു മോഹമായിരുന്നു അത്. "ഇന്നലെ"കളുടെ ഗന്ധര്‍വ്വന്‍റെ ഒരു അദൃശ്യസാമിപ്യം ഞാനറിഞ്ഞു. ഓര്‍മ്മകളില്‍ തിരയേണ്ട... അപരനും, ഇന്നലെയുമൊക്കെ ചെയ്ത പദ്മരാജന്‍ മാഷിനെ പറ്റി ത്തന്നെയാണ്, പറഞ്ഞു വരുന്നത്. ഒരു പരിപാടിയില്‍ വച്ച് രാധച്ചേച്ചി(പദ്മരാജന്‍റെ പ്രിയതമ)യെ കണ്ടു അവരോടൊപ്പമാണ്, ആ വീട്ടിലെത്തിയത്. കരിങ്കല്ലു പാകിയ മതിലുകളില്‍ പടര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന വരകള്‍ പോലെയുള്ള ചെടികള്‍ നമുക്കു പാര്‍ക്കാം മുന്തിരിത്തോപ്പുകളിലെ മുന്തിരിപ്പാടങ്ങളെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. സാമ്യത തോന്നിയിട്ടൊന്നുമല്ല വെറുതെ ഒരു തോന്നല്‍. തുറന്ന ഗേറ്റിലൂടെ രാധചേച്ചിയ്ക്കൊപ്പം അകത്തേയ്ക്കു നടക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ഭസമത്തിന്‍റെ സുഗന്ധം എന്നെ കടന്നു പോയതു പോലെ തോന്നി. വല്ലാതെ കുളിരു കൊണ്ടു. ഒപ്പം നടക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പ്രിയതമയാണ്. രാധച്ചേച്ചിയോട് വല്ലാത്തൊരിഷ്ടമുണ്ട്, അന്നും ഇന്നും. സുഗന്ധമുള്ള ഒരു ഓര്‍മ്മയായി അത് അവശേഷിക്കേ തന്നെ ആ ദിവസം വേദനിപ്പിച്ച മറ്റൊരു ഓര്‍മ്മ കൂടിയുണ്ട്. വേദനകളെ എന്തിനു പങ്കിറ്റണം? എല്ലാവരേയും ചിരിച്ച മുഖത്തോടു കൂടി കാണാനാണ്, നമുക്കിഷ്ടം അല്ലേ...
സങ്കടങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ മനപ്പൂര്‍വ്വം ആ വഴിയരികില്‍ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോരും. പക്ഷേ ചിലരുണ്ട്, ഒരു ചെറിയ മുറിവു പോലും മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിച്ച് പ്രതികാരവും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളുമായി നടക്കുന്നവര്‍. എന്തു പറയേണ്ടൂ, ഈശ്വരന്‍ തന്ന നിറമുള്ള പല സ്വപ്നങ്ങളും ഓര്‍മ്മകള്‍ പോലും കാണാന്‍ അവര്‍ക്കു കഴിയുന്നില്ലല്ലോ.
നഷ്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകാത്ത ജീവിതമുണ്ടോ? ചിലപ്പോള്‍ ചില പ്രിയ മനുഷ്യര്‍, ഏറെ താലോലിച്ച മോഹങ്ങള്‍, പ്രിയ പുസ്തകങ്ങള്‍... എല്ലാം നഷ്ടങ്ങള്‍ തന്നെ. നഷ്ടപ്പെടലുകള്‍ക്ക് പകരം നില്‍ക്കാന്‍ മറ്റുള്ളതിനൊന്നും ആയെന്നും വരില്ല. പക്ഷേ ആശ്വസിക്കാന്‍ കൂട്ടിന്, സുഗന്ധപൂരിതമായ പ്രിയപ്പെട്ടത് ഒന്നിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകളെങ്കിലും ഉണ്ടല്ലോ.
ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മ വരുന്നത് ബ്ലസ്സിയുടെ "തന്‍മാത്ര" എന്ന ചിത്രമാണ്. ഓര്‍മ്മകളില്‍ ജീവിച്ചിരുന്നൊരു മനുഷ്യന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ നിഴലുകളായി പോകുമ്പോള്‍ കാഴ്ച്ചക്കാരന്‍റെ ഹൃദയത്തെ തൊട്ടു കടന്നു പോകുന്ന ഒരു നോവുണ്ടല്ലോ, അത് മറവി രോഗം ബാധിച്ച ആയിരക്കണക്കിന്, മനുഷ്യര്‍ക്കു വേണ്ടിയുള്ളതാകുമ്പോള്‍ ആ വിങ്ങല്‍ മധുരമുള്ളതായി മാറും. ഓരോ തരിയായി ഓര്‍മ്മകള്‍ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോള്‍ മനസ്സിലെവിടെയോ കിടക്കുന്ന നുറുങ്ങു വെളിച്ചത്തിലേയ്ക്ക് അവര്‍ നോക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന വിഭ്രാന്തികള്‍ ഒക്കെ കൂട്ടിരുപ്പുകാര്‍ക്ക് വേദനകളാണ്. പക്ഷേ ഒന്നാശ്വസിക്കുക, നമുക്ക് ഓര്‍മ്മകള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലല്ലോ. ഓണവും ഊഞ്ഞാലും ഓര്‍ക്കാന്‍ പുസ്തകങ്ങളേയും കുട്ടിക്കാലത്തേയും ഓര്‍ക്കാന്‍ നമുക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടല്ലോ. മറവി ബാധിച്ച നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ സ്നേഹ സമ്മാനങ്ങള്‍ നമ്മുടേ ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്ന് ആരും തുടച്ചു നീക്കിയിട്ടില്ലല്ലോ.
ആ ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്ന് നമുക്ക് അവരെ സ്നേഹിക്കാം. നമ്മുടെ ഓര്‍മ്മകളുടെ അഗ്നിയില്‍ അവരെ ജ്വലിപ്പിച്ചെടുക്കാം. നമുക്കേ അത് ചെയ്യാനാകൂ, കാരണം നമ്മിലല്ലേ ആ സുഗന്ധമുള്ളത്, ഓര്‍മ്മകളുടെ വാടാത്ത സുഗന്ധം.

വേദനയില്‍ തൊടുന്ന മാലാഖമാര്‍ക്ക് വേദനിയ്ക്കുമ്പോള്‍....

2012-01-01T04:04:00.001-08:00

കാരുണ്യമിയന്ന മുഖവുമായി , കയ്യിലൊരു ശരറാന്തലും തൂക്കി നിസ്സഹായരായ രോഗികള്‍ക്കു വേണ്ടി ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞു വച്ച ഫ്ലോറന്‍സ് നൈറ്റിംഗേള്‍ എന്ന വനിതയുടെ ഉത്കൃഷ്ട ജീവിതം എന്‍റെ മുന്നിലിരുന്ന അവരുടെ പടം എന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. എന്തൊരു ദയയാണ്, ആ മുഖത്ത്...
പറഞ്ഞു വന്നപ്പോള്‍ തന്നെ വായനക്കാര്‍ക്ക് ഇന്നത്തെ വിഷയം മനസ്സിലായി കാണുമല്ലോ, ലക്കും ലഗാനുമില്ലതെ ഓടുന്ന ഇന്നത്തെ മാലാഖമാരുടെ ദുരവസ്ഥ കണ്ട് മനം നൊന്ത് എഴുതി പോകുന്നതാണ്.
ഒരു ദിവസം ഫെയ്സ്ബുക്ക് തുറന്നപ്പോള്‍ മുഖ്യ പേജ് ക്ഷണിച്ചത് ഒരു വീഡിയോ, കാണാന്‍. വിവിധ ആശുപത്രികളിലായി മാലാഖമാരുടെ വേഷമിട്ട നഴ്സുമാര്‍ അനുഭവിക്കുന്ന ദുരവസ്ഥകള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്ന വീഡിയോ. നിശബ്ദം സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കായി സമരം നറ്റത്തുന്ന അവര്‍ക്കു മേല്‍ ആര്‍ക്കുമ്- കുതിര കയറാമെന്ന് ആ ദൃശ്യങ്ങള്‍ കാണിച്ചു തന്നു. ഹെഡ് നഴ്സ് മുതല്‍ ഗുണ്ടകള്‍ വരെ ഭീഷ്ണിയും തെറി വിളിയും മര്‍ദ്ദനവുമായി പിന്നാലെ കൂടുമ്പോള്‍ ഇവര്‍ എങ്ങോട്ടേയ്ക്കാണ്, രക്ഷപെടേണ്ടത്?
ലക്ഷങ്ങള്‍ ബാങ്കില്‍ നിന്ന് വായ്പ്പയെടുത്ത് നാലഞ്ചു വര്‍ഷം നഴ്സിങ്ങ് പഠിപ്പിച്ച മാതാപിതാക്കളുടെയടുത്തേയോ? പഠനം കഴിഞ്ഞ് മകള്‍, അല്ലെങ്കില്‍ മകനു ലഭിയ്ക്കുന്ന നല്ല ശമ്പളമുള്ള മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് നന്‍മയുണ്ടാക്കുന്ന ജോലി സ്വപ്നം കണ്ട് കഴിയുകയാണ്, ആ പാവങ്ങള്‍, അവര്‍ക്കു മുന്നില്‍ എന്തു മറുപടിയാണ്, ഈ നിസ്സഹായരായ ഇരകള്‍ പറയുക?

പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടും ബോണ്ട് എന്ന വലിയൊരു ഊരാക്കുടുക്കാണ്, വന്‍കിട ഹോസ്പിറ്റലുകള്‍ നഴ്സുമാരുടെ ചുമലില്‍ കെട്ടിക്കൊടുക്കുന്നത്. സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് ഉള്‍പ്പെടെ വലിയൊരു തുകയ്ക്ക് ഈടുവയ്ക്കുന്ന രീതി എത്ര നീചമാണ്. പലരും മറ്റു കോഴ്സുകള്‍ക്ക് പഠിക്കാന്‍ കഴിയാതെ പെട്ടെന്ന് ജോലി കിട്ടുക എന്ന ഒറ്റ ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ്, നഴ്സിങ്ങ് പഠനത്തിന്, വന്നു ചേരുന്നത്. പൈസയില്ലാത്ത രക്ഷകര്‍ത്താക്കള്‍ ബാങ്കില്‍ നിന്ന് വിദ്യാഭ്യാസ ലോണ്‍ എടുത്തും ഈ കോഴ്സിന്, കുട്ടികളെ വിടും , പഠന ശേഷമുള്ള ബോണ്ടും കൂടിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ഏതെങ്കിലും വിദേശ രാജ്യത്ത് കുട്ടിയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന ലക്ഷങ്ങളാകും ഈ സമയത്ത് മിക്ക രക്ഷകര്‍ത്താക്കളുടേയും മനസ്സില്‍. പക്ഷേ ബോണ്ടില്‍ നിന്ന് രക്ഷപെടാനായിട്ടു വേണ്ടേ ഒന്നു രാജ്യം കടക്കാന്‍.
ഇത് കേരളത്തില്‍ മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയില്‍ ഒട്ടാകെ ഈ മാലാഖമാര്‍ അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു ദുരന്ത ചിത്രമാണ്.

കുറച്ചു മാസങ്ങളേ ആയിട്ടുള്ളൂ വിദേശ രാജ്യങ്ങളില്‍ പോകുന്നവര്‍ക്ക് പാസാകേണ്ട പരീക്ഷയായ ഐ എല്‍ ടി എസ്സിന്‍റെ പാസ്സ് മാര്‍ക്ക് കൂട്ടിയത്, ഇത് ഒട്ടേറെ എതിര്‍പ്പുകള്‍ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു, ഇതു മൂലം ഏറ്റവും വലഞ്ഞതും നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ നിന്ന് വിദേശ രാജ്യങ്ങളില്‍ നഴ്സിങ്ങ് ജോലികള്‍ക്കായി പോകുന്നവരാണ്. ചുരുക്കം നാട്ടിലെ ദുരിതത്തില്‍ നിന്ന് രക്ഷപെട്ടാലും ഇവര്‍ക്ക് ഒരു രക്ഷപെടല്‍ അത്ര എളുപ്പമല്ലെന്നു ചുരുക്കം. നാട്ടില്‍ മിക്ക ആശുപത്രികളിലും നഴ്സുമാരുടെ തുടക്ക വരുമാനം ആയിരത്തി അഞ്ഞൂറു മുതല്‍ തുടങ്ങും, പുറമേ സെക്ക്യൂരിറ്റി എന്നു പറഞ്ഞ് സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകളും മറ്റും വാങ്ങി വയ്ക്കുകയും, എന്തെങ്കിലുമൊരു ആവശ്യം പറഞ്ഞ് സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് വാങ്ങാന്‍ ചെന്നാല്‍ അതില്‍ ഈടു വച്ചിരിക്കുന്ന തുക നല്‍കിയാലേ സര്‍ട്ടിഫികറ്റ് നല്‍കൂ എന്ന വാദവും, ഭയന്ന രക്ഷകര്‍ത്താക്കള്‍ മിക്കവരും പൈസ എങ്ങനേയും സംഘടിപ്പിച്ച് സര്‍ട്ടിഫികറ്റുമായി രക്ഷപെടുന്നു, പക്ഷേ കയ്യില്‍ പൈസ ഇല്ലാത്തവരോ, അവിടെത്തന്നെ അടിമപ്പണിയെടുത്ത് ജീവിതം കഴിക്കുന്നു.

ഇവര്‍ക്ക് ഹോസ്പിറ്റലില്‍ ലഭിയ്ക്കുന്ന ഹോസ്റ്റലാണ്, അടുത്ത പ്രശ്നം. ഈയിടെ കേരളത്തിലെ പ്രശസ്തമായ ഒരു ഹോസ്പിറ്റലില്‍ ജോലി കിട്ടിയ മകളെ കൊണ്ടാക്കാന്‍ പോയ അമ്മ അവിടുത്തെ തന്നെ ഹോസ്പിറ്റലിനെ പറ്റി പറഞ്ഞത്, ഒരു തീപ്പട്ടി കൂടിനകത്ത് നാലും അഞ്ചും കുട്ടികള്‍ കിടക്കുന്ന ഒരു മുറിയേ പറ്റി, കട്ടിലിനടിയില്‍ പാകം ചെയ്യാനുള്ള ചീഞ്ഞതും അല്ലാത്തതുമായ പച്ചക്കറികള്‍ കുന്നു കൂടി കിടക്കുന്നു, ഒരു വശത്ത് മുഷിഞ്ഞ തുണികള്‍. കതകു തുറന്നതും പച്ചക്കറിയുടെ ചീഞ്ഞ മണം , വാടകയോ വലുതും, ഒടുവില്‍ ആ ഹോസ്റ്റലിലെ മുഷിഞ്ഞ മണം ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്ന് പോലും കളയാന്‍ ദിവസങ്ങള്‍ എടുത്തത്രേ. ഇതിനും പുറമേയാണ്, ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഹെഡ് നഴ്സുമാരുടെ അതിക്രമങ്ങള്‍. പാതിരാത്രി വരെ നീളുന്ന ഫോണ്‍ സംഭാഷ്നങ്ങള്‍, ഉറക്കം, ഏതാവശ്യത്തിനും ബോണ്ടിങ്ങ് എന്ന പേരില്‍ നില്‍ക്കുന്ന കുട്ടികളെയാണ്, പറഞ്ഞു വിടുക, സഹായം ചോദിച്ചാല്‍ പകരം കിട്ടുന്നത് നല്ല വഴക്കും, പല കുട്ടികളും പേടിച്ച് കഴിയുകയാണ്, ഇത് ഒരു നഴ്സ് പറഞ്ഞ കഥ.

ഇത്ര നേരവും ഈ മാലാഖക്കുട്ടികളെ പറ്റി പറഞ്ഞത് അലിവു തോന്നുന്ന കഥയാണെങ്കില്‍ ഒരു വെറൈറ്റിയ്ക്ക് മറ്റൊന്ന്, ഒരു സ്വന്തം അനുഭവം കൂടി പറഞ്ഞു നിര്‍ത്താം. ചികിത്സയുടെ ഭാഗമായി ഭര്‍ത്താവുമൊത്ത് ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കിടന്ന സമയത്ത് ഒരു മെയില്‍ സിസ്റ്ററും ഫെമെയില്‍ സിസ്റ്ററും കൂടി കയ്യില്‍ കാനുല ഘടിപ്പിക്കാന്‍ വരുന്നു, ബോണ്ടിങ്ങ് മാലാഖകളാണ്. ഞരമ്പന്വേഷിച്ച് കുറേ തിരഞ്ഞെങ്കിലും എങ്ങും കിട്ടാത്തതു കാരണം രണ്ടു പേരും നിരാശയിലായിരുന്നു. ഒടുവില്‍ എവിടെയോ ഒരു ഞരമ്പ് ഒത്തു വന്ന സന്തോഷത്തില്‍ ഒരാള്‍ സൂചി കുത്തിക്കയറ്റി കാനുല വച്ച്, പതുക്കെ സൂചി പുറത്തേയ്ക്ക് വലിച്ചു, എന്തോ ഒരു തടസ്സം, അതോ തോന്നിയതോ, വീണ്ടും കുത്തി നോക്കി, ഇത്തവണയും, എന്നാല്‍ ഇനി പുറത്തേയ്ക്കാവാം, അങ്ങനെ അഞ്ചോ ആറോ തവണയില്‍ കൂടുതലായപ്പോഴേക്കും കണ്ടു നിന്ന എനിക്ക് തല കറങ്ങി തുടങ്ങിയിരുന്നു, നിങ്ങളെന്താണീ ചെയ്യുന്നതെന്ന് ചോദിക്കാന്‍ തുടങ്ങും മുന്‍പ് അദ്ദേഹം ഒച്ചയുയര്‍ത്തി, ഒരു മനുഷ്യനോടാണോ നിങ്ങളീ കാണിക്കുന്നത്, തലകറങ്ങുന്നല്ലോ. പെട്ടെന്ന് സൂചി ഊരിയെടുത്ത് രണ്ടു പേരും രക്ഷപെട്ടു. ഒരു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞില്ല കുത്തിയ ഭാഗം വീര്‍ത്തു വന്നു, നല്ല വേദനയും. ആരോടു പരാതി പറയാന്‍, മുന്‍പും പലരില്‍ നിന്നും പോയ പല പരാതികളും ചവറ്റു കുട്ടയില്‍ വീണതു അറിയുന്നതു കൊണ്ട് കൂടുതല്‍ പണിയ്ക്ക് പോയില്ല, ചെന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ പുരട്ടിത്തന്ന ഏതോ വെളുത്ത പേയ്സ്റ്റില്‍ ഒതുങ്ങി വേദന.

ഇങ്ങനേയും കഥകള്‍. എന്താണെങ്കിലും പണ്ടത്തെ പോലെ ലോകത്തുള്ല സകല ആവലാതികളും മുഖത്തൊട്ടിച്ച ഭാവമല്ല ഇന്ന് നഴ്സുമാര്‍ക്കുള്ലത്, ബോണ്ടിങ്ങ് മാലാഖമാര്‍ എല്ലാം തന്നെ കുട്ടികളായതു കൊണ്ട് ചിരിച്ച മുഖമാണ്, അതു തന്നെ മതി രോഗിയ്ക്ക് പകുതി ആശ്വാസത്തിന്. പക്ഷേ അവരുടെ ഉള്ളില്‍ പുകയുന്ന ആ അഗ്നിപര്‍വ്വതം അധികൃതര്‍ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിയ്ക്കുന്നത് വിഷമകരമാണ്. അവകാശം ചൊദിക്കുന്ന മാലാഖമാരെ ഗുണ്ടകളെ കൊണ്ടു തല്ലിക്കുന്ന അങ്ങേയറ്റം നിഷ്ഠൂരവും. ജോലി ചെയ്യാനുള്ല വകാശത്തേ പോലെ തന്നെയാണ്, അതിനു ലഭിയ്ക്കുന്ന കൂലിയ്ക്കുള്ള അവകാശവും, അത് അര്‍ഹിക്കുന്നത് അവര്‍ക്ക് കൊടുത്തേ തീരൂ.

ഒരു ജനകീയ വിപ്ലവം തുറന്നിട്ട വഴികള്‍

2012-01-01T02:35:00.001-08:00

മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ പ്രശ്നം അണക്കെട്ടിലെ വെള്ളം പോലെ തന്നെ കൂടി വരുകയാണ്. മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെടെ പടച്ചു വിടുന്ന ദുരന്ത ചിത്രം പൊതുജനങ്ങള്‍ക്ക് ഏറെക്കുറേ മടുത്തിരിക്കുന്നു, പലരുടേയും സംഭാഷണം ഇപ്പോള്‍ ഇങ്ങനെ, "പൊട്ടിയാല്‍ അങ്ങ് പൊട്ടട്ടെ... ഒരുമിച്ച് മരിക്കാല്ലോ..." വരാന്‍ പോകുന വലിയൊരു ദുരന്തത്തെ നേരിടാന്‍ തയ്യാറാണ്, അണക്കെട്ടുമായി അടുപ്പമുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലെ ജനങ്ങള്‍.ഒരു തരം നിസ്സയഹാവസ്ഥയില്‍ ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ എത്ര ഭയാനകമാണ്, അതും ഡാമിനടുത്ത സ്ഥലങ്ങളിലെ കുട്ടികള്‍ പോലും ഉറങ്ങാനാകാതെ അപകടം പ്രതീക്ഷിച്ചിരിപ്പാണെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ , അവസ്ഥകള്‍ പ്രവചനാതീതം.
സോഷ്യല്‍ മീഡിയ തുടങ്ങി വച്ച ഒരു വിപ്ലവമാണിതെനു പറയാതെ വയ്യ. ബ്ലോഗു വഴിയും ഓര്‍ക്കുട്ട് വഴിയും വളരെ മുന്‍പേ തന്നെ ഈ പ്ര്ശനം ചര്‍ച്ചാ വിഷയമായിരുന്നു, അണക്കെട്ട് പുനര്‍ നിര്‍മ്മിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി പല ബ്ലോഗുകളിലും ബാഡ്ജ് ഉള്‍പ്പെടെ പലതും സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു, പക്ഷേ ഈയടുത്തിടെ തുടര്‍ച്ചയായി ഉണ്ടായ ഭൂചലനങ്ങളോടെയാണ്, വിഷയം ഇത്ര തീവ്രമായത്. സംഭവം സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍ കത്തിപ്പടര്‍ന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് നവതരംഗമായ ഫെയ്സ്ബുക്കില്‍. മുല്ലപ്പെരിയാറിനായി നിരവധി പേജുകളും പോസ്റ്റ്കളും ക്രിയേറ്റു ചെയ്യപ്പെട്ടു. മലയാളനാട്ടില്‍ മാത്രമല്ല, അറബി നാടുകളില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന പ്രവാസികള്‍ പോലും വിഷയത്തില്‍ ശക്തമായി പ്രതികരിച്ചു തുടങ്ങിയതോടെ അത്ര നാള്‍ അനക്കമില്ലാതിരുന്ന മുഖ്യധാരാ മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ പലതും ഒളിച്ചും പാത്തും വിഷയത്തെ പഠിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഓരോ ദിവസത്തേയും മുന്നേറ്റങ്ങള്‍ പത്രത്താളുകളില്‍ ഇടം പിടിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ ഏറ്റെടുത്തതോടെ മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ ജനകീയ പ്രശ്നം എന്ന നിലയില്‍ നിന്ന് രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നം എന്ന നിലയിലെത്താന്‍ പിന്നെ അധികം വൈകിയില്ല. ഇപ്പോള്‍ എന്തൊക്കെയാണ്, ഇല്ലാത്തത്, മന്ത്രിമാരുടെ ഉപവാസം, മനുഷ്യ ചങ്ങല, ധര്‍ണ, നമ്മുടെ നേതാക്കന്‍മാര്‍ക്ക് ഇത്ര ആര്‍ജ്ജവമുണ്ടെന്ന് ഇപ്പൊഴല്ലേ മനസ്സിലായത്. പക്ഷേ മുതിര്‍ന്ന നേതാക്കന്‍മാരുടെ വാര്‍ത്തകല്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടു ചെയ്യുമ്പോള്‍ മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ മനപ്പൂര്‍വ്വം മറന്ന ചില കാഴ്ച്ചകളുണ്ട്. വര്‍ഷങ്ങളായി മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ ഭാഗത്ത് ചപ്പാത്തില്‍ ഉപവാസമനുഷ്ടിച്ചിരുന്ന സാധാരണക്കാരെ, ഇപ്പോള്‍ ഈ പ്രശനം രൂക്ഷമായതിനു ശേഷം പലയിടങ്ങളിലായി "ജീവന്‍ സംരക്ഷിക്കുക" എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തോടെ ദിവസങ്ങളായി നിരാഹാരമിരിക്കുന്ന സന്ന്ദ്ധ പ്രവര്‍ത്തകരെ.
അവരൊന്നും തങ്ങളുടെ മുഖം പത്രത്താളുകളില്‍ അച്ചടിച്ചു വരണം എന്ന മനോഭാവത്തോടെ അല്ല നിരാഹാരമിരിക്കുന്നത്, മറിച്ച് ഈ പ്രശ്നത്തിന്, സുരക്ഷിതമായൊരു പരിഹാരം ഉടനടി വേണം എന്ന അഭ്യര്‍ത്ഥനയുമായാണ്. അവരുടെ നിരാഹാരം, രാവിലെ 11 മണി മുതല്‍ വൈകുന്നേരം 5 മണി വരെ "ഉപവാസ"മിരിക്കുന്ന നേതാക്കളുടെ സമരമല്ല. മറിച്ച് അനേകായിരങ്ങളുടെ ജീവനു മുറവിളി കൂട്ടുന്നവരുടെ പ്രതിനിധികളായാണ്.

സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍ ഇപ്പോള്‍ പ്രതിഷേധാഗ്നി കെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, അതിനു കാരണമുണ്ട്, ആരോടാണ്, തങ്ങളുടെ പരാതി പറയേണ്ടത്? ആരോടാണ്, തങ്ങളുടെ ജീവന്, സുരക്ഷ വേണമെന്നു പറയേണ്ടത്? ആര്‍ക്കുമറിയില്ല, കേരള സര്‍ക്കാരിന്‍റെ നിസ്സഹകരണാവസ്ഥ മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ വിഷയത്തില്‍ അഡ്വക്കേറ്റ് ജനറലിന്‍റെ വാക്കുകളിലൂടെ നാം കേട്ടു. പിന്നീട് ആ വാക്കുകള്‍ അദ്ദേഹം തിരുത്താന്‍ തയ്യാറാകാതിരുന്നതും, അദ്ദേഹത്തിനെതിരേ പ്രതിഷേധം ഇരമ്പിയിട്ടും ആക്ഷന്‍ എടുക്കാതിരുന്നതും ഈ നിസ്സഹകരണാവസ്ഥയ്ക്ക് അടിവരയിടുന്നു.

ഇനി ആരാണ്, എന്താണ്, പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു പോംവഴി? തമിഴ്നാട് മുഖ്യമന്ത്രി ജയലളിത അണുകിട മാറ്റമില്ലാതെ പഴയ നിലപാട് ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു, അണക്കെട്ട് ഇപ്പോഴും പൂര്‍ണ സുരക്ഷിതം, കേരളമുണ്ടാക്കുന്ന ഭീതിജനകമായ , അസത്യവാക്കുകള്‍ക്ക് തടയണ കെട്ടണമെന്ന് ജയലളിത സുപ്രീം കോടതിയ്ക്കും പ്രധാനമന്ത്രിയ്ക്കും കത്തുകളയയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. സംഭവം അവിടെയെങ്ങും നില്‍ക്കുന്നില്ല, തമിഴ്നാട്ടില്‍ അതിര്‍ത്തി പ്രദേശങ്ങളില്‍ ജീവിക്കുന്ന മലയാളികള്‍ കടുത്ത പ്രശ്നങ്ങളിലാണ്. പലര്‍ക്കും സ്വത്തും ജീവിതവും നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഇതൊരു വൈറസാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് വികാരപരമായി കാര്യങ്ങളെ സമീപിക്കുന്ന തമിഴ്നാട്ടുകാര്‍ക്ക് ഇങ്ങനെയൊക്കെ പ്രതികരിക്കാനേ അറിയൂ, അതിനു പകരം കേരളത്തിലും അവര്‍ക്കു നേരേ ഒറ്റപ്പെട്ട പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്, ഇതാണോ പ്രതിഷേധിക്കാനുള്ല നമ്മുടെ മാര്‍ഗ്ഗം? അയല്‍വാസിയെ ഒറ്റവെട്ടിനു കൊന്നാല്‍ നമ്മുടെ പ്രശങ്ങള്‍ എല്ലാം തീരുമോ?
കാവേരി പ്രശ്നത്തില്‍ തമിഴ്നാട്-കര്‍ണാടക കലാപം ഉണ്ടായപ്പോള്‍ വളരെ ആര്‍ജ്ജവത്തോടെ കാര്യത്തെ സമീപിച്ച് ഇരു സംസ്ഥാനങ്ങളേയും രമ്യതയിലാക്കിയത് അന്നത്തെ പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന അടല്‍ബിഹാരി വാജ്പേയിയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പകുതി തന്‍റേടം കാട്ടാനുള്ള ധൈര്യം ഇപ്പോഴത്തെ പ്രധാനമന്ത്രിയ്ക്കുണ്ടെങ്കില്‍ വളരെ നിസ്സാരമായി പരിഹരിക്കാവുന്ന ഒരു വിഷയം തന്നെയാണിതും. അതുണ്ടാകാത്ത കാലത്തോളം തമിഴ്നാട്-കേരള അതിര്‍ത്തി ഗ്രാമങ്ങള്‍ ദുരന്ത ചിത്രങ്ങളാകും, ഒരുപക്ഷേ അണക്കെട്ട് പൊട്ടിയാല്‍ ഉണ്ടാകാവുന്നതിലധികം പ്രശനങ്ങള്‍ ആകും ഇനി നമ്മളെ കാത്തിരിക്കുന്നത്. അത്തരമൊരു അവസ്ഥയിലേയ്ക്ക് ഈ രണ്ടു സംസ്ഥാനങ്ങളും എത്തിപ്പെട്ടാല്‍ അതിന്‍റെ കാരണക്കാര്‍ ആരെന്ന് ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ.
ഭൌമശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ ഡാമിന്‍റെ അപകടവശത്തെ പറ്റി പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു, പരിഹാരമാണ്, ഇനി വേണ്ടത്. അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും കത്തുകളയച്ചിരുന്നിട്ട് സമയം കളയാമെന്നല്ലാതെ കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരിന്‍റെ അടിയന്തിര ശ്രദ്ധ ഇക്കാര്യത്തില്‍ പതിയണം. ഒരു വിദഗ്ദ്ധ സമിതിയെ വിട്ട് അണക്കെട്ടിന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഇനി കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ വിചാരിച്ചാലേ നടക്കൂ.

സോഷ്യല്‍ മീഡിയ ഉണ്ടാക്കിയ ഈ മുന്നേറ്റം ഒരു തുടക്കമാണ്, പലതും നമ്മള്‍ ഒരുമിച്ച് നിന്നാല്‍ നടക്കും എന്ന് സമൂഹം മനസ്സിലാക്കിയ വേദി. ഇത്ര ശക്തിയായ ഒരു പ്രക്ഷോഭം ഇവിടെ നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അതിന്‍റെ തുടക്കമിട്ട ഒരു സമൂഹത്തിന്, ഇനിയും എന്തൊക്കെ ചെയ്തു കൂടാ...
മലയാളിയുടെ ദുരന്തങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത തമിഴ്നാട് സര്‍ക്കാരിന്‍റെ രാഷ്ട്രീയ കളികള്‍ നമുക്ക് മറക്കാം, മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ വിഷയം കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരിനടുത്തെത്തിക്കുകയാണ്, ഇനി വേണ്ടത്. മരവിച്ചിരിക്കാനല്ല സമയം, ഒരു ആഭ്യന്തര കലാപം ഇരുകൂട്ടര്‍ക്കും വരുത്തി വയ്ക്കുന്ന നാശത്തിന്, നാം ഒരിക്കലും കാരണമായിരുന്നുകൂട.. ഉണരുക.... ഒരുമിച്ച് മുന്നേറുക...

ആതുരസേവനമോ.. സ്വയം സേവനമോ

2012-01-01T02:34:00.001-08:00

സര്‍ക്കാര്‍ ഡോകടര്‍മാര്‍ വീണ്ടും സമരത്തിലേയ്ക്കെന്ന് വാര്‍ത്തകള്‍. ശമ്പള വര്‍ദ്ധനയാണ്, ആവശ്യം. പദ്ധതി വിചാരിച്ച പോലെ വന്നില്ലെങ്കില്‍ ശബരിമല ഡ്യൂട്ടി ഉള്‍പ്പെടെ ബഹിഷ്കരിക്കുമെന്നും അവര്‍ അറിയിച്ചിരിക്കുന്നു.
ശമ്പള പരിഷ്കരണം തീര്‍ച്ചയായും നടപ്പാക്കേണ്ട ഡിമാന്‍റു തന്നെ, പക്ഷേ അതിനായി ഡ്യൂട്ടി ഉപേക്ഷിക്കുക എന്നത് ഒരു ഡോക്ടര്‍ക്കു ചേര്‍ന്ന പ്രവൃത്തിയാണോ എന്ന് ആലോചിക്കേണ്ടതല്ലെ...

ഒരു സാധാരണക്കാരന്‍റെ കണ്ണില്‍ ഡോക്ടര്‍ എന്ന പദത്തിന്, തീര്‍ച്ചയായും ദൈവം എന്നു തന്നെയാണ്, അര്‍ത്ഥം, ആ നിലയില്‍ ഇരുന്ന് രോഗികളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന ഡോക്ടര്‍മാരും ഉണ്ട്, പക്ഷേ സ്വന്തം ജോലി ഒരു സാദാ ഗവണ്‍മെന്‍റ്, ജോലി പോലെ രാവിലെ കയറി വൈകുന്നേരം ഫയലടച്ച് ഇറങ്ങി പോകുന്ന പോലെ കാണുന്ന ഡോക്ക്ടര്‍മാര്‍ക്കല്ലേ ഇതുപോലെ ഡ്യൂട്ടി ഒഴിവാക്കി ഒരു സമരം നടത്താന്‍ കഴിയൂ. ശമ്പളത്തിനു വേണ്ടി ഇതു പോലെ തിരക്കുള്ള ഒരു ജോലി കണ്ടില്ലെന്നു വയ്ക്കുന്നതു കണ്ടാല്‍ തോന്നും ഇവര്‍ക്കൊക്കെ പത്തോ അയ്യായിരമോ ശമ്പളമേ ഉള്ളൂ എന്ന്... പക്ഷേ പൂജ്യത്തിന്‍റെ എണ്ണം വലതു വശത്ത് എത്ര കൂടിയാലും എന്താ കയ്ക്കുമോ...
ഗവണ്‍മെന്‍റ്, ശമ്പളവും പറ്റി തിരിച്ച് വീട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്ന രോഗികളുടെ എണ്ണം കണ്ടാല്‍ ആരും ഒന്നു ഞെട്ടും, ഇത്രയധികം രോഗികളുണ്ടോ നമ്മുടേ നാട്ടില്‍ എന്ന് തോന്നുന്ന മട്ടിലാണ്, അതിന്‍റെ കണക്ക്, ഓരോ ദിവസവും അവരുടെ എണ്ണം കൂടുകയും ചെയ്യുന്നു. മലയാളിയുടെ ഭക്ഷ്ണ ശീലവും ജീവിത രീതികളും ഇന്ന് അവനെ കൂടുതല്‍ അസുഖത്തിലേയ്ക്ക് തള്ളി വിടുന്നുണ്ട്, ഈയടുത്ത് വളരെ വിഷമം നിറഞ്ഞ ഒരു വാര്‍ത്ത കേള്‍ക്കാനിടയായി, 21 വയസ്സുള്ള ഞങ്ങളുടെ ഒരു കസിന്, ബ്ലഡ് പ്രഷര്‍ കൂടുതലാണ്, കേട്ടപ്പോള്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി, ആള്‍ ജിമ്മിലൊക്കെ പോയി ബോഡി മെയിന്‍റേയിന്‍ ചെയ്യുന്ന ആളാണ്, എന്നിട്ടും... പലപ്പോഴും ലബോരട്ടറികളിലും മറ്റും വന്നിരിക്കുന്ന ആള്‍ക്കാരെ കാണുമ്പോള്‍ ആശ്ചര്യം തോന്നും പണ്ടൊക്കെ കാരണവന്‍മാരായിരുന്നു എങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ നാല്‍പ്പതു വയസ്സില്‍ താഴെയുള്ളവരാണ്, കൂടുതലും.

കഴിഞ്ഞയാഴ്ച്ച നാല്‍പ്പതു വയസ്സിനോടടുത്ത ഒരു സ്ത്രീ കഴുത്തില്‍ കോളര്‍ വച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടു, അടുത്തിരുന്ന ആളോട്, തേയ്മാനമാണെന്നു അവര്‍ പറയുന്നതു കേട്ടപ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തു പോയി ഈശ്വരാ ഇപ്പോള്‍ അസ്ഥിയ്ക്കൊക്കെ തേയ്മാനം വരാന്‍ പ്രായമാവുമയും മറ്റും വേണ്ടേ...

നമ്മള്‍ ഡോക്ടര്‍മാരുടെ കാര്യമല്ലേ പറഞ്ഞു വന്നത്, സ്വന്തം പ്രൊഫഷനെ ആത്മര്‍ത്ഥമായിട്ടു സ്നേഹിക്കുന്ന ഡോകടര്‍മാര്‍ ഇല്ലെന്നല്ല കേട്ടോ, മിക്കവരും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്, രാവിലെ ഒ പിയില്‍ രോഗികളെ നോക്കാന്‍ കയറുന്ന ഡോക്ടര്‍ ചിലപ്പോള്‍ ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം പോലും കുടിയ്ക്കാതെയായിരിക്കും ഇരിക്കുന്നത്, രോഗികളുടെ വിഷമം കേട്ട് അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു വിടുന്നത് അത്ര നിസ്സാര പണിയല്ലല്ലോ, ഒരുപരിധി വരെ അത്തരം ആശ്വാസങ്ങള്‍ രോഗിയ്ക്ക് നല്ല മരുന്നാകാറുമുണ്ട്. പക്ഷേ ഈ ഒ പികളില്‍ രോഗികള്‍ക്ക് പാരയായി വരുന്ന ഒരു കൂട്ടരുണ്ട്, മെഡിക്കല്‍ റെപ്രസന്‍റേറ്റീവ് എന്നാണ്, ഇവരുടെ പേര്, നല്ല എക്സിക്യൂട്ടീവ് സ്റ്റൈലില്‍ വന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ ആര്‍ക്കും ഒരു ബഹുമാനമൊക്കെ തോന്നും, പക്ഷേ ക്യൂവില്‍ നില്‍കുന്ന അത്യാവശ്യ രോഗികള്‍ക്ക് ഇടകൊടുക്കാതെ ഇവര്‍ അകത്തേയ്ക്കു കയറി കഴിഞ്ഞാലാണ്, കളികള്‍ , ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞാവും ഇവര്‍ പിന്നെ തിരിച്ചിറങ്ങുക, അത്രയും നേരം അസുഖം കൊണ്ടു വിഷമിച്ച് രോഗി കാത്തിരിക്കുകയും, ഇത് ഡോക്ടര്‍ തീരുമാനിക്കേണ്ടതാണ്, അസുഖവുമായി വന്നവര്‍ ഇല്ലാത്തപ്പോള്‍ മാത്രം റെപ്രെസെന്‍റേറ്റീവ്സിനെ കാണാന്‍ അനുവദിയ്ക്കുകയാണെങ്കില്‍ എത്ര നന്നായേനെ.

ഈ റെപ്രെസെന്‍റേറ്റീവ്സും ഡോകടര്‍മാരും തമ്മിലുള്ള കളികളും പ്രശനമാണ്, അത് മിക്കവര്‍ക്കും മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ, ചില ഡോകടര്‍മാര്‍ കുറിച്ചു തരുന്ന മരുന്ന്, അവരുടെ കണ്‍സള്‍ട്ടിങ്ങ് സ്ഥലത്തിന്‍റെ അടുത്തുള്ള മെഡിക്കല്‍ സ്റ്റോറുകളില്‍ മാത്രമേ കാണുകയുള്ളൂ. എന്താണതിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം എന്ന് ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ, കമ്മീഷന്‍ വച്ച് നല്ല ഒന്നാന്തരം മരുന്നു കച്ചവടം തന്നെ.

ഇതും പോരാഞ്ഞാണ്, സ്കാനിങ്ങുകള്‍ എന്ന പേരില്‍ കിട്ടുന്ന കമ്മീഷന്‍ തുകകള്‍.

നാളുകള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഒരു ഡോക്ടറെ കാണാന്‍ പോയതാണ്, അദ്ദേഹം എം ആര്‍ ഐയ്ക്ക് നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു, ഇന്ന ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പോയാല്‍ മതിയെന്നും പറഞ്ഞു, അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പേരു പറഞ്ഞാല്‍ അവര്‍ സാധാരണയുള്ളതിനേക്കാള്‍ താഴ്ത്തിയേ വാങ്ങു അത്രേ. അതിന്‍റെ കാരണവും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, ഒരുപാടു ഡോക്ടേഴ്സ് രോഗികളെ അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് സ്കാനിങ്ങിനു വിടാറുണ്ട്. സ്കാനിങ്ങ് റേറ്റ് , ഡോക്ടര്‍ കമ്മീഷന്‍, എല്ലാം കൂടിയാകുമ്പോള്‍ ഏതാണ്ട് ആറായിരം രൂപയോളമാകും വരുന്ന ബില്ല്. പക്ഷേ ഡോക്ടര്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കമ്മീഷന്‍ ഒഴിവാക്കിയാണ്, രോഗികള്‍ക്ക് സ്കാനിങ്ങിന്, അവിടെ എഗ്രിമെന്‍റ്, എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. അത് ഹോസ്പിറ്റലില്‍ ചെന്ന് അവിടുത്തെ സാധാരണ ബില്ലിനെ കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്തു. അപ്പോള്‍ ഇതു പോലെയുള്ള ഡോക്ടര്‍മാരും തീര്‍ച്ചയായും ഉണ്ട്.

ഒരു പരിധി വരെ ഈ പ്രശ്നം എല്ലാ മേഖലയിലും പെട്ടവര്‍ അറിഞ്ഞു തന്നെയാണ്, പക്ഷേ അസുഖത്തിന്‍റെ മൂര്‍ച്ചയില്‍ വന്നുപെടുന്ന രോഗിയ്ക്കറിയില്ലല്ലോ, അതിന്‍റെ നിയമ വശങ്ങളും മറ്റും. ചിക്കന്‍ ഗുനിയ ഒരിക്കല്‍ വന്നു പോയപ്പോള്‍ നാം കണ്ടതാണ്, തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടതാണ്, ഡോക്ടര്‍മാരും കടകളും തമ്മിലുള്ള ചില മരുന്നു കളികള്‍.

ശമ്പള പരിഷകരണം വേണ്ടതു തന്നെ, പക്ഷേ അവശ്യ ഡ്യൂട്ടികള്‍ ഒഴിവാക്കാതെ ഒരു മാര്‍ഗ്ഗം ആവിഷകരിക്കുവാന്‍ കഴിയില്ലേ? ഇനിയിപ്പോള്‍ മണ്ഡലകാലമായി, ശബരിമല കയറുന്നവര്‍ക്ക് വളരെ ആവശ്യമാണ്, വൈദ്യസഹായം. ഹൃദയ സംബദ്ധമായ അസുഖങ്ങള്‍ ഒകെ കൂടാനുള്ള സാദ്ധ്യതകളും തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. അപ്പോള്‍ ഓരോ സെന്‍ററുകളിലും ഡോക്ടര്‍മാര്‍ക്ക് പ്രാധാന്യമുണ്ട്, ഈ അവസരത്തില്‍ ഈ സമരം ഒഴിവാക്കേണ്ടതല്ലേ, തങ്ങളെ കാത്ത് പുറത്തു നില്‍ക്കുന്ന രോഗികളെ കാണുവാന്‍ ക്ഷമയില്ലാതെ ക്രികറ്റ് കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന വൈദ്യരത്നങ്ങളുടെ കഥകളും കേട്ടിട്ടുണ്ട്, പ്രസവം നടത്തണമെങ്കില്‍ വീട്ടില്‍ കരിമീന്‍ തൂക്കിക്കൊണ്ടു പോയവരുടെ കഥകളും കേട്ടിട്ടുണ്ട്, ഇത്രയുമൊക്കെ ലഭിയ്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഹോസ്പിറ്റലില്‍ തങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്ന രോഗികളെ പലര്‍ക്കും പുശ്ചമാണ്. എത്രയും പെട്ടെന്ന് സര്‍ക്കാര്‍ പ്രതിനിധികളുമായി കൂടിആലോചിച്ച് വേണ്ട നടപടിയെടുക്കാന്‍ ഡോക്ക്ടര്‍മാര്‍ക്ക് ബാദ്ധ്യതയുണ്ട്, കാരണം നിങ്ങളെ കാത്ത് പുറത്ത് രോഗികളുടെ വലിയൊരു നിര തന്നെയുണ്ട്. അത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിയ്ക്കരുത്.

ഈ മാദ്ധ്യമങ്ങളെന്താണ്, ഇങ്ങനെ?

2012-01-01T02:33:00.001-08:00

ഈയടുത്ത് നടന്ന ഞങ്ങള്‍ കുറച്ച് സുഹൃത്തുക്കളുടെ മീറ്റിങ്ങില്‍ ഉയര്‍ന്നു വന്ന വലരെ വേദന നിറഞ്ഞ ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നു നമ്മുടെ മാദ്ധ്യമങ്ങളെന്താ ഇങ്ങനെ എന്ന്. ചോദ്യം ഉന്നയിക്കപ്പെടാന്‍ കാരണമുണ്ട്. എല്ലാവരും പത്രം വായിക്കുന്നവര്‍, വാര്‍ത്താ ചാനലുകള്‍ മാറി മാറി കാണുന്നവര്‍, പക്ഷേ സമൂഹത്തെ ഒന്നിളക്കി മറിക്കാന്‍ പോകുന്ന ഒരു വാര്‍ത്തയും ഇവിടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നില്ല, പകരം ഉണ്ടാകുന്നതോ, ഇവിടെ നടക്കുന്ന അക്രമ രാഷ്ട്റീയത്തെ കുറിച്ചും ബലാത്സംഗത്തെക്കുറിച്ചും നിലവാരത്തകര്‍ച്ചയെക്കുറിച്ചും. പത്രം വായിക്കാനേ തോന്നാറില്ല എന്ന് പലരും അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത് കേള്‍ക്കാം.എന്താണ്, നമ്മുടെ മീഡിയയ്ക്ക് സംഭവിച്ചത്? മാദ്ധ്യമങ്ങളെ കുറിച്ച് ജസ്റ്റിസ് മാര്‍ക്കണ്ടേയ ഖഡ്ജു പറഞ്ഞ അഭിപ്രായത്തെ നമുക്കിതിനോടു ചേര്‍ത്തു വായിക്കാം. "ഇന്ത്യന്‍ മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും ജനങ്ങളുടെ ഹിതം അനുസരിച്ചല്ല എഴുതുന്നത്, ചിലപ്പോള്‍ ചിലത് മനുഷ്യര്‍ക്ക് എതിരായി പറയുകയും ചെയ്യുന്നു" എന്ന് അദ്ദേഹം മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ക്കു നേരെ മുഖമടച്ച് ആക്ഷേപിക്കുന്നു. വ്യത്യസ്തമായ അഭിപ്രായവും അദ്ദേഹത്തിനില്ല എന്നില്ല, സമൂഹത്തിനുതകുന്ന രീതിയില്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തനം നടത്തുന്ന പലരും ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞു കൂട, പക്ഷേ അവര്‍ അപൂര്‍വ്വമാണെന്ന് അദ്ദേഹം ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു കാര്യവും ആഴത്തില്‍ പഠിക്കാതെയാണ്, മാദ്ധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ വാര്‍ത്തകളെ സമീപിക്കുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയിലെ നാലു നെടും തൂണുകളില്‍ അവസാനത്തേതായാണ്, മാദ്ധ്യമങ്ങളെ പറ്റി പറയുന്നത്.മറ്റു മൂന്നു തൂണുകളുടേയും നിലനില്‍പ്പ് ഒരു പരിധി വരെ ഈ നാലാം വിഭാഗത്തിനെ ആശ്രയിച്ചു തന്നെയാണു താനും. രാഷ്ട്രീയത്തിലും സിനിമയിലും സാഹിത്യത്തിലും മതത്തിലുമൊക്കെ വ്യക്തമായ സ്വാധീനം ചെലുത്താന്‍ മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് കഴിയുമെന്ന് നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു മുന്‍പേ തെളിഞ്ഞതാണ്. പക്ഷേ ഇന്നത്തെ കാലത്ത് കാതലായ ഒരു മാറ്റത്തിന്‍റെ ശക്തിയാകാന്‍ കാലത്തിന്‍റെ സാക്ഷി എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഈ മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ക്കുണ്ടോ? ഇന്ന് ഒരു പത്രത്തിന്‍റെ മുന്‍പേജിലെ വാര്‍ത്ത എന്താണ്,അല്ലെങ്കില്‍ വാര്‍ത്താ ചാനലുകളുടെ പ്രധാന വാര്‍ത്ത എന്താണ്? അക്രമ രാഷ്ട്രീയത്തേയും പീഡനക്കാരേയും കുറിച്ചുള്ള വാര്‍ത്തകള്‍ തന്നെയല്ലേ? പട്ടിണി മൂലം കടബാദ്ധ്യത മൂലം ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്ന കര്‍ഷകന്‍ അകത്തെ മൂലയിലെവിടെയോ വിശ്രമിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ഒട്ടേറെ മുന്നേറ്റങ്ങള്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്, ഗ്രാമങ്ങളിലല്ല, മറിച്ച് പട്ടണങ്ങളില്‍ പോലും ഒരു ലാഭേശ്ചയുമില്ലാതെ ഭാവി തലമുറയ്ക്കു വേണ്ടിയുള്ല വിപ്ലവങ്ങള്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ സംഘടനകളെ രാഷ്ട്രീയവത്കരിക്കാത്ത വളരെ ചെറിയൊരു കൂട്ടമായതു കൊണ്ടാണോ ഇത്തരം മുന്നേറ്റങ്ങള്‍ പത്രക്കാരുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെടാത്തത്, അഥവാ പെട്ടാല്‍ തന്നെ പ്രാദേശിക പേജില്‍ രണ്ടു വരിയില്‍ ഒതുങ്ങുകയും. മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ അണക്കെട്ടിന്‍റെ ശോചനീയ സ്ഥിതിയില്‍ പ്രതിഷേധിച്ച് മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കനുള്ല നിരവധി ശ്രമങ്ങള്‍ ഇവിടെ നടന്നു, ഇപ്പോഴും നടക്കുന്നു, പക്ഷേ ഒരു പത്രത്തിലും ചാനലിലും ഇത്തരം വാര്‍ത്തകള്‍ക്ക് പ്രാധാന്യം കൊടുത്തു കണ്ടില്ല.(എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ വിഷയത്തില്‍ ഒരു സ്വകാര്യ ചാനല്‍ കാണിച്ച പ്രതിപത്തത അനുസ്മരിക്കുന്നു)

ഒരു പത്രപ്രവര്‍ത്തക സുഹൃത്ത് വളരെ വിഷമത്തോടു കൂടി പറഞ്ഞ ന്യായീകരണം ഇതായിരുന്നു,

ഞങ്ങള്‍ മാദ്ധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ എന്തു ചെയ്യാനാ, വായനക്കാര്‍ക്ക് എപ്പൊഴും വാര്‍ത്തകള്‍ ഹോട്ട് ആന്‍ഡ് സ്പൈസി ആവണം അവന്, മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ തകര്‍ന്നാലും പ്രശ്നമില്ല, ഗോവിന്ധച്ചാമിയെ ശിക്ഷിച്ചില്ലെങ്കിലും ഒന്നുമില്ല( സൂര്യനെല്ലിക്കേസിലെ പ്രതികളെ വെറുതെ വിട്ടത് അനുസ്മരണീയം), പക്ഷേ നിയമ സഭയിലെ അടി കാണണം, പറ്റുമെങ്കില്‍ ദിവസവും ഒരു സ്ത്രീപീഡനവും. ഇത് ഒരു തലവിധിയാണ്, നമ്മുടെ മാദ്ധ്യമങ്ങളെ ഇത്തരമൊരു നിലവാരത്തകര്‍ച്ചയിലേയ്ക്കു കൊണ്ടു പോകുന്നത്, അപ്പോള്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ആരാണ്, അക്രമങ്ങളേയും മറ്റും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നത് വായനക്കാര്‍ തന്നെയല്ലേ...

കുറച്ചു നാള്‍ മുന്‍പ് തുടര്‍ച്ചയായി ഹര്‍ത്താല്‍ നടന്നിരുന്ന സമയത്ത് അതിനെതിരെ ഒരു ഹര്‍ജ്ജി കൊടുക്കാന്‍ കുറച്ച് കൂട്ടുകാര്‍ തീരുമാനിക്കുന്നു, ഒരു സ്വകാര്യ സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കില്‍ പോസ്റ്റിട്ടു, താല്‍പ്പര്യമുള്ളവര്‍ അഭിപ്രായം അറിയിക്കുക, വന്ന നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്‍റെ വളരെ വ്യക്തമായ മുഖമായിരുന്നു.ഏതാണ്ട്, തൊണ്ണൂറു ശതമാനം ആള്‍ക്കാരും ഹര്‍ത്താല്‍ വേണം എന്ന ആവശ്യമുള്ലവര്‍, ഇടയ്ക്ക് വീണു കിട്ടുന്ന അവധി ഒഴിവാക്കാന്‍ പറ്റില്ല എന്നു പറഞ്ഞവര്‍, തലേന്നു തന്നെ ബിവറേജസില്‍ പോയി "സാധനം" വാങ്ങണം എന്നു പറഞ്ഞവര്‍, എന്തായാലും ഹര്‍ജ്ജി അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു.

അപ്പോള്‍ മാറേണ്ടത് മാദ്ധ്യമമോ അതോ വായനക്കാരുടെ കാഴ്ച്ചപ്പാടുകളോ,?

പക്ഷേ ഒരു പരിധിവരെ ഈ കാഴ്ച്ചപ്പാടുകളെ മാറ്റിയെടുക്കാന്‍ വളരെ ശക്തിയുള്ള വാക്കുകള്‍ക്ക് കഴിയും എന്ന് പണ്ടേ തെളിഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്. വിപ്ലവങ്ങള്‍ പലതും ഉണ്ടായതും അങ്ങനെയാണല്ലോ. നമ്മുടെ വായനാ സംസ്കാരം ഒരു പോസിറ്റീവ് രീതിയിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടു വരേണ്ടതുണ്ട്. ഏതോ ഒരു പ്രധാന സംഭവം നടന്ന ദിവസം, അവിടുത്തെ ഒരു കര്‍ഷകന്‍ ലഭിച്ച നേട്ടത്തെ പ്രധാന വാര്‍ത്തയാക്കിയ പത്ര ധൈര്യത്തെ കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ട്, സംഭവം ഓര്‍മ്മയിലില്ല. പക്ഷേ ഇത്തരം ഉദാഹരണങ്ങള്‍ നമുക്ക് മുന്നിലുണ്ടെന്ന് ഈ വാര്‍ത്ത തെളിയിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ നമുക്കും എന്തു കൊണ്ട് ഈ വഴിയില്‍ മുന്നോട്ട് നടന്ന് നോക്കിക്കൂട... ഒപ്പം വായനക്കാരന്‍റെ കാഴ്ച്ചപ്പാടുകളും മാറണം. എങ്കിലേ ഇനിയിവിടെ നന്‍മ വിതയ്ക്കാന്‍ കഴിയൂ, വിതച്ചതല്ലേ കൊയ്യാന്‍ കഴിയൂ...

online media

2011-11-18T02:38:00.000-08:00

ആശയവിനിമയം എന്നും മനുഷ്യന്‍റെ പ്രാഥമിക പ്രശ്നങ്ങളില്‍ ഒന്നായിരുന്നു എന്നും. ആദിമ കാലം മുതല്‍ക്കു തന്നെ ശിലാഖണ്ഡങ്ങളിലും മരങ്ങളിലും കോറിയിട്ട രൂപങ്ങളും വരകളും വെളിവാക്കുന്നത് ഗോത്രസംസ്കാരം നിലനിന്ന കാലം മുതല്‍ തന്നെ ആശയവിനിമയം സാങ്കേതികതയുമായി അഭേദ്യബന്ധം പുലര്‍ത്തുന്നു എന്നതാണ്. പരസ്പരം ആശയങ്ങള്‍ വ്യക്തമാക്കാനുപയോഗിയ്ക്കുന്ന ഭാഷ അതേതുമാകട്ടെ അതിന്‍റെ ലിപി സാങ്കേതികതയ്ക്ക് പുതിയ മാനം കൊണ്ടു വരും.വ്യക്തിഗതമായ ആശയവിനിമയത്തില്‍ നിന്നു് ബഹുജനമാദ്ധ്യമങ്ങളിലേക്കുള്ള വികാസം സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സഹായമില്ലാതെ സാദ്ധ്യമാകുമായിരുന്നുമില്ല. കല്ലുളി മുതല്‍ ഇന്‍റര്‍നെറ്റ് വരെയുള്ള അല്ലെങ്കില്‍ മരങ്ങളിലെ അവ്യക്ത ചിത്രങ്ങള്‍ മുതല്‍ ഐപാഡും ഐ ഫോണും വരെ ഈ സാങ്കേതിക വിദ്യയില്‍ വഴിത്തിരിവുകള്‍ സൃഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ട്രെഡീഷണല്‍ മാദ്ധ്യമങ്ങളില്‍ നിന്ന് ന്യൂ മീഡിയയെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത് അവയുടെ ഉപയോഗത്തിലെ എളുപ്പവും പരക്കെയുള്ള സ്വീകാര്യതയുമാണ്.ഇന്റര്നെറ്റിന്റെ ആവിര്ഭാവത്തോടെ രൂപപ്പെട്ട പുതിയ ആശയവിനിമയമാദ്ധ്യമങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയാന്‍ നവമാദ്ധ്യമം,( ന്യൂ മീഡിയ), എന്ന സംജ്ഞ ഉപയോഗിക്കുന്നു. പരമ്പരാഗതമാദ്ധ്യമങ്ങളില്‍ നിന്നും നവമാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ വേറിട്ടുനില്ക്കുന്നുവെന്നതിനാലാണു് അവയെ കുറിക്കാന്‍ പ്രത്യേകസംജ്ഞ ആവശ്യമായി വന്നതു്.

ന്യൂ മീഡിയയുടെ കടന്നു വരവ്

ഓണ്‍‌ലൈന്‍ വാര്‍ത്തകളും സാഹിത്യവും ലോകമെങ്ങുമുള്ളവരില്‍ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നുണ്ട്. സൌകര്യക്കൂടുതലും എളുപ്പവുമായ ഈ വായനാസംസ്കാരം വായനയുടെ ലോകത്തെ അടിമുടി മാറ്റിമറിച്ചിരിക്കുകയാണ്. വെബ്സിനുകളുടെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാല്‍, 1984 ലാണു ആദ്യ ഓണ്ലൈെന്‍ മാഗസിന്‍ പുറത്തു വന്നത്. ,"കള്‍ട്ട് ഓഫ് ദ ഡെഡ് കൌ" എന്ന പേരില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ആദ്യ വെബ്സിന്‍ സി ഡി സി കമ്മ്യൂണിക്കേഷന്‍ എന്ന സംഘടനയുടെ ആശയങ്ങളും ചിന്താധാരകളും പൊതുജനങ്ങളെ അറിയിക്കാനുള്ള ഒരു വേദിയായി മാറി. ശേഷം 85 ല്‍ "ഫ്രാക്ക്"രംഗത്തിറങ്ങി. കള്‍ട്ട് ഓഫ് ഡെഡ് കൌ, പ്രസാധകരുടെ സ്വന്തം വിചാര രംഗമായിരുന്നെങ്കില്‍ ഫ്രാക്ക് പൊതുജനങ്ങളുടെ എഴുത്തിനേയും അവരുടെ ചിന്തകളേയുമൊക്കെ കടമെടുത്തു. ഇത്തരത്തില്‍ സാമൂഹിക സമക്ഷം ഇരങ്ങിയ ആദ്യ മാഗസിന്‍ ഫ്രാക്ക് ആണെന്നു പറയാം.

പിന്നീട് 90കളുടെ തുടക്കത്തില്‍ ഇറങ്ങിയ ബ്ലോഗ് തരംഗം മാഗസിനുകളുടെ മൂല്യം കുറച്ചില്ലെന്നു പറയാതെ വയ്യ. ഫ്രാക്ക് പബ്ലിഷ് ചെയ്തത് അന്നേവരെ ഇറങ്ങിയ പ്രിന്ഡ് മാഗസിന്റെു രീതിയിലാണ്.ഇതേ തുടര്ന്ന് അനേകം ഇന്‍റര്‍നെറ്റ് മാഗസിന്‍ പല ഭാഷകളില്‍ രംഗത്തിറങ്ങി."കഫേനിയോ" ,"തീംസ്റ്റ്രീം" തുടങ്ങിയ അവയില്‍ ചിലത് മാത്രം. അന്നിറങ്ങിയ ചില വെബ് മാഗസിന്സി്ന്റെല പ്രിന്ഡസഡ് പതിപ്പുകളും ഇറക്കിയിരുന്നു, ഓണ്‍ ലൈന്‍ പതിപ്പുകള്‍ക്ക് ഹിറ്റ് കൂട്ടാന്‍ ഇത്തരം പ്രിന്ഡ്ഡ് വെര്‍ഷന്‍സ് സഹായകമായിരുന്നു താനും

ഓണ്‍ലൈന്‍ മാസസിനുകളുടെ ഏതാണ്ട് അതേ അവസ്ഥ തന്നെയാണ്, ഇന്‍രര്‍നെറ്റ് ന്യൂസ്പേപ്പറുകള്‍ക്കും. കൂടുതലും ആദ്യകാലത്ത് ഇറങ്ങിയിരുന്നത് പ്രിന്‍റ്, ചെയ്യപ്പെട്ട പത്രങ്ങളുടെ തനി പകര്‍പ്പുകളോ അല്ലെങ്കില്‍ അവയുടെ ലിഖിത രൂപമോ ആയിട്ടായിരുന്നു. ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ ഓണ്‍ലൈന്‍ ഒണ്‍ലി പത്രം ഇറങ്ങിയത് യു കെയില്‍ പ്രദേശിക വീക്കിലി ആയാണ്.പി സി ബി റ്റി എന്ന കമ്പനിയുടെ പത്രാധിപത്യത്തില്‍ പുറത്തു വന്ന ഇതിന്‍റെ പേര്, സൌത്ത് പോര്‍ട്ട് റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ എന്നായിരുന്നു. വാര്‍ത്താ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു ഓണ്‍ ലൈന്‍ വെബ്സൈറ്റ് തുടങ്ങണമെന്ന പാട്രിക്ക് ട്രൊല്ലോപ്പിന്‍റെ ആഗ്രഹം സൌത്ത് പോര്‍ട്ട് റിപ്പോര്‍ട്ടറിനെ പ്രശസ്തിയിലെത്തിച്ചു. വളരെ പെട്ടെന്നു തന്നെ ഈ പത്രം നാഷനല്‍ യൂണിയന്‍ ഓഫ് ജേര്‍ണലിസ്റ്റുകളുടെ ഇറ്റയില്‍ അറിയപ്പെട്ടു. പിന്നീടിങ്ങോട്ടിറങ്ങിയ ഓണ്‍ ലൈന്‍ ന്യൂസ് പേപ്പറുകള്‍ക്ക് കയ്യും കണക്കുമില്ല.

ഇനി മലയാളത്തിലേയ്ക്കു വന്നാല്‍ 2000 ല്‍ പുഴ .കോമിന്‍റെ ഔദ്യോഗിക ഉദ്ഘാടനത്തോടെയാണ്,മലയാളത്തില്‍ ഈ ഓണ്‍ലൈന്ന്‍ വായനാ സംസ്കാരത്തിന്, തുടക്കമായത്.ശ്രീ കെ എല്‍ മോഹനര്‍മ്മയുടെ പത്രാധിപത്യത്തില്‍ കുറച്ചു ഗള്‍ഫ് സുഹൃത്തുക്കള്‍ തുടങ്ങിയതാണ്, പുഴ എന്ന പ്രസ്ഥാനം.പിന്നീട് അയനം, മൂന്നാമിടം തുടങ്ങിയവയും വന്നു,

ഗള്‍ഫ് സുഹൃത്തുക്കളുടേ കൂട്ടായ്മയില്‍ പബ്ലിഷ് ചെയ്യപ്പെട്ട മൂന്നാമിടം എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെക പേരാണ്,അവര്‍ തുടങ്ങിയ ഇലക്ട്രോണിക്-മാഗസിനും നല്കിയത്, അങ്ങനെയാണ്, മൂന്നാമിടം എന്ന ഇ-ജേര്ണ്ണയലിന്‍റെ പിറവി.പിന്നീട് മാഗസിനുകളുടെ കാര്യത്തില്‍ ഓണ്ലൈ്ന്‍ മലയാളിയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല.പിന്നീട് ചിന്ത.കോം വന്നത്,ഓണ്‍ലൈന്‍ ലിപിയുടെ കാര്യത്തില്‍ വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു. അതു വരെ ലിപി ടൈപ്പിങ്ങിനും വായനയ്ക്കും സൃഷ്ടിച്ച ബുദ്ധിമുട്ട് ചിന്ത അതോടെ മറി കടന്നു

ബ്ലോഗിങ്ങിന്‍റെ വഴിയില്‍

1994 - 2001 കളിലാണ്,, ബ്ലോഗുകള്‍ നിലവില്‍ വന്നത്. ബ്ലോഗ് എന്ന പദം ‘വെബ്, ലോഗ്’എന്നീ രണ്ട് പദങ്ങള്‍ ചുരുങ്ങി
ഉണ്ടായതാണ്. വ്യക്തികള്‍ തങ്ങളുടെ സ്വകാര്യതകള്‍ എഴുതാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഡയറി എന്നു വേണമെങ്കില്‍ ബ്ലോഗുകളെ വിളിക്കാം.
ഡയറിസ്റ്റ്,ജേണലിസ്റ്റ് എന്നൊക്കെ ബ്ലോഗ്ഗേഴ്സ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. പിന്നീട് 2001 ആയപ്പോഴേയ്ക്കും ബ്ലോഗിങ്ങ് ഒരു സംഭവമായി മാറാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. എങ്ങനെ ബ്ലോഗ് ചെയ്യാം എന്നു പഠിപ്പിയ്ക്കുന്ന ലേഖനങ്ങള്‍ വന്നു തുടങ്ങി. അതിനേ തുടര്‍ന്ന് ശില്‍പ്പശാലകളും പലരും സംഘടിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി.ഇന്ന് ആധുനിക തലമുറയില്‍പ്പെട്ട ഒരുവിധം എല്ലാ എഴുത്തുകാര്‍ക്കും പത്രപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കും സ്വന്തമായി ബ്ലോഗുകള്‍ ഉണ്ട്. എഡിറ്ററുടെ കത്രിക കൊണ്ട് മുറിയ്ക്കാതെ സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ ഇന്ന് ബ്ലോഗു വഴി ആര്‍ക്കും ലോകത്തിന്‍റെ മുന്നില്‍ തുറന്നു വയ്ക്കാം. എന്നാല്‍ ഇതേ കാരണം കൊണ്ടു തന്നെ ബ്ലോഗുകളുടെ പ്രസക്തി പോസ്റ്റ് മോഡേണ്‍ തലമുറയില്‍ അല്‍പ്പം കുറഞ്ഞിട്ടില്ലേ എന്നൊരു സംശയം ബാക്കി നില്‍ക്കുന്നു. പക്ഷേ ബ്ലോഗിങ്ങ് കൊണ്ടു വന്ന ഒരു പ്രധാന വഴി നമുക്ക് കാണാതിരിക്കാനാകില്ല, സമൂഹത്തില്‍ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ വെട്ടിത്തുറന്നു പറയാന്‍ ആര്‍ക്കും നല്ലൊരു വേദി എന്ന കാര്യത്തില്‍. രണ്ടായിരാമാണ്ടില്‍ നടന്ന ഇറാഖ് യുദ്ധ സമയത്ത് ചില പ്രധാനമായ വിവരങ്ങള്‍ പല പ്രമുഖരും ബ്ലോഗിലൂടെ പങ്കു വച്ചു. ബ്ലോഗിങ്ങിന്‍റെ വളര്‍ച്ചയെ നന്നായി യുദ്ധം സഹായിച്ചെന്നു തന്നെ പറയാം. യുദ്ധമെഴുത്തിന്‍റെ പ്രചരണം കൂടിയതോടെ ഇറാഖിലെ പല ബ്ലോഗെഴുത്തുകാരും പ്രശസ്തരായി.. ബ്ലോഗ് പുസ്തകമാക്കിയവരും അക്കൂട്ടത്തിലുണ്ട്. യുദ്ധത്തില്‍ പങ്കെടുത്ത സൈനികരുടെ ബ്ലോഗുകള്‍ക്ക് ഉണ്ടായ ഹിറ്റ് ആരെയും അമ്പരപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. കൂടാതെ സുനാമി പോലെയുള്ള സംഭവങ്ങളുടെ വ്യക്തമായ ചിത്രങ്ങള്‍ നല്‍കാനും ബ്ലോഗുകള്‍ ഒട്ടേറെ സാഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇന്ന് ബ്ലോഗിന്‍റെ സ്ഥാനം പല സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കിങ്ങ് സൈറ്റുകളും ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നു എന്നത് കൌതുകകരമായ കാഴ്ച്ചയാണ്. പ്രശസ്തരായ എഴുത്തുകാര്‍, സിനിമാ താരങ്ങള്‍ അങ്ങനെ പലരും ഇന്ന് ഫെയ്സ്ബുക്ക്, ഓര്‍ക്കുട്ട്, ട്വിറ്റര്‍ പോലെയുള്ള സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍ സജീവമായി ഉള്ലവരാണ്. തങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പൊതു സമൂഹത്തെ അറിയികാനോ സൃഷ്ടികള്‍ വായനക്കാരനിലേയ്ക്ക് എത്തികകനോ അവര്‍ക്ക് ഇത് നല്ലൊരു മീഡിയയാണ്. ഒരുപക്ഷേ ഇത്തരം സോഷ്യല്‍ സൈറ്റുകളുടെ സ്വീകാര്യത ബ്ലോഗുകളുടെ പ്രാധാന്യം കുറച്ചില്ലെന്ന് പറയാതെ വയ്യ. ഒരു പക്ഷേ നാളെയുടെ മാദ്ധ്യമം തീര്‍ച്ചയായും ഇത്തരം സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കിങ്ങ് സൈറ്റുകള്‍ തന്നെയാകും കാരണം തങ്ങളുടെ നിലപാടുകള്‍ പൊതുജനങ്ങള്‍ക്ക് പരസ്പരം അറിയികാനുള്ള നല്ലൊരു വേദിയെന്ന് നിലയ്ക്ക് ഇതിന്, പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അണ്നാ ഹസാരെ സമരം കൊടുമ്പിരി കൊണ്ടപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പേരിലെ ഫെയ്സ്ബുക്ക് പേജില്‍ അംഗങ്ങളായവരുടെ എണ്ണം ലക്ഷങ്ങള്‍ കവിയും. വളരെ ശക്തിയുള്ള ഒരു മീഡിയയായി ഇതിനെ കാണാമെന്നുള്ളതിന്‍റെ നല്ലൊരു തെളിവായിരുന്നു അത്.
ഈജിപ്റ്റിലും ടൂണീഷ്യയിലും നടന്ന ഫെയ്സ്ബുക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യ വിപ്ലവം നമുക്ക് മറക്കാറായിട്ടില്ലല്ലോ. വിപ്ലവം തോക്കിന്‍ കുഴലിലൂടെ എന്ന് പണ്ട്, ഇപ്പോള്‍ ഒരു വിരല്‍ത്തുമ്പിലാണ്, വിപ്ലവം. ശശി തരൂര്‍ പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ട്വിറ്റര്‍ ട്വീറ്റുകളിലൂടെ വിവാദ നായകനായത് ഓര്‍ക്കുക. ലോകം മുഴുവന്‍ ബന്ധിപ്പിച്ച് നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്ന ഒരു നവമാദ്ധ്യമ ശൃംഖലയാണിത്, ഇതിന്‍റെ ഭാവി പ്രവചനാതീതം തന്നെയാണ്.

പല തരത്തിലുള്ള ബ്ലോഗുകളുണ്ട് , ഓരോന്നും അവ എങ്ങനെ എഴുതുന്നുവെന്നും എങ്ങനെ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നുവെന്നും ഉള്ള രീതിയില്‍
വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
വീഡിയോകള്‍ ഉള്‍പ്പെട്ട ബ്ലോഗുകളെ വ്ലോഗ് എന്നു വിളിക്കുന്നു, ലിങ്കുകള്‍ നിറഞ്ഞ ബ്ലോഗുകളെ ലിങ്ക് ലോഗ് എന്നും ചിത്രങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞതിനെ ഫോട്ടോബ്ലോഗ് എന്നും വിളിക്കുന്നു.മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ വച്ചും ബ്ലോഗുകളെഴുതാം എന്ന് ഇന്ന് തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ആധുനിക സംവിധാനങ്ങളുപയോഗിച്ച് മൊബൈല്‍ വഴി എഴുതുന്ന

ബ്ലോഗുകളെ മോബ്ലോഗ് എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ചില പ്രത്യേക വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് ചില ബ്ലോഗുകള്‍ സംസാരിക്കുന്നത്. ഉദാഹരണം രാഷ്ട്രീയ ബ്ലോഗ്, യാത്രാ വിവരണ
ബ്ലോഗ്.
പകര്‍പ്പവകാശ നിയമങ്ങള്‍ ബ്ലോഗുകള്‍ക്കും ബാധകം തന്നെയാണ്. അധിക ബ്ലോഗുകളും സ്വകാര്യ ബ്ലോഗുകളായിട്ടാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ചിലത് വാണിജ്യപരമായ ഉപയോഗങ്ങള്‍ക്കും ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. അതായത് തങ്ങളുടെ ഉല്‍പ്പന്നത്തെ കുറിച്ച് പരസ്യം പൊതു ജനങ്ങള്‍ക്കിറ്റയില്‍ എത്തിക്കാന്‍ ബ്ലോഗു പോലെ വേറെ നല്ലൊരു മാദ്ധ്യമമില്ലല്ലോ, പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍ ഒരു പരിധി വരെ സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്ക് സൈറ്റുകളും ഈ ആവശ്യത്തിന്, ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്.

യൂനിക്കോഡ് എന്‍കോഡിംഗിലുള്ള ഫോണ്ടുകള്‍ മലയാളത്തില്‍ ലഭ്യമായതോടെയാണു് മലയാളത്തില്‍ ബ്ലോഗിംഗ് വ്യാപകമായതു്. അതിനു മുമ്പു് ആസ്കി എന്‍കോഡിംഗിലുള്ള ഫോണ്ടുകളായിരുന്നു മലയാളത്തില്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതു് എന്നതിനാല്‍ ഓരോ ബ്ലോഗും വായിക്കാന്‍ ആ ബ്ലോഗ് ഉപയോഗിച്ച പ്രത്യേക ഫോണ്ടു് ആവശ്യമായിരുന്നു. ഇതു് ബ്ലോഗിംഗിന്റെ പ്രചാരത്തിനു് തടസ്സമായിരുന്നു. ആസ്കി എന്‍കോഡിംഗിലുള്ള കേരളേറ്റ് എന്ന ഫോണ്ടു് ഉപയോഗിച്ച് 2003 ജനവരിയില്‍ എം.കെ.പോള്‍ ആരംഭിച്ച ജാലകം ആണു്
മലയാളത്തിലെ ആദ്യത്തെ ബ്ലോഗ് . കേരളത്തിലെ ചില സ്കൂളുകളിലെ ഗണിതശാസ്ത്ര അദ്ധ്യാപകര്‍ ചേര്‍ന്ന് ആരംഭിച്ച മാത്തമാറ്റിക്സ് എന്ന ബ്ലോഗ് വിദ്യാഭ്യാസ വഴിയില്‍ ബ്ലോഗിങ്ങിന്‍റെ സാദ്ധ്യതകള്‍ കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ബ്ലോഗിങ്ങിന്‍റെ പ്രസക്തി പുതുതലമുറയ്ക്കിടയില്‍ കുറഞ്ഞു വരുന്നു എന്നു തന്നെയാണ്, പഠനങ്ങള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. ആര്‍ക്കും ബ്ലോഗ് ഉണ്ടാക്കാം എന്നു വന്നപ്പോള്‍ മൂല്യമുള്ള പലതും തഴയപ്പെടുന്നു എന്നതും വാസ്തവമാണ്. ബ്ലോഗിങ്ങിന്‍റെ ഏറ്റവും വലിയ സ്പെഷ്യാലിറ്റി ആയ സെല്‍ഫ് പബ്ലിഷിങ്ങ് ന്‍റെ ഒരു അപകട വശമാണിത്. ഇതിന്‍റെ തുറ്റര്‍ച്ചയായാണ്, സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കിങ്ങ് സൈറ്റുകളില്‍ കയറിക്കൂടുന്നവരുടെ എണ്ണം വര്‍ദ്ധിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.

വളര്‍ച്ചയുടെ വഴിയില്‍

വ്യക്തമായ ഒരു ഓര്‍ഡറിലാണ്,വെബ് മാഗസിനുകള്‍ പബ്ലിഷ് ചെയ്യപ്പെടുന്നത്,ഒരു എഡിറ്ററുടെ കീഴില്‍ ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പായിട്ടോ,മാസികയായിട്ടോ എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും മാഗസിന്‍ ഓണ്‍ലൈന്‍ ആയി പബ്ലിഷ് ചെയ്യാം. പക്ഷേ പത്രങ്ങളുടെ ഓണ്‍ലൈന്‍ പതിപ്പുകള്‍ ദൈനം ദിന അപ്ഡേഷന്‍ ഉള്ള രീതിയിലാണ്. വാര്‍ത്തകളുടെ പുതുമ ചോരാതെ ലഭിയ്ക്കുന്നു എന്ന പ്രത്യേകത എന്നും ഈ ഓണ്‍ലൈന്‍ ന്യൂസ് പോര്‍ട്ടലുകളെ പ്രാധാന്യമുള്ളതാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.

ഒരു പ്രത്യേക ഓര്‍ഡറിലായിരിക്കും മാഗസിന്‍റെ ഉള്ളടക്കം. പ്രധാനപ്പെട്ട ലിങ്കുകള്‍ എല്ലാം ആദ്യ പേജില്‍ ഉണ്ടാകേണ്ടതാണ്.ടൈറ്റില്‍, സബ് ടൈറ്റില്‍, എന്നിങ്ങനെ തരം തിരിച്ച് ആര്‍ക്കിളുകള്‍ വായനക്കാര്‍ക്ക് എളുപ്പത്തില്‍ ലഭ്യമാക്കാറുണ്ട്. കൂടാതെ ഒരു പ്രധാന പേജ്(ഹോം പേജ്), പിന്നീട്, പ്രസാധകരെകുറിച്ചുള്ള പേജ്, കോണ്ടാക്ട് ചെയ്യാനുള്ള പേജ് എന്നിവ പൊതുവാണ്. മാഗസിനുകളില്‍ കഥകള്‍ക്കും കവിതകള്‍ക്കും നോവലിനുമൊക്കെ പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം കാറ്റഗറികള്‍ ഉണ്ടാകും. അതിനാല്‍ തന്നെ വായനാഅകര്‍ക്ക് തിരച്ചില്‍ എളുപ്പമാണ്. ന്യൂസ് സൈറ്റുകളില്‍ വിദേശം, പ്രാദേശികം, ഇന്ത്യ കേരളം എന്നിങ്ങനേയും, ഫീച്ചറുകള്‍ എന്നിവയ്ക്കും വ്യത്യസ്ത വകുപ്പുകള്‍ ഉണ്ട്, ഇതിലൂടെ തരം തിരിച്ചുള്ള വായനാഅസുഖം വായനക്കാര്‍ക്ക് ലഭിയ്ക്കുകയും ചെയ്യും. ഓണ്‍ലൈന്‍ മാഗസിനുകളുടെ മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണ്,അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്ത ആര്ട്ടിടക്കിള്‍ വായനക്കാരുടെ അടുത്ത് എത്തിക്കുക എന്നത്.ആദ്യകാലത്ത് മാഗസിനുകള്‍ക്ക് സ്വന്തമായി സൈറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല,പകരം കംപ്യൂട്ടറില്‍ അതായത് ഇലക്ട്രോണിക്സ് മീഡിയയില്‍ നിര്മ്മി ച്ചെടുത്ത മാഗസിന്‍ സിഡിയിലും മറ്റുമാക്കിയാണ്,വായനക്കാരിലെത്തിച്ചിരുന്നത്, എന്നാല്‍ ഇന്ന് എല്ലാ ഇന്‍രര്‍നെറ്റ് മാഗസിനുകള്‍ക്കും സ്വന്തമായി വെബ്സൈറ്റ് ഉണ്ട്.എല്ലാ ആഴ്ച്ചയുമോ, മാസമോ,അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്ത ആര്ട്ടിടക്കിളുകള്‍ ന്യൂസ് ലെറ്ററിന്റെി രൂപത്തില്‍ ഇപ്പൊള്‍ വായനക്കാരില്‍ എത്തിക്കാന്‍ എളുപ്പമുണ്ട്.അതിനു ഗൂഗിള്‍ തന്നെ പാര്‍ട്ട്ണര്‍ പേജുകളും ഒരുക്കി തരുന്നുണ്ട്.നമ്മുടെ മാസികകളുടെ പേരില്‍ തന്നെ മെയില്‍ അയക്കാനും കഴിയും.

ന്യൂ മീഡിയയില്‍ ലിപിയുടെ കടന്നു വരവ്

ഇന്‍രര്‍നെറ്റ് വായനയുടെ ലിപി ആല്‍ചിച്ച് ആരും തലപുകയ്ക്കാറില്ല.പക്ഷേ ലിപിയ്ക്ക് വളരെയേറെ പ്രാധാന്യമുണ്ടു താനും. ചില മാഗസിനുകള്‍ ജെ പി ജി, അല്ലെങ്കില്‍ പി ഡി എഫ് ഫോര്‍മാറ്റില്‍ ഇറങ്ങുന്നുണ്ട്, മലയാള മനോരമയുടെ ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പിന്‍റെ ഓണ്‍ലൈന്‍ വേര്‍ഷന്‍ ഇത്തരത്തില്‍ ഓര്‍ക്കാവുന്നതാണ്. എന്നിരുന്നാലും ഇന്ന് ഏറ്റവും പ്രാധന്യമേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഓണ്‍ലൈന്‍ മീഡിയയില്‍ ലിപിയുടെ വിപ്ലവം എന്നു തന്നെ പറയാവുന്ന മാറ്റം യൂണിക്കോഡിന്‍റെ കടന്നു വരവോടെയാണുണ്ടായത്. ജോ ബെക്കര്‍, ലീ കോള്ളിന്‍സ്, മാര്‍ക്ക് ഡേവിസ് തുടങ്ങിയവര്‍ ആഗോലമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു അക്ഷരക്കൂട്ടം നിര്‍മ്മിച്ചെടുക്കണമെന്നാഗ്രഹിച്ചതിന്‍റെ ഫലമായാണ്, യൂണിക്കോഡ് പിറവിയെടുത്തത്. ഇതൊരു ആഗോള ബഹുഭാഷാ അക്ഷരങ്ങളുള്ള എന്‍കോഡിങ്ങ് രീതിയാണ്. മലയാളത്തില്‍ ഈ രീതിയുമായി അവതരിച്ചത് ചിന്ത ഡോട്ട് കോം എന്ന ഓണ്‍ലൈന്‍ മാഗസിനും.അതു വരെ ലിപി ടൈപ്പിങ്ങിനും വായനയ്ക്കും സൃഷ്ടിച്ച ബുദ്ധിമുട്ട് ചിന്ത അതോടെ മറി കടന്നു. പിന്നീട് വന്ന എല്ലാ മാസികകളും ഈ യൂണിക്കോഡിന്‍റെ ചുവട് പിടിച്ചാണ് പോന്നിട്ടുള്ളത് എന്നത് അതിന്‍റെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

മലയാളം മാദ്ധ്യമങ്ങളുടെ പ്രസക്തി

പുഴ ഡോട്ട് കോമിനും. ചിന്തയ്ക്കും ശേഷം ഓണ്‍ലൈന്‍ മലയാള സാഹിത്യത്തില്‍ മാദ്ധ്യമങ്ങളുടെ ഒരു ഒഴുക്കു തന്നെയായിരുന്നു. മലയാള കവിതയ്ക്കു വേണ്ടി സമര്പ്പി ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു മലയാള മാസികയാണ്, ഹരിതകം.കോം. ശ്രീ പി പി രാമചന്ദ്രന്‍റെ പത്രാധിപത്യത്തിലാണ്, ഹരിതകം പുറത്തിറങ്ങുന്നത്.പൂര്ണ്ണ്മായും മലയാള കവിതകളാണ്, ഹരിതകത്തില്‍ ഉള്ളത്,കുറച്ച് ലേഖനങ്ങളും അഭിമുഖങ്ങളും കൂടി ഉണ്ടെന്നതും എടുത്തു പറയുന്നു,എന്തായാലും കവിതയ്ക്കു വേണ്ടി മാത്രം തയ്യാറാക്കിയിരിക്കുന്ന ഒരു മാഗസിന്‍ എന്നത് ഹരിതകത്തിന്, പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. പിന്നീടും ചെറുതും വലുതുമായി ധാരാളം മാസികകള്‍ രംഗത്തു വന്നു.തണല്‍ ഓണ്ലൈണന്‍ അതു പോലെ വന്നതാണ്, പക്ഷെ തണല്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധ കൊടുത്തത്, അതിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് പതിപ്പിനാണ്. മാധ്യമ ലോകത്ത് സ്ത്രീ പ്രാതിനിദ്ധ്യം ഒട്ടും കുറവല്ല,പ്രത്യേകിച്ച് ഏതു ജോലിയ്ക്കും സ്ത്രീയും പുരുഷനും ഒരുമിച്ച് മുന്നേറുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ ഓണ്ലൈുന്‍ മാധ്യമ ലോകത്തും ഈ കടന്നു വരവുണ്ടാകാതെ വയ്യല്ലോ.മലയാളത്തില്‍ വനിതാ പത്രാധിപത്യത്തില്‍ തുടങ്ങിയ ഒരു മാസികയാണ്, കണിക്കൊന്ന.കോം. പിന്നീട് മൈന ഉമൈബാന്‍റെ നേതൃത്വത്തില്‍ കോഴിക്കോട് ആസ്ഥാനമാക്കി നാട്ടുപച്ച ഇറങ്ങി. പിന്നീടിങ്ങോട്ട് പല പേരുകളിലും രൂപങ്ങളിലും നിരവധി ഓണ്‍ലൈന്‍ മാഗസിനുകള്- ഇറങ്ങി. ഇതില്‍ ഏറ്റവും വ്യത്യസ്തമായത് മലയാല നാടിന്‍റേ ഫേയ്സ്ബുക്ക് പതിപ്പ് മാഗസിനാണ്. ഫേയ്സ്ബുക്ക് എന്ന സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്ക് കൂട്ടായ്മയിലൂടെയാണ്, മലയാളനാട് എന്ന മാഗസിന്‍ പിറന്നത്. പ്രതിഭാധനരായ എഴുത്തുകാരും സഹൃദയരായ വായനക്കാരും നിരവധി ഓണ്‍ലൈന്‍ വായനക്കാരുണ്ടെന്നുള്ളതിന്‍റെ തെളിവാണ്, ഇന്നും പണിമുടക്കാതെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഇത്തരം മാഗസിന്‍ സൈറ്റുകള്‍.

പോര്‍ട്ടലുകള്‍ എനാല്‍ എന്ത്...

ഓണ്‍ലൈന്‍ മാസികകളുടെ രീതിയില്‍ തന്നെ മലയാളം പോര്‍ട്ടലുകളും ഇഷ്ടം പോലെയുണ്ട്. മനോരമ ,മാതൃഭൂമി , ദീപിക, ദേശാഭിമാനി തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ പത്രങ്ങ ള്‍ക്കെല്ലാം അതി്‌റെ ഓണ്‍ലൈന്‍ പതിപ്പുകള്‍ ഉണ്ട്, ഡി സി ബുക്ക്സിന്‍റെ വെബ്സൈറ്റ്, ഇന്ദുലേഖ.കോം, പുഴ ഡോട്ട് കോമിന്‍റെ പോര്‍ട്ടല്‍ എന്നിവ പോര്‍ട്ടല്‍ വിഭാഗത്തില്‍ പെടുന്നവയാണ്. കഥകളും കവിതകളും ഉള്‍പ്പെട്ട സാഹിത്യ ലോകമാണ്, മാഗസിന്‍റേതെങ്കില്‍ അവയില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി എല്ലാ മേഖലകളേയും തൊട്ടു പോകുന്ന രീതിയാണ്, പോര്‍ട്ടലുകള്‍ക്കുള്ളത്. ഡി സി ബുക്സിന്‍റെ സൈറ്റില്‍ അവരുടെ പുതിയ പുസ്തകങ്ങളുടെ വിവരങ്ങള്‍ ലഭ്യമാണ്.ഇതു പോലെ തന്നെ പുസ്തകങ്ങള്‍ക്കായി തുടങ്ങിയ ഒരു പോര്‍ട്ടലാണ്, ഇന്ദുലേഖ.കോം. കൂടാതെ ഒരു എഴുത്തുകാരന്‍റെ പബ്ലിഷ് ചെയ്യപ്പെട്ട കൃതികള്‍ തുടര്ച്ച യായി കൊടുത്തതു കൊണ്ട് ലിംകാ ബുക്ക് ഓഫ് റെക്കോര്‍ഡ്സില്‍ ഇടം നേടാനും ഇന്ദുലേഖയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു. കൂടാതെ ആദ്യത്തെ ഓണ്‍ലൈന്‍ കാര്‍ട്ടൂണ്‍ എക്സിബിഷന്‍ നടത്തിയതിനും ആദ്യമായി വാര്‍ത്തകള്‍ ക്രമെകരിച്ച് പ്രമുഖ പത്രസ്ഥാപനങ്ങള്‍ എത്തിച്ചു നല്‍കുന്ന ഓണ്‍ലൈന്‍ ബോക്സിനും ഇന്ദുലേക ലിംകയില്‍ ഇടം പിടിച്ചു.. ഇതുപോലെ നിരവധി പോര്‍ട്ടലുകള്‍ ഇപ്പോള്‍ മലയാള്ത്തിലുണ്ട്.

പത്രങ്ങളുടെ സൈറ്റ് കൂടുതലും വാര്‍ത്തകള്‍ക്കാണ്, പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നത്.അച്ചടിപതിപ്പുകള്‍ വായനകാരുടെ കൈയ്യില്‍ കിട്ടി വായിക്കാനുള്ള സമയം ആലോചിച്ചാല്‍ ഓണ്‍ലൈന്‍ പതിപ്പുകള്‍ക്കാണ്, വായനക്കാരുടെ ശ്രദ്ധ കൂടുതല്‍. ദൂള്‍ ന്യൂസ്, ഗള്‍ഫ് മലയാളി, വൈഗ ന്യൂസ് എന്നിവ പ്രമുഖ ന്യൂസ് പോര്‍ട്ടലുകളാണ്. ദൂള്‍ ന്യൂസ് 2011ല്‍ നല്‍കിയ ഏറ്റവും മോശപ്പെട്ട സിനിമയ്ക്കും നടനും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും നല്‍കിയ അവാര്‍ഡുകള്‍ വിവാദമായിരുന്നു. . ഈയിടെ വാര്‍ത്തകളില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ഇടം പിടിച്ച ഒരു ഓണ്‍ലൈന്‍ ന്യൂസ്പോര്‍ട്ടലാണ്, വികീലീക്സ്. ഒരുപക്ഷേ വിദേശ രാജ്യങ്ങളില്‍ പോലും പാപ്പരാസി റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍മാരുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഇറങ്ങുന്ന ഒരു ടബ്ലോയിഡിനും കിട്ടാത്ത പ്രസക്തിയാണ്, ഈ വെബ് ന്യൂസ് സൈറ്റിന്, ലഭിച്ചത്. വളരെ രഹസ്യമായി വാര്‍ത്തകള്‍ ശേഖരിച്ച് വിവാദങ്ങളുണ്ടാക്കാന്‍ പ്രത്യേക വിഭാഗം തന്നെ വിക്കീലീക്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത് ശരിക്കും ഓണ്‍ലൈന്‍ മാദ്ധ്യമ രംഗത്ത് വിപ്ലവമുണ്ടാക്കി എന്നു പറയാതെ വയ്യ.

ന്യൂ മീഡിയയുടെ പ്രാധാന്യം

ഒരു വിധം പ്രിന്‍രഡ് മാസികകളുടെയൊക്കെ ഓണ്‍ലൈന്‍ പതിപ്പുകള്‍ പണം കൊടുത്തു മാത്രം സബ്സ്ക്രൈബ് ചെയ്യാവുന്നവയാണ്. പക്ഷെ ഓണ്‍ലൈന്‍ മാസികയായീ ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്ന മിക്കതും ഫ്രീ ആയി കിട്ടുന്നവയാണ്.അച്ചടി മാസികയില്‍ നിന്നും ഓണ്‍ലൈന്‍ മാസികകള്ക്കുള്ള ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം ഇതില്‍ നമുക്ക് മള്‍ട്ടിമീഡിയ ഉപയോഗിക്കാം എന്നതാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്,മാതൃഭൂമിയിലോ ഭാഷാപോഷിണിയിലോ ഒരു കവിത നമുക്ക് വായിക്കാന്‍ സാധിച്ചേയ്ക്കും, പക്ഷെ ഓണ്‍ലൈന്‍ മാദ്ധ്യമത്തില്‍ മള്‍ട്ടിമീഡിയയുടെ സാദ്ധ്യതകള്‍ ഉപയോഗിച്ച് ആ കവിത വായനക്കാരെ ചൊല്ലിക്കേള്‍പ്പിക്കാന്‍ കഴിയും. മനോരമയുടെ ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പിന്‍റെ ഓണ്‍ലൈന്‍ വിഭാഗത്തില്‍ കാര്‍ട്ടൂണുകളൊക്കെ ആനിമേഷന്‍ രൂപത്തില്‍ കേള്‍ക്കുന്ന രീതിയാണ്, അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ലത്, കൂടാതെ അവരുടെ ബാലരമ, തുടങ്ങിയ പതിപ്പുകള്‍ക്കും ഈ സൌകര്യം ലഭ്യമാണ്. വേറെയും ഒരു പാട് സാദ്ധ്യതകള്‍ ഇതിനുണ്ട്,സിനിമകളുടെ പാട്ടുകള്‍, ട്രെയിലറുകള്‍, ആനിമേഷനുകള്‍ തുടങ്ങി മള്‍ട്ടിമീഡിയയുടെ സാദ്ധ്യതകളെല്ലാം ഓണ്ലൈ്ന്‍ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളുടെ മുന്നിലുണ്ട്. പക്ഷെ ദുഖകരമായ സത്യം ഇപ്പറയുന്ന പല ഓണ്‍ലൈന്‍ മാഗസിനുകളും ന്യൂസ് പോര്‍ട്ടലുകളും ഈ സാദ്ധ്യതകളൊന്നും തന്നെ കാണുകയോ ഉപയോഗിയ്ക്കുയോ ചെയ്യുന്നില്ല എന്നതാണ്. പലരും ഇപ്പൊഴും അച്ചടി മാദ്ധ്യമങ്ങളുടെ ചട്ടക്കൂടുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ തന്നെയാണ്, ഇപ്പൊഴും.

ബ്ലോഗുകളുടെ അനിയന്ത്രിതമായ വളര്‍ച്ചയോട് കൂടി മാഗസിനുകള്‍ക്കും അതിനനുസരിച്ച് മാറേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. ബ്ലോഗ് എഴുതാന്‍ മനസില്‍ ആശയമോ,നല്ല ഭാഷയോ ഒന്നും വേണമെന്നില്ല,കാരണം ഒരു എഡിറ്ററും അതു നോക്കാന്‍ പോകുന്നില്ല,തിരുത്താനും പോകുന്നില്ല. പക്ഷെ ബ്ലോഗുകളും മാസികകളും വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് അവിടെയാണ്.അയച്ചു കിട്ടുന്ന ആര്‍ട്ടിക്കിളുകള്‍ അതേ പടി ഇടാന്‍ ഒരു എഡിറ്റര്ക്കും കഴിയില്ല, അതു കൊണ്ടു തന്നെ ഒരു വിധം എല്ലാ ആര്ട്ടി്ക്കിളും എഡിറ്ററുടെ കൈവിരല്‍ പതിഞ്ഞതാണെന്നു കാണാം. ബ്ലോഗുകളൂടെ വര്ദ്ധണനയുണ്ടാകിയ മറ്റൊരു പ്രശ്നം മൂല്യമുള്ള ആര്‍ട്ടിക്കിളുകളൂടെ അഭാവമാണ്.അച്ചടി മാഗസിന്‍ പോലെ വലിയ കടും പിടിത്തം ഓണ്ലൈ്ന്‍ മാസികയുടെ കാര്യത്തില്‍ പിടിക്കാനാകാത്തത് അതു കൊണ്ടാണ്, പക്ഷെ ഓണ്‍ലൈന്‍ മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ക്കൊന്നും വായനാമൂല്യമില്ലെന്ന് മറ്റുള്ളവര്‍ തര്‍ക്കിക്കുന്നത് ഇതു കൊണ്ടാകാം.

നിലനില്‍പ്പ് വിഷയമാകുമ്പോള്‍

ഓണ്‍ലൈന്‍ മാദ്ധ്യമങ്ങളുടെ പ്രധാന വരുമാന മാര്‍ഗ്ഗം അച്ചടി പോലെ തന്നെ പരസ്യങ്ങളാണ്. പക്ഷെ പുഴ.കോം,ഇന്ദുലേഖ പോലെയുള്ള പോര്‍ട്ടലുകള്‍ ഓണ്‍ലൈന്ന്‍ ബുക്ക് വില്പന, ഗിഫ്റ്റ് സെന്‍റിങ്ങ് തുടങ്ങിയ സേവനങ്ങള് വഴിയും പ്രതിഫലം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്.പക്ഷെ പ്രധാന വരുമാന മാര്ഗ്ഗം എന്ന് പറയാവുന്നത് പരസ്യങ്ങള്‍ തന്നെയാണ്. ഗൂഗിള്‍, ആഡ് സെന്‍സ് പല സൈറ്റുകളും പരസ്യങ്ങള് തരുന്നുണ്ട്, നേരത്തേ ഗൂഗിളിന്റെ അഡ്സെന്‍സ് പരസ്യങ്ങള്ക്ക് നിബന്ധനയില്ലായിരുന്നു, എന്നാല് മലയാളം കണ്ടന്ട് ഉള്ള പേജിനു ഇപ്പോള് ഗൂഗിള് പരസ്യം കൊടുക്കാറില്ല.പിന്നെ പ്രധാനമായും ആശ്രയിക്കേണ്ടത് ഏജന്സികളെയാണ്.പക്ഷെ കബളിപ്പിക്കപ്പെടാനുള്ള സാദ്ധ്യതകള് ഏറെയുണ്ട് ഇതിന്. ചതിക്കപ്പെട്ട പലരും മാഗസിനുകള്‍ നിര്‍ത്തലാക്കിയ അനുഭവങ്ങളും ധാരാളം.

പ്രധാനമായും സൈറ്റുകള്‍ക്ക് കിട്ടുന്ന ഹിറ്റുകളെ മുന് നിര്‍യാണ്,പരസ്യങ്ങള്‍ ലഭിക്കുക.അപ്പോള് നല്ല ഹിറ്റുണ്ടാകുക എന്നത് ഒരു പ്രധാനമാകുന്നു. മാഗസിനുകളുടെ റേറ്റിങ്ങ് പ്രധാനമായും നോക്കാന് ഉപയോഗിക്കുന്നത് അലെക്സാ റാങ്കിങ്ങ് സിസ്റ്റം ആണ്.പരസ്യദാതാക്കള് പ്രധാനമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നതും ഈ സൈറ്റ് ആണ്. പക്ഷെ പലപ്പോഴും അലക്സാ റാങ്കിങ്ങില്‍ പോലും കൃത്യമായ റേറ്റിങ്ങ് കിട്ടാറില്ല എന്നതാണ്, സത്യം. പൊതുവേ ഓണ്‍ലൈന്‍ മീഡിയയോട് പരസ്യദാതാകള്‍ക്ക് ഇപ്പോഴും അകല്‍ച്ചയാണ്. ലോകമെങ്ങും വായിക്കപ്പെടുന്ന ഈ നവമാദ്ധ്യമത്തിന്, അവരെ അത്രയ്ക്കങ്ങ് വിശ്വാസത്തിലാക്കാന്‍ ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല തന്നെ.

വളരെ കൊണ്ടുപിടിച്ച് രംഗത്തിറങ്ങിയ പല ഓണ്‍ലൈന്‍ മാദ്ധ്യമങ്ങളും പാതി വഴിയില്‍ ഇട്ടിട്ടു പോയ കഥകളാണ്, പരയുന്നത്. അതിനൊരു പ്രധാന കാരണമുണ്ട്. വലിയൊരു ഓഫീസുമിട്ട്, അപ്ഡേഷന്‍, എഡിറ്റിങ്ങ് തന്നെ പല സെക്ഷന്‍, ഡി ടി പി, തുടങ്ങി എല്ലാ വിഭാഗത്തിലേയ്ക്കും ആളെ ഇരുത്തി, ഒരു ഓഫീസ്സ് ആയി ആണ്, പലരും സൈറ്റുകള്‍ തുടങ്ങുക. പക്ഷേ പരസ്യദാതാക്കളുടെ വിശ്വാസമില്ലായ്മ ഇവരെ തകര്‍ക്കുന്നു. കൃത്യമായി ശമ്പളം കൊടുക്കാന്‍ കഴിയാതെ അപ്ഡേഷനുകള്‍ ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ വരുന്നു. വേറൊരു പ്രധാന കാര്യം പ്രിന്‍ഡഡ് മാഗസിനുള്ളതു പോലെ ഗവണ്‍മെന്‍റ്, തലത്തില്‍ പോലും ഒരു രെജിസ്റ്റ്രേഷനുള്ള വകുപ്പില്ല എന്നതാണ്. പ്രിന്റഡ് മാഗസിനുള്ളതിനേക്കാള്‍ മൂല്യമുള്ള ധാരാളം വിഷയങ്ങള്‍ ഓണ്‍ലൈന്‍ വെര്‍ഷനുകള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടോ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ തലത്തിലുള്‍പ്പെടെ ഓണ്‍ലൈന്‍ മീഡിയയോട് ഇന്നും നിരാശ കലര്‍ന്ന മനോഭാവം ആണുള്ളത്.

ഓണ്‍ലൈന്‍ മാധ്യമ ലോകം വളര്‍ന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്, അനേകം പുതിയ സാദ്ധ്യതകള് അത് പുതിയ തലമുറയ്ക്കു മുന്നില് ഇടുന്നുണ്ട്. കഥകള്ക്കും കവിതകള്ക്കും ലേഖനങ്ങള്‍ക്കും പുറമേ വായനക്കാര്‍ക്ക് കരീയര്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള സേവനകള്‍ നല്കുന്ന മാസികകളും ഉണ്ട്. എന്തായാലും അച്ചടിയേക്കാള്‍ സാദ്ധ്യതകള് ഒരുപാടുള്ള ഓണ്‍ലൈന്‍ മാഗസിനുകളും ന്യൂസ് പോര്‍ട്ടലുകളും വായനാ ലോകത്ത് ഇനിയും വിപ്ലവങ്ങള് സൃഷ്ടിച്ചേയ്ക്കാം. ടെക്നോളജി മാറിവരുന്നതിനനുസരിച്ച് ഓണ്ലൈന് മാഗസിനുകളും മാറിയേക്കാം. ബ്ലോഗ് ഉയര്‍ത്തി വിട്ട തരംഗം ഇപ്പൊഴും അതുപോലെ നിലനില്‍ക്കുന്നുവെങ്കിലും ഫേയ്സ്ബുക്ക് പോലെയുള്ല സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കിങ്ങ് സൈറ്റുകള്‍ ഉയര്‍ത്തിയ വിപ്ലവങ്ങള്‍ നില നിര്‍ത്തിക്കൊണ്ടു തന്നെ ഈ നവമാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ വളര്‍ച്ച തേടുകയാണ്. നാളത്തെ മാദ്ധ്യമലോകം ഉറ്റു നോക്കുന്ന ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങള്‍ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോള്‍ മാദ്ധ്യമ പ്രവര്‍ത്തന ക്ലാസ്സുകളില്‍ വെബ് ജേര്‍ണലിസം ഒരു ഭാഗം പോലുമാണെന്നത് ഈ നവമാദ്ധ്യമത്തിന്‍റെ ഭാവി കാലത്തിന്‍റെ കണക്കു പുസ്തകത്തില്‍ ഭദ്രമാണെന്നുള്ളതിന്‍റെ നല്ലൊരു തെളിവു തന്നെ.

നിങ്ങള്‍ പറയൂ, "എനിക്ക് ഭ്രാന്തുണ്ടോ? "

2011-11-11T09:22:00.000-08:00

ഞാനൊരു ഭ്രാന്തിയാണെന്നു കേള്‍ക്കാന്‍ എനിക്കെന്തിഷ്ടമാണെന്നോ... കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ പലര്‍ക്കും നെറ്റിചുളിയുന്നുണ്ടാകാം, പക്ഷേ ഒന്നു സ്വയം സംസാരിച്ചു നോക്കൂ, നിങ്ങളിലേയ്ക്കു തന്നെ ഒന്നു നോക്കൂ, ഒരു ലേശം വട്ട് നിങ്ങള്‍ക്കുമിഷ്ടമല്ലേ... അതൊരു മനശാസ്ത്രമാണ്. ഭ്രാന്തുള്ളവരോട് നമുക്ക് ലേശം അനുകമ്പയുണ്ട്, ഒരു ഉള്‍പ്പേടിയും. പക്ഷേ എന്തിനെന്നറിയാത്തൊരിഷ്ടവും.

ഡിഗ്രിയ്ക്കു പഠിക്കുമ്പോള്‍ എന്‍റെ പുസ്തകച്ചുമരുകളിലും മുറികളിലും ഞന്‍ എഴുതി ഒട്ടിച്ചു വച്ചു, കിറുക്കികളുടെ രാജകുമാരിയുടെ കൊട്ടാരത്തിലേയ്ക്കു സ്വാഗതം. വെള്ളക്കളറുള്ള എന്‍റെ ഡയറിയില്‍ കുത്തിക്കുറിച്ചു, എന്‍റെ കിറുക്ക് എനിക്കിഷ്ടമാണ്. ഉറക്കത്തിനിടയില്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു, ആപ്പിള്‍ മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ വയലറ്റ് ഫ്രോക്കുമിട്ട് ഒഴുകി നടന്ന് ഏതോ മാന്ത്രിക ലോകത്തേയ്ക്ക് പറന്നു. പക്ഷേ അവിടെയെങ്ങും എനിക്കു കൂട്ടായി ഒരു ഓര്‍മ്മ പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
എന്തു രസമാണത്, ഓര്‍മ്മകളില്ലാതെ , ഒരു തൂവലിന്‍റെ ഭാരം പോലുമില്ലാതെ കാറ്റിലലിയാന്‍...

എന്‍റെ ഡയറിയ്ക്ക് നീല പുറം ചട്ടയായിരുന്നു, അതിലെ ഒരെഴുത്ത് ഇന്നും എന്നെ നോവിക്കും,
"എന്നെ ഭ്രാന്തെടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍....
എനിക്കറിയില്ല എന്‍റെ ജീവിതം എങ്ങോട്ടാണ്, ഒഴുകുന്നതെന്ന്, നിലയില്ലാത്ത കയം പോലെയാണെന്നു തോന്നും ചിലപ്പോള്‍, മറ്റു ചിലപ്പോഴോ ഒത്തിരി സുഗന്ധമുള്ള പൂക്കള്‍ പോലെയും, പക്ഷേ എന്‍റെ കൂട്ട്.... ആരും കൂട്ടില്ലാതെ എത്ര നാള്‍ ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക്.... വല്ലാത്ത ഏകാന്തത തോന്നുന്നു.....
ഒരു മോഹം.. വെറുതേ... വെറുതേ ഒരു മോഹം... എന്‍റെ ജീവിതം ഒരു ട്രാജഡി ആയിരുന്നെങ്കില്‍... ഒരുപാട് വേദനിക്കണം. ചങ്ക് നീറി നീറി ഇല്ലാണ്ടാകണം. ആ വേദനയില്‍ തളര്‍ന്ന് കിടന്ന് എനിക് ചിരിയ്ക്കണം...."
ഇന്നതു വായിക്കുമ്പോള്‍ എന്തിനോ എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ കിടന്ന് ഒരു സങ്കടപ്പക്ഷി വെറുതേ കരയുന്നു.. കാരണങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു കരച്ചില്‍.

എനിക്കൊരു കൂട്ടുകാരിയുണ്ടായിരുന്നു, അവള്‍ക്ക് ബൈപോളാര്‍ ഡിസോഡര്‍ ആണ്. സങ്കടത്തിന്‍റെ അറ്റങ്ങളും സന്തോഷത്തിന്‍റെ വക്കുകളും അവള്‍ക്കു മുന്നില്‍ വളരെ ലാഘവത്തോടെ കിടന്നു കളിച്ചു. അവളെ എനിക്കു കിട്ടിയതില്‍ ഞാന്‍ അതീവ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു കാരണം അവള്‍ ഞാന്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരു നിമിഷത്തെ വേലിയേറ്റത്തില്‍ അവളുടെ അസുഖം തന്നെ അവളുടെ കാഴ്ച്ച മറച്ചു, അന്നു മുതല്‍ ഞാനവള്‍ക്ക് അന്യയായി, എവിടെയിരുന്നാലും നീ സുഖമായിരിക്കുക, കൂട്ടുകാരീ, ഒരുപക്ഷേ എന്നെ ചതിച്ചത് അവളോ അവളുടെ നിറം മങ്ങിയ ഓര്‍മ്മയുടേ അലകളോ.. ഇന്നുമെനിക്കറിയില്ല..... പക്ഷേ അവളുടെ പങ്കു വയ്ക്കലുകളില്‍ ഒന്നെനിക്കു മനസ്സിലായി ഈ ലോകം ഭ്രാന്തന്‍മാര്‍ക്കുള്ളതല്ല. പക്ഷേ അതിലെ വൈരുദ്ധ്യം എന്നെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചു, ഇവിടെ എല്ലാവര്‍ക്കും തന്നെ ഭ്രാന്തുണ്ട്.
അവനവനെ അറിയാതെ മറ്റുള്ളവനെ അറിയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവനെ എന്തു പേരിട്ടാണ്, പിന്നെ വിളിക്കേണ്ടത്?
ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇല്ലാതിരിയ്ക്കുക തന്നെ സുഖം.

ഇന്നെനിക്ക് എന്നെ രണ്ടായി കാണാം. മാധവിക്കുട്ടിയെ കടമെടുത്താല്‍, "എന്നില്‍ മറ്റൊരാള്‍ ജീവിക്കുന്നത് ഞാനറിയുന്നു, എന്‍റെ അപര..." ചിലപ്പോള്‍ അവള്‍ വികൃത മുഖം കാട്ടി എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തും, ചിലപ്പോള്‍ പ്രണയത്തിന്‍റെ നേര്‍ത്ത വാതിലുകള്‍ തുറന്ന് പട്ടുമെത്ത കാട്ടിത്തരും, കൂടെ ഒരുപിടി കാരമുള്ളുകള്‍ ചങ്കിലേയ്ക്ക് കുത്തിയിറക്കും.
പക്ഷേ അവളെ എനിക്കിഷ്ടമാണ്, അവളാണല്ലോ എന്നെ ഞാനാക്കിയത്...
ഇനി നിങ്ങള്‍ പറയൂ , " എനിക്ക് ഭ്രാന്തുണ്ടോ?"

തീയറ്റര്‍ ഇളക്കി മറിക്കുന്ന പുത്തന്‍ ട്രെന്‍ഡുകള്‍

2011-11-11T09:21:00.001-08:00

മലയാള സിനിമ ഇപ്പോള്‍ കടന്നു പോകുന്ന വഴികളെ പറ്റി ഒരു പാരഗ്രാഫ് എഴുതാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍, കൊച്ചു കുട്ടികള്‍ക്കു വരെ പറയാന്‍ ഉണ്ടാവും മറ്റൊന്നിനെ കുറിച്ചുമല്ല, കൃഷ്ണനും രാധയേയും പറ്റി... ഓര്‍ത്തു വിഷമിക്കേണ്ടി വരില്ലെന്നറിയാം. മലയാള സിനിമയിലെ പുത്തന്‍ ഇതിഹാസം സന്തോഷ് പണ്ടിറ്റിനെ പറ്റി തന്നെ. മലയാളി സിനിമക്കൊട്ടകകളില്‍ പോയി സിനിമകള്‍ ആഘോഷിക്കുന്ന കാലം എവിടെ വച്ച് അസ്തമിച്ചതാണ്, പക്ഷേ സന്തോഷ് പണ്ടിറ്റ് തീയറ്ററുകളില്‍ ഉണ്ടാക്കിയ വിപ്ല്വത്തിലൂടെ തിയറ്ററുകള്‍ നിറഞ്ഞു കവിയുന്നു എന്ന വാര്‍ത്തയാണ്, കേള്‍ക്കുന്നത്. സിനിമാ ലോകം തന്നെ തരിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന കാഴ്ച്ച. യുറ്റ്യൂബിലും മറ്റും ലക്ഷവും കവിഞ്ഞ് കോടിയുമായി ഹിറ്റ് ഒഴുകുമ്പോള്‍ ആരാണ്, ഈ വിപ്ലവം യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സൃഷ്ടിച്ചത്?

ഒന്നോര്‍ത്താല്‍ സില്‍സിലയേയും കൃഷ്ണും രാധയേയും പോലുള്ള വര്‍ക്കുകള്‍ കേരളത്തില്‍ ഹിറ്റാവുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അതിന്‍റെ കാരണം മലയാളിയുടെ "ശവത്തില്‍ തോണ്ടി രസിക്കാനുള്ള" കഴിവല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്?
തീര്‍ച്ചയായിട്ടും ഇപ്പോള്‍ കടന്നു വന്ന ഈ പുതിയ മാറ്റത്തെ പലരും അംഗീകരിച്ച മട്ടാണ്, അതിനു കാരണമുണ്ട്, മലയാളത്തില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇറങ്ങുന്ന സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാര്‍ ചിത്രങ്ങളുടെ തികഞ്ഞ പരാജയം. നടന്‍മാര്ക്ക് കഴിവില്ലാത്തതു കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് സംവിധായകരുടെ കഴിവില്ലായ്മയോ, തിരക്കഥയുടെ കെട്ടുറപ്പില്ലായ്മയോ ഒക്കെ ആവാം ഈ തകര്‍ച്ചയ്ക്കു കാരണം. ഈ ഇടയിലേയ്ക്കാണ്, ഇതുപോലെയുള്ള വ്യത്യസ്തയുമായി പണ്ടിറ്റുമാര്‍ കടന്നു വരുന്നത്.

യുറ്റ്യൂബ് വീഡിയോയില്‍ പൈസ ലഭിയ്ക്കുന്നതിനു ഒരുപാട് കോപ്രായങ്ങള്‍ കാണിച്ച് ഇടുന്നവരുണ്ട്, പക്ഷേ യൂട്യൂബുമായി കോണ്‍ട്രാക്റ്റ് ഉള്ള ചില ലിമിറ്റഡ് കമ്പനികളില്‍ രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്തു മാത്രമേ ഇത്തരത്തില്‍ വരുമാനം ലഭിയ്ക്കുകയുള്ളൂ. കമ്മീഷനും കഴിഞ്ഞ് ഹിറ്റ് അനുസരിച്ച് ഉള്ള തുക യഥാര്‍ത്ഥ അവകാശിയ്ക്കു ലഭിയ്ക്കും. ഈ യൂട്യൂബിലൂടെ മാത്രം കൃഷ്ണനും രാധയും ഉണ്ടാക്കിയ രൂപയുടെ വില കേട്ടാല്‍ ആരും ഞെട്ടും. ഒരു ക്ലിക്കിന്, നാലു രൂപ(കടപ്പാട്:സന്തൊഷ് പണ്ടിറ്റ്), അപ്പോള്‍ ലക്ഷങ്ങള്‍ ഹിറ്റുള്ള ഒരു വീഡിയോയുടെ വില ഊഹിച്ചാല്‍ മനസ്സിലാക്കാവുന്നതല്ലേയുള്ളൂ. സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാര്‍ പടങ്ങളുടെ മാര്‍ക്കറ്റ് വാല്യൂ പോലും ഇടിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിലാണെന്നോര്‍ക്കണം, ഇതുപോലെയുള്ള സിനിമകള്‍ക്കും ആല്‍ബങ്ങള്‍ക്കും ഇത്തരത്തിലുള്ള സാമ്പത്തിക കെട്ടുറപ്പ് ലഭിയ്ക്കുന്നത്!
ഈയടുത്ത് പാട്ടുകാരിയായ ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞത്, കഴിവുള്ള എത്രയോ പ്രതിഭകള്‍ ഒരവസരത്തിനായി നില്‍ക്കുന്നു, പാട്ടു പാടിയിട്ട് പത്തു പൈസ കിട്ടാതെ പോകുന്ന എത്ര ആര്‍ട്ടിസ്റ്റുകള്‍, പക്ഷേ സില്‍സില പോലെയുള്ള അല്ലെങ്കില്‍ "ഓ പ്രിയേ" പോലെയുള്ള പാട്ടുകള്‍ക്ക് എത്രയാണ്, കേള്‍വിക്കാര്‍, കഴിവല്ല മലയാളിയുടെ കേള്‍വിക്കാധാരം, അവനെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുത്താനാകണം. വളരെ ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വം സന്തൊഷ് പണ്ടിറ്റുമാര്‍ കളിക്കുന്ന കളിയില്‍ വിഡ്ഡികളായ മലയാളികള്‍ മൂക്കും കുത്തി വീഴും.

വളരെ വേദനയോടെയാണ്, അവര്‍ ഇത് പറഞ്ഞത്.. വളരെ മനോഹരമായി ചെയ്ത പാട്ടുകള്‍ മലയാളികള്‍ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോകുമ്പോഴാണ്, ഇത്തരം പാട്ടുകള്‍ ഹിറ്റാകുന്നത്. പണ്ട് ലജ്ജാവതി ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ജാസി ഗിഫ്റ്റിന്‍റെ ശബ്ദം പിടിയ്ക്കാത്ത പലരും അദ്ദേഹത്തിനെതിരേ ആക്ഷേപം ഉന്നയിച്ചവരാണ്, പക്ഷേ ഒരു വ്യത്യസ്തതയുമായി കടന്നു വന്നതു കൊണ്ടാവണം പ്രത്യേകതകള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മലയാളി അതിനെ ഇരു കയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിച്ചത്. ഇവിടേയും സംഭവിച്ചത് അതുതന്നെ. ഒരു പക്ഷേ പലരും ബുദ്ധിയില്ലാത്തവനെന്ന് വിളിച്ച് ആക്ഷേപിച്ച ഈ പുതിയ താരങ്ങളുടെ ബുദ്ധി മറ്റുള്ലവന്‍റെ കുറ്റം പറയാന്‍ ഒരുപാട് മിനക്കെടുന്ന പൊതുസമൂഹത്തിന്, മനസ്സിലായില്ല, അതോ മനസ്സിലായിട്ടും അവര്‍ അത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിയ്ക്കുന്നതോ..
കൃഷ്ണനും രാധയും കണ്ടിറങ്ങിയ ഒരു സുഹൃത്ത് വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്, യൂട്യൂബിലൊക്കെ പടം വന്നേക്കാം, പക്ഷേ കാണുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ തീയറ്ററില്‍ തന്നെ പോയി കാണണം. ചിരിച്ചു ചിരിച്ചു വയറില്‍ നീരു വരെ വന്നു. മരണ സീന്‍ കാണിക്കുമ്പോള്‍ പോലും തീയറ്ററില്‍ അലറിച്ചിരികളാണ്, ഉയരുന്നത്. സ്ക്രീനിലേയ്ക്ക് പലരും ചെരുപ്പും മറ്റും എടുത്തെറിയുന്നുണ്ട്" കൂടെ സുഹൃത്ത് ഇതുകൂടി പറഞ്ഞു, ഞാന്‍ ഈ സിനിമ കണ്ടെന്ന് ആരോടും പറയല്ലേ... മാനം പോകും..... തലയില്‍ തോര്‍ത്തുമിട്ട് പണ്ട് മലയാളി സിനിമ കാണാന്‍ പോയിരുന്നത് സാധാരണ അഡല്‍ട്ട്സ് ഒണ്‍ലി ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് ഇപ്പോള്‍ തലയില്‍ മുണ്ടുമിട്ട് പോകുന്നവനെ കണ്ടാല്‍ തെറ്റിദ്ധരിക്കണ്ട അത് സംഭവം വേറെയാണ്.

അതേ സുഹൃത്തിനോട് സിനിമയെ പറ്റി അഭിപ്രായം ചോദിച്ചപ്പോള്‍ കേട്ടത്, രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ആ തീയറ്റര്‍ അതേ പടി അവിടെ ഉണ്ടെങ്കില്‍ അഭിപ്രായം പറയാം എന്ന്. മലയാളിയുടെ ഒരു സ്വയം പരിഹാസ്യത അല്ലേ ഇവിടെ വെളിവാകുന്നത്? കാശു മുടക്കി തീയറ്ററില്‍ കടന്ന് നല്ലൊരു സിനിമ കാണാന്‍ മിനക്കെടാത്തവരാണ്, എല്ലാവരും , പക്ഷേ കുറ്റം പറയുന്ന ശീലം ഒഴിവാക്കാന്‍ പറ്റുമോ, അതു തന്നെ തീരെ കലാമൂല്യം കുറഞ്ഞ ഇത്തരം സിനിമ-ആല്‍ബങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതും. പക്ഷേ ഒരാശ്വാസം ഉണ്ട്, ഈ ട്രെന്‍ഡ് മലയാളികള്‍ അധിക കാലം വച്ചു പൊറുപ്പിക്കില്ല, അതും നമ്മുടെ ഒരു സ്വഭാവ സവിശേഷത തന്നെ. അങ്ങനെ ആശ്വസിക്കാം.

കോഡില്ലാത്ത വനിതാ ബില്‍....

2011-11-11T09:20:00.002-08:00

ഈയടുത്ത് ഓണ്‍ലൈന്‍ ലോകം ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു വിഷയമായിരുന്നു വിമന്‍സ് കോഡ് ബില്‍. ഓണ്‍ലൈന്‍ ലോകം മാത്രമല്ല പൊതു സമൂഹത്തിലും വിവാദമായ ഒരു ആശയം എന്നതിലുപരി ഇതിനെ പലരും സമീപിക്കുകയുമുണ്ടായി.പക്ഷേ ബില്‍ ഇപ്പോഴും തുടങ്ങിയ ഇടത്തു തന്നെ നില്‍ക്കുകയാണ്. തൊണ്ണൂറ്റിനാലു പേജുള്ള നിരവധി നിയമ പരിഷ്കരണങ്ങളുള്ള ഈ ബില്‍ ജസ്റ്റിസ് വി ആര്‍ കൃഷ്ണയ്യര്‍ ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി സര്‍കാരിനു മുന്നില്‍ വച്ചപ്പോള്‍ എന്തായിരുന്നാവോ മനസ്സില്‍,
ചൈനയെ കണ്ടു പഠിക്കണം , ചൈനയെ കണ്ടു പഠിക്കണം എന്ന് വിപ്ലവവീര്യമുള്ള പലരും മുദ്രാവാക്യം മുഴുക്കിയിരുന്നപ്പോഴും ഭാരതം ഓരോ പൌരന്‍റേയും അവകാശങ്ങളെ മാനിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ ചൈനയെ അതുപോലെ പകര്‍ത്തുകയല്ലെങ്കിലും ഒരു ചൈനീസ് മാതൃക നമ്മുടെ മുന്നില്‍ വയ്കാന്‍ ജസ്റ്റിസ് കാട്ടിയ ധൈര്യത്തെ അഭിനന്ദിക്കാതെ വയ്യ.
എന്താണപ്പാ ഈ പുതിയ കോഡ് ബില്‍ അതും സ്ത്രീകള്‍ക്ക്ക്, നാം രണ്ട് നമുക്ക് രണ്ട് എന്ന മുദ്രാവാക്യം കേരളീയരില്‍ എത്തിയിട്ട് ഏറെയാകുന്നു, പക്ഷേ ആ പ്രസ്താവന വെറും പ്രസ്താവനയായി മാത്രം ഒതുങ്ങി പോകുന്നിടത്തു നിന്നാണ്, വിമന്‍സ് കോഡ് എന്ന ഈ പുതിയ ബില്ലിന്‍റെ തുടക്കം. ചില സമുദായങ്ങളുടെ കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിലുള്ള നടപടികള്‍ ബില്ലിന്, ആക്കം കൂട്ടിയെന്ന് പറയാതെ വയ്യ.

ഇതിനെ തുടര്‍ന്ന് ഫെയ്സ്ബുക്കില്‍ വന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരിയുടെ കുറിപ്പ് ഏറെ ആകര്‍ഷകമായിരുന്നു.
""നിലവിലെ സാഹചര്യത്തില്‍ ക്രൈസ്തവ യുവതീയുവാക്കള്‍ക്ക് വിവാഹം കഴിക്കാന്‍ വരനെയോ വധുവിനോയോ ലഭിക്കാത്ത സ്ഥിതിയുണ്ടെന്നും അതിനാല്‍ യുവതികള്‍ പരമാവധി പ്രസവിക്കണമെന്നും കെ.സി.ബി.സി ഫാമിലി കമീഷന്‍.. ഇതിനുപുറമെ മാതാപിതാക്കളെ നോക്കാന്‍ ആളില്ലെന്ന സ്ഥിതിയുമുണ്ടത്രെ!. ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്ക് പരിഹാരം എന്ന നിലയിലാണ് സന്താന വര്‍ധനവിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതെന്നു സഭാ അധികൃതര്‍ പറയുന്നു. അതിനാല്‍, 'വലിയ കുടുംബം മനോഹരമെന്ന' മുദ്രാവാക്യവുമായി കാത്തോലിക്കാ സഭ സന്താന വര്‍ധനവിന് സാമ്പത്തികസഹായം അടക്കം വിവിധ പദ്ധതികള്‍ ആവിഷ്കരിക്കുന്നു.----------""" എന്ന വാര്‍ത്തയെ കടമെടുത്താണ്, പത്രപ്രവ്‌ത്തക കൂടിയായ അ സുഹൃത്ത് ഇത്തരത്തിലൊരു പ്രതിജ്ഞ എടുത്തത്, "ശ്രീയെഷ് പ്പ്
എന്റെ ആരോഗ്യം അനുവദിക്കുമെങ്കില്‍, എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ എല്ലാ ചെലവും വഹിക്കാന്‍ സഭ തയ്യാറാവുകയാണേല്‍ , എത്ര കുഞ്ഞുങ്ങളെ വേണേലും പ്രസവിക്കാന്‍ ഞാന്‍ തയ്യാറാണെന്ന്, ഇതിനാല്‍ എല്ലാവരെയും അറിയിച്ചു കൊള്ളുന്നു !! സഭ നീണാള്‍ വാഴട്ടെ!
... (എല്ലാവരും ഈ പ്രതിജ്ഞ ഏറ്റു ചൊല്ലണമെന്നും അതിനനുസരിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിക്കണമെന്നും വിനീതമായി അഭ്യര്‍ഥിക്കുന്നു... വലിയ കുടുംബം സംതൃപ്ത കുടുംബം കീ ജയ്‌ !! )*
*(കൊന്ദിറ്റിഒന്‍ അപ്പ്ലിഎദ് അല്രെഅദ്യ്)"
തമാശയായി തോന്നാമെങ്കിലും ഇതിനു വന്ന കമന്‍റുകള്‍ നിരവധിയാണ്, ഒരു പ്രത്യേക സമുദായത്തേയുമ്- ഉള്‍പ്പെടുത്തിയല്ലെങ്കില്‍ പോലും ഒന്നു ഓര്‍ക്കേണ്ടതാണ്,

ഒരു സ്ത്രീ എത്ര കുട്ടികളെ പ്രസവിക്കണം, എത്ര കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളര്‍ത്തണം എന്നൊക്കെ തീരുമാനിക്കുന്നത് ഒരു ജസ്റ്റിസോ നിയമസഭയോ കോടതിയോ സമുദായമോ ഒക്കെ ആകുന്നത് എത്ര നിന്ദ്യമാണെന്ന്. അത് തീര്‍ച്ചയായിട്ടും ദമ്പതികളുടെ ആവശ്യവും സ്വകാര്യതയുമാണ്. രണ്ടു കുട്ടികളില്‍ കൂടുതല്‍ ഉണ്ടായാല്‍ പിഴയോ , തടവു ശിക്ഷയോ ആണ്, ജസ്റ്റിസ് കൃഷ്ണയ്യര്‍ മുന്നോട്ട് വച്ച വ്യവസ്ഥകളില്‍ ഉള്ളത്, എന്തിനേയും സഹിഷ്ണുതയോടെ കാണാന്‍ പഠിപ്പിച്ച നമ്മുടെ രാജ്യത്തോ ഇങ്ങനെയൊരു കാടന്‍ വ്യവസ്ഥിതി കൊണ്ടു വരാന്‍ അദ്ദേഹം ശ്രമിക്കുന്നത്? ഇപ്പുറത്ത് കാണുന്നതോ മൂന്നില്‍ കൂടുതല്‍ കുട്ടികളായാല്‍ ചിലവിനു കൊടുക്കാമെന്ന് വാഗ്ദാനവുമായി ഒരു കൂട്ടര്‍, അന്ധമായി ഇത്തരം വാക്കുകളെ പിന്തുടരുന്നവര്‍ നിരവധിയുണ്ട് എന്ന് അറിയുന്നു, ഇതും അപകറ്റമല്ലേ, ഒരു തരത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ മറ്റൊരു കാട്ടാള നീതി. ഇവിടെ തീരുമാനമെടുകാനുള്ള അവകാശം ഭാര്യാ-ഭര്‍ത്താവിനു വിട്ടു കൊടുക്കുന്നതല്ലേ ഉചിതം.

പണ്ടത്തെ മുത്തശ്ശിമാരും അമ്മമരും പത്തും പതിനാറും പ്രസവിക്കുമായിരുന്നു, പലരും ഈ നിയമത്തില്‍ ഈ ഒരു വാചകം കൊണ്ടു വന്നതു കണ്ടു,പക്ഷേ തികച്ചും ബാലിശമായൊരു പ്രസ്താവനയാണത്, ഒരു ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കൂ, ഒരു സ്ത്രീയെങ്കിലും(ഇന്നത്തെ) അതു പറയാന്‍ കൂടിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന്. പണ്ടത്തെ സ്ത്രീകളുടെ പേശീ ബലവും ആരോഗ്യവും ഇന്നത്തെ ഏതു സ്ത്രീയ്ക്കുണ്ട്? ഒന്നാമത്തെ പ്രസവത്തെ തന്നെ ഭയപ്പാടോടുകൂടി കാണുന്ന ഒരു പുതിയ തലമുറയാണു നമുക്കു മുന്നിലുള്ളത്, അതിനെ ലഘുവാക്കാന്‍ അവര്‍ പല മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും കണ്ടു പിടിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, സുഖപ്രസവ കേസുകള്‍ വരെ സിസേറിയന്‍ എന്ന എളുപ്പപ്പണിയില്‍ ഒതുങ്ങുന്നത് പലപ്പോഴും സ്ത്രീയുടെ അഭിപ്രായം കൂടി കണക്കിലെടുത്താണെന്ന് ഈയിടെ നമ്മള്‍ കണ്ടതാണ്. ഇങ്ങനെയുള്ള സ്ത്രീയാണോ മൂന്നും നാലുമൊക്കെ കുട്ടികളെ അനുവദിക്കുന്നു...
ഇതില്‍ വിട്ടു പൊയ്ക്കൂടാത്ത ഒരു കാര്യമുണ്ട്, ഇന്നത്തെ സ്ത്രീകള്‍ ഇന്നിന്‍റെ വക്താക്കളാണ്, ഗ്രൈന്ഡറും, മിക്സിയും, വാഷിങ്മെഷീനും മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് പരിചയമുള്ളവര്‍, പഴയ അമ്മമാരെപ്പോലെ ആരോഗ്യം അവര്‍ക്ക് കാണൂമോ എന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമില്ലല്ലോ, അതുകൊണ്ടു തന്നെ അതുപോലെ പെറ്റുകൂട്ടാനും ഇന്നത്തെ അമ്മമാര്‍ക്ക് കഴിയില്ല., അവര്‍ക്കൊട്ടു താല്‍പ്പര്യവുമില്ല.

സാമ്പത്തികം വലിയൊരു പ്രശ്നമാണെന്നും ഓര്‍ക്കണം, പക്ഷേ ആ പ്രശ്നത്തെ തടയിടാന്‍ മൂന്നില്‍ കൂടുതല്‍ കുട്ടികളുള്ള കുടുംബങ്ങള്‍ക്ക് സാമ്പത്തിക സുരക്ഷയ്ക്കുള്ള വകുപ്പുകള്‍ പലരും ചെയ്യുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ ഇതൊക്കെ ഒരുതരം കടന്നു കയറ്റം തന്നെയല്ലേ, ഒരു സ്ത്രീയുടെ അവകാശത്തിന്‍മേലുള്ള കടന്നു കയറ്റം. പത്തു മാസത്തോളം വയറ്റിലിട്ട് സ്വപ്നം കാണുന്ന കുഞ്ഞിനുമേല്‍ അധികാരം തീര്‍ച്ചയായും അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും തന്നെയല്ലേ...
ജസ്റ്റിസ് ആണെങ്കിലും മറ്റു സമുദായികമായ നിയമങ്ങളാണെങ്കിലും ഈ അവകാശത്തിനെതിരേ സംസാരിക്കുന്നതു തന്നെ നമ്മുടെ ഭാരതം പോലെയുള്ള ഒരു രാജ്യത്തിന്, അപമാനകരമാണ്.
ഈ അവസരത്തില്‍ ഡോ ഡി ബാബു പോള്‍ പറഞ്ഞ വാചകം കടമെടുത്താല്‍ "എനിക്കെത്ര മക്കള്‍ വേണം എന്ന് ശ്രീമാന്‍ കൃഷ്ണയ്യര്‍ നിശ്ചയിക്കണ്ട, പത്ത് മക്കളെ സൃഷ്ടിച്ചുകൊള്ളണം എന്ന് സഭയും പറയണ്ട. അത് ഒടേമ്പുരാനും ഞാനും കെട്ട്യോളും കൂടി നിശ്ചയിച്ചോളാം. കുട്ടികളുടെ സംഖ്യ കൂടുകയും കുറയുകയും ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഗുണദോഷങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞുതന്നാല്‍ കേട്ടോളാം. പിന്നെ വേണ്ടത് ഞങ്ങള്‍ തന്നെ ചെയ്‌തോളും. കൃഷ്ണയ്യര്‍ സ്വാമിയും വിരട്ടരുത്. തേലക്കാട്ടച്ചനും വിരട്ടരുത്". അത്ര തന്നെ.

വാര്‍ദ്ധക്യ ദിനം; ഒരു ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍.

2011-11-11T09:20:00.001-08:00

ഇക്കഴിഞ്ഞ ഒക്ടോബര്‍ ഒന്ന് , കടന്നു പോയപ്പോള്‍ എത്ര പേരറിഞ്ഞു അന്ന് വൃദ്ധരുടെ ദിനമാണെന്ന്? അല്ല വൃദ്ധര്‍ക്കും ദിനമോ ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടാകാം അല്ലേ... പല ആഘോഷദിനങ്ങളുടെ ഒരു ആകെത്തുകയാണല്ലോ ഇന്നു നമ്മുടെ കേരളം. സൌഹൃദങ്ങള്‍ക്ക് ദിനം, പ്രണയിക്കാന്‍ ദിനം, അമ്മയെ സ്നേഹിക്കാന്‍ ദിനം, അച്ഛനെ ഓര്‍ക്കാന്‍ ദിനം, പക്ഷേ ഈ പൊള്ളയായ വാക്കുകള്‍ക്കപ്പുറം എത്ര പേരുണ്ടാകും ഈ ദിവസങ്ങളുടെ അര്‍ത്ഥം മനസ്സിലാക്കുന്നതായി. പലരും ചോദിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്, ഒരു പ്രത്യേക ദിനം വേണോ വയസായ മാതാപിതാക്കളെ സ്നേഹിക്കാന്‍, അല്ലെങ്കില്‍ ഭാര്യയ്ക്ക് സമ്മാനം വാങ്ങാന്‍, അതുമല്ലെങ്കില്‍ കാമുകിയ്ക്ക് തന്‍റെ പ്രണയം നല്‍കാന്‍... ശരി... നമ്മളില്‍ എത്ര പേരുണ്ടാകും സന്തോഷത്തോടെ "ഡേ" എന്ന പരിഹാസ്യതയെ മാറ്റി നിര്‍ത്തി എന്നും ആഘോഷമാക്കുന്നവര്‍.?

ഇവിടെയടുത്ത് ഒരു അമ്മയുണ്ട്, ഒരു എഴുപതു വയസ്സില്‍ കൂടും പ്രായം. തീരെ മെലിഞ്ഞ്, കുനിഞ്ഞ്, എല്ലു പോലെയായ ഒരു അമ്മ. മകനും ഭാര്യയ്ക്കുമൊപ്പമാണു, താമസം. മകന്‍റെ ഭാര്യ വളരെ ചെറുപ്പമാണ്, പക്ഷേ ആ വയസ്സായ അമ്മ ആ വീട്ടിലെടുക്കുന്ന പണികള്‍ ആ പ്രദേശത്ത് മറ്റാരും എടുക്കാത്തതു പോലെയാണ്. എല്ലുമുറിയെ പണി എടുത്താലും നല്ലതു പറയാന്‍ ആരുമില്ല താനും. അമ്മയുടെ കൂടെ ഒന്ന് ആശുപത്രിയില്‍ ചെല്ലാനോ, ചെന്നില്ലെങ്കിലും ആവശ്യത്തിനു കാശു കൊടുക്കാനോ മക്കള്‍ക്ക് താല്‍പ്പര്യമില്ല. ഭക്ഷ്ണം കഴിക്കേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞാലും അമ്മ ഭക്ഷണം കഴിചുവോ എന്ന് മകന്‍ പോലും അന്വേഷിക്കുകയുമില്ല. വളരെ വേദനയോടെ ആ അമ്മയതു പറയുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും മിഴികള്‍ നിറയാറുണ്ട്. വളരെയധികം ജോലികള്‍ ചെയ്ത് ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെറ്റാണ്, മക്കളെ എന്തിനും പോരുന്ന ഈ നിലയിലെത്തിച്ചത് എന്ന് അമ്മ പറയാതെ പലവട്ടം പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്...
ഇത് ഒരു അമ്മയുടേയോ അച്ഛന്‍റേയോ വേദനയല്ല, ഇതുപോലെ അനേകം അമ്മമാര്‍ പലയിടത്തുമുണ്ട്. പറക്കമുറ്റിയ മക്കള്‍ തന്നില്‍ നിന്ന് അകലുന്ന വേദന പല മാതാപിതാക്കളും വേദനയോടെ അമര്‍ത്തി വയ്ക്കുകയാണിപ്പോള്‍. ഇങ്ങന്യൊക്കെ അവരോടു പെരുമാറുന്ന നമ്മുടെ സമൂഹത്തില്‍ എന്താണു ഈ വൃദ്ധദിനം മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുന്നത്.
ഉള്ളു പൊള്ളയായ കുറെ പരസ്യവാചകങ്ങളല്ലാതെ?
ഇവിടെ ആഘോഷങ്ങളും സ്പെഷ്യല്‍ "ഡേ"കളും വര്‍ദ്ധിക്കേണ്ടത് സമൂഹത്തിന്‍റെ ആവശ്യം എന്നതിലുപരി കച്ചവട താല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കേണ്ടവരുടെ തീരുമാനമാണ്.
കാരണം അത് അവരുടെ ആഘോഷമാണ്. വാലെന്‍റൈന്‍സ് ഡേയില്‍ വിറ്റു പോകുന്ന ആശംസാ കാര്‍ഡുകളുടേയും സമ്മാനങ്ങളുടേയും കണക്കുകള്‍ നമ്മെ അമ്പരപ്പിക്കും. ഈ സ്ഥാപിത കച്ചവട താല്‍പ്പര്യങ്ങളുടെ മുഖം മൂടി അഴിച്ചു കാണിക്കാനുള്ള മറ്റൊരു ഉദാഹരണമാണ്, ഈ അടുത്തിടയായി നമ്മള്‍ ആഘോഷിച്ചു തുടങ്ങിയ അക്ഷയ തൃതീയ എന്ന ദിനം. വൈശാഖമാസത്തിലെ തൃതീയയാണ്, അക്ഷയ തൃതീയയായി നമ്മള്‍ കണകാക്കുന്നത്. അന്നേ ദിവസം ഇന്ന് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആഘോഷിക്കുന്നത് സ്വര്‍ണക്കടക്കാരാണ്. അന്ന് ലഭിയ്ക്കുന്നതൊന്നും ക്ഷയിക്കില്ല എന്ന വിശ്വാസം ഉപഭോക്താക്കള്‍ക്കു മേല്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിച്ച് അവര്‍ സ്വന്തം അന്നത്തിനുള്ള വഴി തേടുന്നു.
നമ്മള്‍ വൃദ്ധരുടെ കാര്യമാണു പറഞ്ഞു വന്നത്...
ഈ അടുത്ത് പത്രങ്ങളില്‍ ഇടയ്ക്കിടക്ക് വാര്‍ത്തകള്‍ വരുന്നത് വായിച്ചാല്‍ എന്താണു ഇത്തരം ദിവസങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ ആഘോഷിക്കുന്നതെന്ന് തോന്നിപ്പോകും. നോക്കാനാരുമില്ലാതെ അമ്മയെ കട്ടിലില്‍ കെട്ടിയിട്ടു, അച്ഛനെ പുറത്താക്കി എന്നൊക്കെ... പലയിടത്തും അയല്‍ക്കാര്‍ വരെ ഈ സങ്കടാവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കുന്നത് പുഴു വരെ അരിയ്ക്കുന്ന സ്ഥിതിയിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞാകും.
എന്താണു യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത്?
ഒരു കുട്ടിയെ പ്രസവിച്ചു വളര്‍ത്തിയെടുക്കുന്നത് ഒരിക്കലും നിസ്സാരമല്ല, ഒടുവില്‍ സ്വന്തമായി ജോലിയും ഭാര്യയും കുട്ടികളുമൊക്കെ ആകുമ്പോള്‍ സ്വന്തം അമ്മയെ സൌകര്യപൂര്‍വ്വം പല മക്കളും മറക്കുന്നു, വിദേശങ്ങളിലുള്ള മക്കള്‍ വീട്ടില്‍ മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് ആതുര ശുശ്രൂഷ സേവനങ്ങളൊരുക്കി വരവ്, വല്ലപ്പോഴുമാക്കുന്നു, ചിലര്‍ വൃദ്ധ സദനങ്ങളില്‍ കൊണ്ടു തള്ളുന്നു, പക്ഷേ ആശ്ചര്യമെന്നു പറയട്ടെ ഇവരെല്ലാം കാണും വാര്‍ദ്ധക്യ ദിനം ഗംഭീരമായി ആഘോഷിക്കാന്‍, എന്തിനാണു ഇത്തരമൊരു പ്രഹസനം എന്നത് നാം ഓരോരുത്തരും സ്വയം ചിന്തിക്കേണ്ടതല്ലേ..

വൃദ്ധ ദിനത്തിന്, ഒരു ദിവസം ഓഫീസില്‍ നിന്ന് ലീവെടുത്ത് സ്വന്തം അമ്മയ്ടൊത്ത് അല്ലെങ്കില്‍ അച്ചനോടൊപ്പം ഒരു ദിവസം ചിലവഴിക്കാനായാല്‍ അതല്ലേ അവര്‍ക്കു കൊടുക്കാനാകുന്ന ഏറ്റവും നല്ല സമ്മാനം. അതായിരിക്കില്ലേ അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല ദിനം.
സ്വന്തം കുട്ടികളെ ഡേ കെയറില്‍ അക്കി ജോലിയ്ക്കു പോകുന്നവരാണ്, ഇന്നത്തെ തലമുറ, പക്ഷേ അവരറിയുന്നുണ്ടൊ, ബഹളക്കാരായ കുട്ടികളെ സിറപ്പ് കൊടുത്ത് ഉറക്കി കിറ്റത്തി മാതാപിതാക്കള്‍ തിരികെ വരാറാകുമ്പോഴേക്കും ഉണര്‍ത്തി ഫ്രെഷ് ആക്കി വിടുന്ന രീതിയാണെന്ന്(ഒരു വിദേശ സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞത്), ഒന്നു പറയട്ടെ, ഇവിടെ എന്താണു നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നത്, വയസ്സാകുന്ന നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ വാത്സല്യം മാത്രമല്ല, നമ്മളുടെ കുഞ്ഞു കുട്ടികളുടെ ചൊടിയും ചൂരുമാണ്. ഒരുപക്ഷേ ഒരു മുത്തശ്ശനോ മുത്തശ്ശിയോ ആ കുട്ടിയെ നോക്കാന്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ ആ കുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിന്‍റെ താളം എങ്ങനെ കണ്ടു മാറിയേനേ... പക്ഷേ ആരും അത് ഓര്‍ക്കാറില്ല, അല്ലെങ്കില്‍ ആരും അത് ഓര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാറില്ല.
ദിനങ്ങളെല്ലാം ആഘോഷിക്കപ്പെടേണ്ടതു തന്നെ, പക്ഷേ ആഗോളവത്കരണത്തിന്‍റേയോ കച്ചവടഭീമന്‍മാരുടേയോ വര്‍ണപകിട്ടുകള്‍ക്കു മുന്നില്‍ സ്വയം ആളു കാണിക്കാനുള്ള സാമര്‍ത്ഥ്യമായി പോകരുത് അത്, മറിച്ച് നമ്മളെ കാത്ത് വഴിയോരത്തു നില്‍ക്കുന്ന ഒരമ്മയുടേയോ, തെറ്റു കാണുമ്പോള്‍ ശാസിച്ച് നേര്‍ വഴി നടത്തുന്ന അച്ഛന്‍റേയോ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കു മുന്നിലാകണം. അവര്‍ക്കായി ഒരു ദിനം കൊടുത്തു കൊണ്ടാകണം. ഇതൊക്കെയേ നമുക്ക് കാത്തു വയ്ക്കാനുള്ളൂ, നമ്മുടെ ഭാവി തലമുറയ്ക്ക് കാണിച്ചു കൊടുക്കാനും. കാരണം ഇന്നത്തെ പച്ച പ്ലാവില നാളെ എങ്കിലും പഴുക്കും....

മഴ പെയ്യുന്നത് ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്....

2011-11-11T09:19:00.000-08:00

പ്രണയത്തില്‍ മഴ പെയ്യുമ്പോള്‍

മഴയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു സുഖമുണ്ട്, ഓര്‍ക്കാന്‍ ഒരുപാടൊര്‍മ്മകളുമായേ ഓരോ മഴയ്ക്കും മണ്ണിലേയ്ക്കിറങ്ങാനാകൂ. എനിക്ക് മഴയത്ത് പ്രണയിക്കാനാണ്, ഇഷ്ടം. നീയടുത്ത് ഇല്ലെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിലും നിന്നെയോര്‍ത്ത്, മഴ നനഞ്ഞ് ,കണ്ണടച്ച് മഴക്കുളിരിലലിഞ്ഞ്, ഒടുവില്‍ നിന്നിലേയ്ക്കു തന്നെ മടങ്ങും. പണ്ടെന്നോ കുറിച്ചതാണ്,പക്ഷേ ഓരോ മഴയിലും ആ കുളിര്, മനസ്സിലേയ്ക്ക് വന്നലയ്ക്കും.മരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ മഴ പെയ്യുന്നതാണ്, നിനക്കേറ്റവും ഇഷ്ടം എന്ന് എന്നോടു പറഞ്ഞിട്ടില്ലെ, ഞാനും ഇപ്പോള്‍ അത് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു, കാരണം ആ മരക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കിറ്റയില്‍ നിന്നെ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണല്ലോ ചെയ്തു തീര്‍ക്കാനുള്ളതെന്തോ ബാക്കിയുള്ള പോലെ നീ നിന്‍റെ കുതിരപ്പുറത്ത് ആ വഴി വന്നത്, എന്നെ കണ്ട് നിന്‍റെ കുതിര സ്നേഹത്തോടെ എന്‍റടുത്തേയ്ക്കു വന്നത് ഒരുപക്ഷേ അവന്‍ അവന്‍റെ യജമാനത്തിയെ മനസ്സിലാക്കിയതിന്‍റെ ആഹ്ലാദത്തിലാകാം. ആ മഴയില്‍ നീയെനിക്ക് അഭയമായി, നിന്‍റെ യാത്രയില്‍ ഞാനും കൂട്ടായി.

മഴ കുട്ടിക്കാലത്തെ കളിവള്ളമായ്

പണ്ട് ഞങ്ങളുടെ വീടിന്‍റെ മുന്നിലൂടെ ഒരു ചെറിയ തോട് ഉണ്ടായിരുന്നു, ഇപ്പോള്‍ അത് വലുതാക്കി കോണ്‍ക്രീറ്റ് റോഡാക്കി. അന്ന് മഴക്കാലമാകുമ്പോള്‍ തോട്ടിലും, പിന്നെ താഴെയുള്ള വയലിലുമാണ്. വയലില്‍ നിറയെ ചെറിയ നീണ്ട വാലുള്ള തുമ്പികള്‍ ഉണ്ടാവും പതിയെ ചെന്ന് വാലില്‍ ഒറ്റ പിടിത്തം പാവം തല വളഞ്ഞ് വിരലില്‍ വന്നിരിക്കും, പിന്നെ അതിനെ കൊണ്ട് കല്ലെടുപ്പിക്കല്‍, പാവം തുമ്പി എത്ര ക്രൂരമായി ചിന്തിക്കാന്‍ അന്ന് എങ്ങനെ എനിക്ക് മനസ്സു വന്നോ ആവോ...തോട്ടിന്‍റെ വക്കത്തു നിന്ന കൊന്നയുടെ ഇലയും ഞാന്‍ തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയ കളിവള്ളവുമായി മഴ ഒന്ന് തോര്‍ന്നാല്‍ ഇറങ്ങുകയായി. വെള്ളത്തില്‍ അത് ഒഴുക്കി വിടുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന കുഞ്ഞലകള്‍ അതു കാണാന്‍ എന്തു സന്തോഷമായിരുന്നു, ഒറ്റപ്പെടലിന്‍റെ വേദന പോലും എത്ര നിസ്സാരമായി തോന്നി അന്ന്. മറ്റൊരു രസകരമായ സംഭവം നല്ലൊരു മഴകാലത്ത് അടുത്ത കടയില്‍ പോയി തൈര്‍ വാങ്ങാന്‍ പറഞ്ഞു വിട്ടതാണു അമ്മ. തിരികെ വെള്ളം തട്ടിത്തെറുപ്പിച്ചും തുമ്പിയെ പിടിച്ചും വരുന്ന വഴിയില്‍ തൈര്, പാത്രം കയ്യില്‍ നിന്ന് താഴെ.... കുറച്ച് താഴെ പോവുകയും ചെയ്തു, എന്തു ചെയ്യും.... ഒറ്റ വഴിയേ കണ്ടുള്ളൂ, തോട്ടിലെ ഒഴുകുന്ന വെള്ളം ശകലം തൈരില്‍ കോരി ഒഴിച്ചു. വീട്ടില്‍ ചെന്നിട്ട് പറയാതിരിക്കാനും തോന്നിയില്ല, അതൊരു തെറ്റേ അല്ലെന്ന മട്ടില്‍ നിഷ്കളങ്കമായി പറഞ്ഞ എന്നെ അമ്മ അന്ന് എന്തിനാണ്, തല്ലിയതെന്ന് അടി കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞും മനസ്സിലായില്ല.

മഴ നിരാസങ്ങളുടേതും.....!!!

ഒരു മഴദിവസമാണ്, പദ്മരാജന്‍ മാഷിന്‍റെ തൂവാനത്തുമ്പികള്‍ ആദ്യം കാണുന്നത്, എന്തോ അതിശയം ക്ലാരയെ ജയകൃഷ്ണന്‍ കാണുന്നതും ഒരു മഴയില്‍, അവരുടെ പ്രണയവും, മോഹവും മോഹഭംഗങ്ങളുമൊക്കെ ഇതള്‍ വിടര്‍ന്നതും പൊഴിഞ്ഞു വീണതും മഴത്തുള്ളികള്‍ക്കൊപ്പം. പ്രണയത്തിന്, വല്ലാത്തൊരു മാസ്മരികതയുണ്ട്, അത് നല്ലവനെ കെട്ടവാനാകും, ക്രൂരനെ നല്ലവനാക്കും, മോഹത്തിനെ ഉന്‍മാദമാക്കും, ഉന്‍മാദത്തെ അനുരാഗമാക്കും. അതു തന്നെയല്ലേ ജയകൃഷ്ണനും സംഭവിച്ചത്. ഓരോ മഴ കാണുമ്പോഴും അയാള്‍ ഇപ്പോഴും ക്ലാരയെ ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടാകാം, ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യം പോലെ ഇപ്പോഴും ക്ലാരയും ജയകൃഷ്ണനും ഓരോ മഴയിലും നനഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നതു പോലെ തോന്നും പലപ്പോഴും.

മഴയുടെ മണം...

മഴയ്ക്ക് മണമുണ്ടൊ, ഉണ്ടല്ലോ നല്ല നനഞ്ഞ മണ്ണിന്‍റെ...വരണ്ടു കിടന്ന മണ്‍ തറയില്‍ മാനത്തിന്‍റെ കണ്ണുനീര്‍ ആദ്യമായി ഇറ്റുമ്പോള്‍ ഒരു ഈര്‍പ്പം കലര്‍ന്ന മണം മൂക്കിലൂടെ കടന്ന് നെറുകയിലെത്തി ഓരോ രോമകൂപത്തെയും എഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു നിര്‍ത്തും. ആ മണം ആസ്വദിക്കാനായി മാത്രം ആദ്യ മഴയില്‍ മുറ്റത്തിറങ്ങി നിന്നിട്ടുണ്ട്. ഓരോ മലയാളിയും ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന മണങ്ങളില്‍ മഴമണത്തിനു തന്നെ ഒന്നാം സ്ഥാനം.

ഒരു പനിയോര്‍മ്മ

ഒരു ജൂണ്‍മഴ കഴിഞ്ഞ് വെയില്‍ വന്നപ്പോഴായിരുന്നു, ഞാനാദ്യമായി പനികൊണ്ട് വിറച്ചത്, നല്ല ദേഹം വേദനയും, ഉച്ചയ്യായപ്പോഴേക്കും അങ്ങിങ്ങായി ഓരോ കുരുക്കളും. ആശുപത്രിയില്‍ ഡോക്ടര്‍ മരുന്നു തന്നത് അടുപ്പിച്ച് കഴിച്ചതു കാരണം തലകറങ്ങി ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കൊണ്ടു പോയി ഡ്രിപ്പ് ഇടേണ്ടി വന്നു, പിറ്റേന്ന് മുഖത്തും ദേഹത്തും നിറയെ കുരുക്കള്‍. ജനറല്‍ വാര്‍ഡില്‍ ഒപ്പം കിടന്ന ആര്‍ക്കൊക്കെ പനി പകര്‍ന്നിട്ടുണ്ടാകുമോ ആവോ...
പിന്നെ രണ്ടാഴ്ച്ച, ഉപ്പില്ലാത്ത കഞ്ഞിയുടേയും വല്ലപ്പോഴും അച്ഛന്‍ വാങ്ങി വരുന്ന ക്രീമുള്ള ബിസ്കറ്റിന്‍റേയും പുറകേ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ ഞാന്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആസ്വദിച്ച എന്‍റെ ദിനങ്ങളായിരുന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നത്.പഴുത്തു പൊങ്ങിയ കുരുക്കള്‍ ഉണ്ടാക്കിയ അസ്വസ്ഥത ഒരു സുഖമായി.കിടക്കുമ്പോള്‍ കുത്തിക്കയറുന്ന മുള്ളുകള്‍ പോലെ അത് കൊണ്ടു കയറി.കുളിയ്ക്കാതെ മുടി മുഴുവന്‍ ചപ്രശയായി,താരന്‍ കൂട്ടിനെത്തി,തല മാന്തി പൊളിക്കാന്‍ നല്ല രസം.ഒരു പകല്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ യേശു ദേവന്‍ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നതായും അനുഗ്രഹിക്കുന്നതായും ഞാന്‍ കണ്ടൂ, കുമിളകള്‍ പഴുത്തു പൊട്ടുന്ന നാള്‍ വരെ ആര്യവേപ്പിലയില്‍ കിടന്നു,ഇലയുടെ ഒരു കയ്പ്പു മണവും കുമിളകളുടേയും ഒക്കെ ഒരു മണം മൂക്കിലേയ്ക്ക് എപ്പോഴും അടിച്ചു കയറി.ആ മണത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മ എന്നെ വല്ലാത്തൊരു നിര്‍വൃതിയിലാക്കുന്നു.ആ മുറി എന്‍റെ ഗൃഹാതുരതകളില്‍ ഒന്നാണൂ ഇന്നും.രണ്ടാഴ്ച്ച ഞാന്‍ ശരിക്കും ആസ്വദിച്ചു,ഞാനും എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളും ഡയറികളും മാത്രം.ഭ്രാന്തെഴുത്ത് വല്ലാതെ കൂടി.(ആ എന്നെ ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് അസൂയയോടെയേ കാണാന്‍ പറ്റൂ).അമ്മയുടെ നാളികേരപ്പാലും അതില്‍ നിന്നുണ്ടാക്കിയ വെളിച്ചെണ്ണയും എന്നെ പഴയ ഞാനാക്കി.പക്ഷെ ആ രണ്ടാഴ്ച്ച എനിക്കു തന്ന സ്വപ്നങ്ങള്‍,തെളിച്ചം, മണം,വേദന, സുഖം ഒന്നും മറക്കാന്‍ ഞാന്‍ ശക്തയല്ല.എന്‍റെ മാത്രം ഭ്രാന്തന്‍ ലോകത്ത് ഞാന്‍ നടത്തിയ യാത്രകള്‍ അക്കാലത്തായിരുന്നു. ഒഴു മഴ കഴിഞ്ഞുള്ള പനിയോര്‍മ്മക്ളാണത്, ഒരിക്കലും മറകകന്‍ കഴിയാത്തവ.

ഒരു മഴക്കഥ...

എന്‍റെ ആദ്യകഥ ഒരു മഴക്കാലത്താണ്, എഴുതിയത് മഴ പെയ്യാന്‍ വിങ്ങി നില്‍ക്കുന്നുവെന്ന് ആകാശം കണ്ടാല്‍ അറിയാം,ഒന്ന് പെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍.........രാവിലെ പെയ്ത മഴ ബാക്കി വച്ച ചില സ്വപ്നങ്ങള്‍ ചിലര്‍ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.എന്‍റെ ആദ്യകഥ ആ സ്വപ്നങ്ങളെപ്പറ്റിയായിരുന്നു,ഭൂമിയുടെ ഉള്ളറകളില്‍ നിന്നും പ്രകാശത്തിന്‍റെ നിറമുള്ള ലോകത്തേയ്ക്ക് ആ ചിതലുകളുടെ സഞ്ചാരം.അതേ ചിതലുകള്‍ തന്നെ,നമ്മുടെ പുസ്തകത്തിലെ പ്രിയ എഴുത്തുകാരന്‍റെ കൃതിയുടെ പേജുകള്‍ മാത്രം തിന്നു തീര്‍ക്കുന്നവര്‍,അലക്കിതേച്ചു അലമാരികള്‍ മാത്രം സ്വപ്നം കണ്ട് ഇരിക്കുന്ന ഉടുപ്പുകള്‍ക്ക് പുതിയ രൂപം നല്‍കുന്നവര്‍,നമ്മുടെ വീടിന്‍റെ മേല്‍ക്കൂരകള്‍ സ്വന്തം അധികാരപരിധിയിലാക്കുന്നവര്‍ അതേ ചിതലുകള്‍ തന്നെ.എന്‍റെ ബാല്യകാല വിനോദമായിരുന്നു, ചിറകു വച്ചു വരുന്ന ആ ചിതലുകള്‍,ഞങ്ങള്‍ അതിനെ "ഈയല്‍" എന്നു വിളിച്ചു.ചിതലും ഞാനും അടിയാണെകിലും ഈയല്‍ ആയി മാറിയാല്‍ ഞാന്‍ അതിനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.വളരെ കുറച്ചു മാത്രം ആയുസ്സുള്ള ജീവികള്‍.ഭൂമിയ്ക്കുള്ളില്‍ ഇരുന്ന് ശ്വാസം മുട്ടി,പിടഞ്ഞുതീരാതെ പിന്നീടു വരുന്ന ഭൂമിയ്ക്കുമുകളില്‍ അനുഭവിക്കാന്‍ പോകുന്ന ആ നിറമുള്ള ലോകത്തെ പറ്റി കിനാവു കണ്ട് ആവാം അവ കൂട്ടം കൂട്ടമായി ഭൂമി തുറന്ന് പുറത്തേയ്ക്കു വരുന്നതെന്ന് തോന്നി.ചിലവ ഉയരങ്ങളിലേയ്ക്ക് പറക്കുന്നു,നക്ഷത്രങ്ങളെ സ്വന്തമാക്കാന്‍ എന്ന പോലെ,എത്ര ദൂരം പറക്കും??? അതു തന്നെയായിരുന്നു എന്‍റെ കഥയും,നക്ഷ്ത്രസൌഹൃദത്തിനായ് അകലേയ്ക്ക് പറന്ന ഒരീയലിന്‍റെ സ്വപ്നം.ഒടുവില്‍ ഇരുട്ടിയ,കറുത്ത ഭൂമിയ്ക്കു മുകളില്‍ ചിറകറ്റ് അവന്‍ കിടന്നപ്പോള്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ പെയ്ത മഴയ്ക്ക് കുളിരായിരുന്നില്ല, വേദനയായിരുന്നു. ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ കഴിയില്ല നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയെങ്കിലും ആ സ്വപ്നം(ആ കഥ എന്നില്‍ നിന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടു-എങ്കിലും ആ ഈയല്‍ വല്ലാത്തൊരു നോവാണു മഴ പെയ്യുമ്പോള്‍ ഇന്നും).

മാറുന്ന കൌമാര സ്വപ്നങ്ങള്‍. 2

2011-11-11T09:17:00.000-08:00

കൌമാര മനസ്സുകളുടെ എടുത്തു ചാട്ടങ്ങളെപ്പറ്റി എഴുതിയ ലേഖനത്തിന്, ഒരുപാട് പ്രതികരണങ്ങള്‍ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. വിഷയങ്ങള്‍ എഴുതി എന്നല്ലാതെ അതിനുള്ള പരിഹാരമാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ കണ്ടില്ലല്ലോ എന്ന് പലരും പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഈ രണ്ടാം ഭാഗത്തിനും പ്രസക്തിയുണ്ടാകുമെന്ന് തോന്നുന്നു.

ഈയടുത്ത് ഫെയ്സ്ബുക്കിലാണ്, ഒരു വീഡിയോ കണ്ടത്, സംഭവം കേരളത്തിലും ഇന്ത്യയിലുമല്ല, വെസ്റ്റില്‍ തന്നെ. ഒരു അദ്ധ്യാപകനു ചുറ്റും ഒന്നിലും രണ്ടിലും പഠിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഇരിക്കുന്നു, അദ്ദേഹം അവര്‍ക്ക് ക്ലാസ്സെടുക്കുന്നു. അന്യനായ ഒരാളുമായുള്ള ഇടപെടീലുകള്‍ എങ്ങനെ വേണമെന്ന് അദ്ധ്യാപകന്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നു. വളരെ നല്ലൊരു കാഴ്ച്ചപ്പാടായി തോന്നി അവരുടേത്. വളരെ ചെറിയ പ്രായത്തിലെ കുട്ടികള്‍ക്ക് ലൈംഗിക വിദ്യാഭ്യാസം നല്‍കുന്നത് ഒരു പരിധി വരെ അവര്‍ക്ക് പ്രയോജനപ്പെടും, കാരണം ആ പ്രായത്തിലാണ്, കുട്ടികള്‍ കണ്ടതും കേട്ടതുമൊക്കെ മനസ്സിലേയ്ക്ക് പതിപ്പിച്ചു വയ്ക്കുന്ന സമയം. ഒരുപക്ഷേ ഇന്നത്തെ ഓരോ അവസ്ഥകളും ലൈംഗിക വിദ്യാഭ്യാസ രീതിയുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അങ്ങനെയൊരു വിദ്യാഭ്യാസ രീതിയുടെ കുറവ് നമുക്കുണ്ട്.

പൊതുവേ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ കണ്ടു വരുന്ന ഒരു പ്രവണതയാണ്, നമ്മുടെ കുറവുകള്‍ മൂടി വച്ച് മറ്റുള്ളവരെ കുറ്റം പറയുക, ഇതു തന്നെ ഇവിടേയും സംഭവിച്ചു എന്ന് പറയേണ്ടി വരും, കാരണം വിദേശീയരുടെ അനവധി ശീലങ്ങളില്‍ നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിനും കാലാവസ്ഥയ്ക്കും യോജിച്ചത് അനുകരിക്കുന്നതു കൊണ്ട് കുഴപ്പമില്ല, പക്ഷേ നമ്മളിപ്പോള്‍ ചെയ്യുന്നത് നേരേ മറിച്ചാണ്, നമ്മുടെ ശൈലിയ്ക്ക് തീരെ യോജിക്കാത്ത രീതികളാണ്, അവരില്‍ നിന്നും മലയാളികള്‍ കടമെടുത്തിരിക്കുന്നത്. അവിടുത്തെ കുട്ടികള്‍ക്ക് ചെറുപ്പം മുതലേ ലൈംഗിക വിദ്യാഭ്യാസം നല്‍കുന്നുണ്ട്, അതുകൊണ്ടു തന്നെ കൌമാര പ്രായമെത്തിയ കുട്ടികള്‍ പക്വയുള്ള കുട്ടികളാണെന്നതില്‍ സംശയമില്ല. പക്ഷേ നമ്മുടെ കേരളത്തിലെ കുട്ടികളുടെ കാര്യമോ, വെറും ആവേശത്തിന്‍റേയും ഹീറോയിസത്തിന്‍റേയും പുറത്താണ്, ഈ കുട്ടികള്‍ ശാരീരികമായ ലൈംഗിക കൃത്യങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്നത്. താന്‍ കാണിച്ച ധീര കൃത്യം മറ്റുള്ളവരെ കാണിക്കാനായി അത് മൊബൈല്‍ വഴി പകര്‍ത്തുകയും ചെയ്യുന്നു, ഇതില്‍ നിന്ന് തന്നെ കുട്ടികളുടെ മാനസിക വളര്‍ച്ചയുടെ അഭാവം മനസ്സിലാക്കാം. ഈ ക്ലിപ്പ് ലഭിയ്ക്കുന്നവരില്‍ നിന്ന് ബ്ലൂടൂത്ത് വഴി മറ്റുള്ള മൊബൈലുകളിലേയ്ക്കും വളരെ പെട്ടെന്നു തന്നെ ഇത് വ്യാപിക്കും. ഈ ക്ലിപ്പിങ്ങ്സ് ഉപയോഗിച്ച് പെണ്‍കുട്ടികളെ വീണ്ടും ബ്ലാക്ക് മെയില്‍ ചെയ്യുന്നവ്രും കുറവല്ലെന്ന് പല കൌണ്‍സിലേഴ്സിന്‍റേയും അനുഭവങ്ങള്‍ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

കുട്ടികളുടെ വഴി തെറ്റലിനു മറ്റൊരു പ്രധാന കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല മാതാപിതാക്കളുടെ അമിതമായ ശ്രദ്ധയോ ശ്രദ്ധയില്ലായ്മയോ തന്നെ. കെയറിങ്ങ് അമിതമായാലും അപകടമാണെന്ന് ഇന്നും പല മാതാപിതാക്കള്‍ക്കും അറിയില്ല. ജനിച്ച് കയ്യില്‍ ഇരിക്കുന്ന സമയത്തു തന്നെ തുടങ്ങും ഈ അമിത സ്നേഹം. മറ്റൊരാളിന്‍റെ കയ്യില്‍ കൊടുത്താല്‍, കുട്ടിയൊന്ന് കരഞ്ഞാല്‍ ഉടനെ തിരികെ വാങ്ങി ആശ്വസിപ്പിക്കല്‍, ആ പേരു പറഞ്ഞ് ആരുടേയും കയ്യില്‍ കുട്ടികളെ കൊടുക്കാതിരിക്കല്‍, മുട്ടിലിഴഞ്ഞു നടക്കുന്ന സമയത്തു പോലും ഒരു കാലില്‍ കല്ലു തട്ടിയാല്‍ കുട്ടിയെ എടുത്ത് ടൈലിട്ട തറയില്‍ സുരക്ഷിതമാക്കുക, കുറച്ച് വലുതായാലും വാരിക്കൊടുക്കുക, എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചെയ്തു കൊടുക്കുക, തുടങ്ങി സ്കൂളില്‍ ഒരു അദ്ധ്യാപകന്‍ കുട്ടിയെ തല്ലിയാല്‍ അതിന്‍റെ കാരണം പോലും അന്വേഷിക്കാതെ അദ്ധ്യാപനു നേരേ കുട്ടിയുടെ മുന്നില്‍ വച്ച് ചൂടാവുക, ഇതൊക്കെ അമിത സ്നേഹമല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്. സ്വന്തം കാര്യങ്ങള്‍ സ്വയം ചെയ്യാറാകുന്ന സമയത്ത് പിന്നെ അത് മാതാപിതാക്കള്‍ ചെയ്തു കൊടുക്കേണ്ട കാര്യമില്ല, അത് കുട്ടികള്‍ തന്നെ ചെയ്യട്ടെ എന്നു വച്ചാല്‍ അങ്ങനെ പല കാര്യങ്ങളാകുമ്പോള്‍ ഉത്തരവാദിത്ത ബോധം താനേ വരും.
ഞങ്ങളുടെ ഈടിനടുത്തുള്ള ഒരു അദ്ധ്യാപിക പറഞ്ഞ കഥയാണ്, ഒന്നു മുതല്‍ നാലു വരെയാണു അവര്‍ ക്ലാസ്സെഡുക്കുന്നത്, ഒരു നാലാം ക്ലാസ്സുകാരി പറയുന്നതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഒട്ടും ടീച്ചറെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ സംസാരിക്കുക തന്നെ ചെയ്യുന്നു, രണ്ടു മൂന്നു തവണ ശാസിച്ചെങ്കിലും അതു പറയുമ്പോള്‍ പോലും ആ കുട്ടി ടീച്ചറിനെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് സംസാരിക്കുകയാണ്, തൊട്ടടുത്ത ക്ലാസ്സില്‍ നിന്ന് പ്രാധാനാദ്ധ്യാപകന്‍ ബഹളം കൂടിയപ്പോള്‍ ഒന്ന് എത്തി നോക്കി, അദ്ധ്യാപിക എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും ആ കുട്ടി മാത്രം മിണ്ടാതിരിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കുന്നില്ല എന്നു കണ്ടപ്പോള്‍ വല്ലാതെ ദേഷ്യം വന്ന ടീച്ചര്‍ കുട്ടിയുടെ കയ്യില്‍ നല്ലൊരു നുള്ളു കൊടുത്തു. പിറ്റേന്ന് അതാ വരുന്നു കുട്ടിയുടെ അമ്മ. കുട്ടിയുടെ മുന്നില്‍ വച്ച് പ്രധാനാദ്ധ്യാപനോട് പരാതി നല്‍കി.ഹെഡ്മാസ്റ്റര്‍ ടീച്ചറെ വിളിപ്പിച്ച് ഇനി മേലില്‍ ആവര്‍ത്തിക്കരുതെന്ന മുന്നറിയിപ്പും കൊടുത്തു. അപ്പോള്‍ ഒപ്പമുള്ള അദ്ധ്യാപകര്‍ പറഞ്ഞത് ഇപ്രകാരം, എന്‍റെ ടീച്ചറെ, സ്വന്തം മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് കുട്ടിയുടെ അച്ചടക്കത്തേയും പഠിപ്പിനേയും പറ്റി ശ്രദ്ധയില്ലെങ്കില്‍ നമുക്കെന്തിനാണ്, നമ്മള്‍ പഠിപ്പിക്കുക, പോരുക, കുട്ടികള്‍ പഠിക്കുകയോ, പഠിക്കാതെ ഇരിക്കുകയോ ചെയ്യട്ടെ, നമ്മള്‍ വെറുതേ ടെന്‍ഷന്‍ അടിക്കേണ്ടല്ലോ...
എങ്ങനെയുണ്ട്, ഇതാണിപ്പോഴത്തെ സ്കൂളുകളുടെ അവസ്ഥ. ഇത് അദ്ധ്യാപകര്‍ സ്വയം ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത അവസ്ഥയല്ല, മറിച്ച് തന്‍റെ ഏക മകള്‍ക്കു നേരേ, അല്ലെങ്കില്‍ മകനു നേരെയുള്ള അമിത സ്നേഹം കൊണ്ട് മാതാപിതാക്കള്‍ ഉണ്ടാകിയെടുത്ത ഒരു തെറ്റായ കീഴ്വഴക്കം. ഇത് പറഞ്ഞതിനൊപ്പം മറ്റൊന്നുകൂടി കാണിച്ചു ആ ടീച്ചര്‍, പണ്ട് അവര്‍ സ്കൂളില്‍ പഠിച്ച സമയത്ത് വികൃതി കാട്ടിയത് അദ്ദ്യാപകന്‍ കോടുത്ത ഒരു നുള്ളിന്‍റെ കറുത്ത പാട് ഇപ്പോഴും അവരുടെ കയ്യില്‍, ഇതൊക്കെ കിട്ടീട്ടും നമ്മളൊന്നും നശിച്ചു പോയില്ലല്ലോ എന്നൊരു കമന്‍റും.

അമിത ശ്രദ്ധ പോലെ തന്നെയാണു ശ്രദ്ധയില്ലായ്മയും. പ്രത്യേകിച്ച് അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ജോലിയുള്ള വീടുകളിലാണ്, മിക്കവാറും ഇത്തരത്തില്‍ സംഭവിക്കുക. ആവശ്യത്തിന്, പോക്കറ്റ് മണിയും കുട്ടിയ്ക്കുണാകും അതുകൊണ്ടു തന്നെ അവന്, ആവശ്യങ്ങളും കൂടും .പൈസ തികയാതെ വന്നാല്‍ , ഹോട്ട് ക്ലിപ്സൊക്കെ സ്വന്തമാക്കി യൂട്യൂബിലിട്ട് അല്ലെങ്കില്‍ മറിച്ചു വിറ്റ് പൈസയും സമ്പാദിക്കും. ഇത്തരത്തില്‍ പൈസയുടെ ആവശ്യം കൂടി സ്വന്തം മാതാവിന്‍റെ നഗ്ന ചിത്രങ്ങള്‍ വരെ സൈറ്റുകളിലിട്ട ഒരു വിരുതന്‍റെ കഥയും വായിച്ചു. പലയിടത്തും മാതാപിതാക്കള്‍ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ബ്ലൂഫിലിം കാണുന്ന സമ്പ്രദായം ഉണ്ടെന്ന് പല കഥകളുടേയും ചുരുള്‍ നിവര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ കണ്ടതാണ്. ഇത് യാദൃശ്ചികമായി കാണുന്ന കുട്ടി, അല്ലെങ്കില്‍ കൌമാരക്കാരന്‍ ഇതിനേ പറ്റി അറിയാന്‍ പ്രായമെത്തും മുന്‍പേ തെറ്റിദ്ധാരണകളിലേയ്ക്കു നീങ്ങുന്നു, പിന്നീട് അത് സ്വയം നെറ്റ് വഴി ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്തെടുക്കാനും അവന്, കഴിയും.ഇങ്ങനെ കണ്ട അറിവുകളാണ്, സ്വന്തം കാമുകിയിലോ, കാമുകനിലോ(?) അവര്‍ പരീക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നത്.

ആവശ്യത്തിനു സ്വാതന്ത്ര്യം കൊടുത്ത് , വീട്ടിലെ വിഷമതകള്‍ അറിയിച്ച് ചങ്ങാതിമാരെ പോലെ വളരുന്ന ധാരാളം കുട്ടികളും മാതാപിതാക്കളുമുണ്ട് ഇവിടെ. അവരൊക്കെ ഒരിക്കലൂം ഇത്തരം തെറ്റായ വഴികളിലൂടെ പോവുകയും ഇല്ല. പ്രധാന കാര്യം അമ്മയും മക്കളും തമ്മിലുള്ള സൌഹൃദം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. പഠിച്ച കാര്യങ്ങള്‍, സുഹൃത്തുക്കളുടെ കാര്യങ്ങള്‍, തുടങ്ങി എല്ലാം അന്വേഷിക്കുന്ന ഒരു അമ്മയോട് ഒരു കുട്ടി തന്‍റെ വഴിയിലെ ഓരോ മുള്ളിനേ പറ്റിയും ഓരോ പൂവിനെ പറ്റിയും പറയും. അവിടെ നല്ലതു കണ്ട് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു കൊടുക്കാന്‍ അമ്മയ്ക്ക് കഴിയും. സ്കൂളില്‍ ലൈംഗികവിദ്യാഭ്യാസം നല്‍കുന്നില്ലെങ്കില്‍ അത് വീട്ടില്‍ മക്കള്‍ക്ക് പകര്‍ന്നു കൊടുക്കാന്‍ അച്ഛനമ്മമാര്‍ ബാദ്ധ്യസ്ഥരാണ്. സൂക്ഷിക്കലുകളേ പറ്റിയും ലോകത്തെ പറ്റിയും അവര്‍ക്ക് അറിവുണ്ടാക്കേണ്ടത് ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ രീതിയില്‍ മാതാപിതാക്കള്‍ക്കേ കഴിയൂ, കാരണം നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ രീതിയനുസരിച്ച് ആദ്ധ്യാപകര്‍ വെറും നോക്കുകുത്തികളായി മാത്രം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് ഒരു അദ്ധ്യാപിക തന്നെ വേദനയോടെ പറയുകയുണ്ടായി. കുട്ടികളെ നന്‍മയുടെ വഴിയിലേയ്ക്ക് നയിക്കാന്‍ മാതാപിതാക്കള്‍ക്കേ കഴിയൂ, കാലം മാറുന്നതിനനുസരിച്ച് കോലവും മാറി വരുകയാണല്ലോ, ആ കോലം കെട്ടലിലും നമ്മൂറ്റെ വ്യക്തിറ്റ്വം നമ്മൂറ്റെ കയ്യില്‍ ഭ്ദ്രമായിരിക്കണമെന്ന് ഓരോ കുട്ടിയേയും ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടത് ഒരു അച്ഛന്‍റേയോ അമ്മയുടേയോ കടമയാണ്. സ്വന്തം കടമ നിര്‍വഹിക്കാതെ സമൂഹത്തെ പഴിച്ചിട്ട് എന്തു കാര്യം.

എന്നിലെ ഞാനും നിന്നിലെ ഞാനും

2011-10-04T03:44:00.000-07:00

എന്നിലെ ഞാനും നിന്നിലെ ഞാനും....... എല്ലാം ഒന്നല്ലേ....
പക്ഷേ നീയറിയുന്നുണ്ടോ, നിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍, എന്നെ ആഴത്തില്‍ പ്രണയിച്ച നിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍, ഒരു നോട്ടത്തില്‍ എന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന നിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍, ഇനി ആ കണ്ണുകള്‍ എന്നില്‍ വേണ്ട... പകരം വെണ്ണ പോലെ അലിയുന്ന നിന്‍റെ കുളിരാര്‍ന്ന തലോടല്‍ മാത്രം മതി. നഷ്ടപ്പെടലിന്‍റെ നോവ് എന്നെ ഭ്രാന്തിയാക്കിയാലും ശരി... ഇനിയും വയ്യ ഈ ഭാരം സഹിക്കാന്‍... നിന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ ആ ചാരക്കൂട്ടില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടു വരൂ... അതിലൂടെ നിന്‍റെ ജീവിതമെങ്കിലും രക്ഷപെടട്ടെ...
എന്നോടൊപ്പം നിന്‍റെ നനുത്ത പുഞ്ചിരിയുണ്ടല്ലോ... അതു മാത്രം മതി......

മഴയറിയുന്നില്ല.

2011-10-03T07:58:00.000-07:00

ഞാന്‍ ഭ്രാന്തെടുത്ത് മരിക്കട്ടെ............. പക്ഷേ നീ....... നീ പൊക്കോളൂ............ എനിക്കു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കാതെ ദൂരത്തേയ്ക്ക്.............. പ്രണന്‍റെ വേദന ഇന്ന് ലേശം അധികമാണ്, അതു സാരമില്ല, ഞാന്‍ സഹിക്കേണ്ടതു തന്നെയാണല്ലോ.
മുഖം മനസ്സിന്‍ കണ്ണാടിയെന്ന് ആരോ വെറുതേ എഴുതി... എത്ര അര്‍ത്ഥമുള്ള വരികള്‍... മയക്കുന്ന ചിരിയില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ച എന്‍റെ നോവ് നീ കാണുന്നുണ്ടോ?
നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ കാഴ്ച്ച നീ ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടോ?
നീയും ഞാനും ഒരു വന്‍മതിലിന്‍റെ അക്കരയും ഇക്കരയും, അന്നും നിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ എന്നെ തഴുകി കടന്നു പോകുന്നതു ഞാനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു ഒരു ഇളം കാറ്റു പോലെ.....
ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മഴയറിയുന്നില്ല....
മഞ്ഞറിയുന്നില്ല...
ഉള്ളില്‍ നീറുന്ന ചൂട് മാത്രം...

വരികള്‍ നഷ്ടപ്പെടുന്നു......

2011-10-03T02:30:00.000-07:00

നിന്നെ ഞാന്‍ ഇവിടെ ഈ വഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിക്കുകയാണ്.....നിന്‍റെ കണ്ണുകളുടെ ഭാരം എന്നെ വല്ലാതെ തളര്‍ത്തുന്നു. നീ പറയൂ എന്നു മുതലാണ്, നീ എന്നിലേയ്ക്ക് നോക്കി തുടങ്ങിയത്? ഞാന്‍ കാണുമ്പൊഴൊക്കെ വിടര്‍ന്ന നിന്‍റെ ചിരിയും നനുത്ത എന്നാല്‍ തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകളും എന്നെ വല്ലാതെ മോഹിപ്പിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ നിന്നെ വെറുക്കാന്‍ പഠിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍, ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലാകുന്നു നീയെന്നാല്‍ വറ്റാത്ത കടല്‍ പോലെയും, സുഗന്ധമുള്ള പൂക്കള്‍ പോലെയുമാണെന്ന്. നിന്‍റെ അലയാഴിയില്‍ എന്നെ ഒതുക്കാന്‍ കൊതിച്ച് എന്‍റെ വരവും കാത്തിരിക്കുന്നു എന്നുമറിയാം, പക്ഷേ എനിക്കു വയ്യ... വഴിയിലുപേക്ഷിക്കുകയാണു ഞാന്‍ നിന്നെ..... എന്നിലെ നിന്‍റെ നിഴലിനെ എങ്ങനെ പിടിച്ചകറ്റും എന്നെനിക്കറിയില്ല...

അത്രയ്ക്ക് നീയെന്നില്‍ വേരുകളാഴ്ത്തി നില്‍ക്കുന്നു. എന്നിലെ മൌനത്തിന്, ഇനി മുതല്‍ നിറങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെടുകയാണ്, എനിക്കറിയാം... നീയെന്നിലുണ്ടെങ്കിലല്ലേ എനിക്ക് നിറങ്ങളുള്ളൂ, സംഗീതമുള്ളൂ...
എല്ലാം എന്‍റെ ഒടുങ്ങാത്ത മോഹങ്ങളുടെ ബാക്കിപത്രം.
ഇനിയുള്ളത് യാത്രപറച്ചിലാണ്, നിന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ നോക്കി ഞാന്‍ യാത്രയാകുന്നു എന്ന് ഉറക്കെ പറയണം, നീ തളരരുത്... എനിക്ക് നിന്‍റെ ജീവിതവും പ്രധാനമാണ്...
ഇനി ഈ ഉരുകല്‍ എനിക്കു മാത്രം സ്വന്തം. നീ നഷ്ടപ്പെട്ട വേദനയില്‍ ഞാന്‍ നീറും. നീറി നീറി ഞാന്‍ പശ്ചാത്തപിക്കും. പക്ഷേ വയ്യ ഇനി വയ്യ നിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ കാണാന്‍ എനിക്കു വയ്യ.. അത് എപ്പോഴും എന്നെ തിരയുന്നു എന്നെനിക്കറിയാം. ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയിലും നിന്‍റെ ഏകാന്തതയിലും അത് എനിക്ക് കൂട്ടിനുണ്ടാകും എന്നുമറിയാം, പക്ഷേ വയ്യ... നീ വേദനിക്കരുത്.... എനിക്കു നിന്നെ മറക്കുകയേ നിവൃത്തിയുള്ളൂ... നിന്‍റെ വേദന കൂടി കാണാന്‍ വയ്യ... ഞാന്‍ വേദനിച്ചോളാം ഞാന്‍ മാത്രം..............